C.D. Cultural Areas

Onte miercoles viña no periódico Faro de Vigo, unha reportaxe sobre o Cultural Areas na sección de "Campeones". Como intentaremos comentar de todo canto se nos ocurra da parroquia non podía deixar pasar isto sin facer ningunha referencia xa que eu formen parte deste clube durante bastantes anos.
Comentan en Faro que o clube ten casi 60 anos de historia, eu ahí teño unha duda pois polo que teño pensado foi fundado no ano 1967, ainda que antes xa existía sen federar.

Prometo enterarme ben e poñer algo sobre a sua historia, tamén quería poñer as fotos do reportaxe nas que saen as plantillas dos aficionados que militan na Rexional Preferente, os xuvenis na liga provincial, os cadetes e os infantiles, pero son en blanco e negro e non teñen moita calidad, a ver se Mingos ou Xé me prestan algunhas.

Mentras tanto porei estas duas que atopen no baul dos recordos

Esta foto corresponde a tempada 1988-89 cando xogabamos na segunda ou primeira Rexional, non me acordo ben, nela estamos Santiso mais eu que ainda xogamos no Areas F. Sala, ademais de Montes como presidente, Cholo, Gómez, J. Carlos, Nicanor, Chon, Xaime Cura, Eladio o Mister, Pousada, Geni, Guillermo, Tonio, Mingos o que agora é presidente, Manolo, Kiko, Porto e Saura.


Esta foto debe datar do ano 1979 mais ou menos eramos chavalitos da parroquia entre os oito e doce anos, nela tamen esta Vinagre o noso delgado que daquela debía adicarse o deporte jeje.

Os nosos ríos - A lamprea

Vou a poñer esta entrada baixo a etiqueta de Natureza, pero en realidade tamén a podía poñer baixo a etiqueta de gastronomía, porque é un prato moi apreciado que moita xente acostuma a degustar por esta zona cando chega o seu tempo (entre xaneiro e abril). Non descarto a posibilidade de facer nun futuro un post coa receita da lamprea, pero como é un prato máis ven para especialistas na materia ó mellor e esperar e preguntarlle os que saben a forma de preparala. Polo de agora limitareime a comentarvos algunhas cousas curiosas deste "bicho tan feo".


Primeiro algúns datos técnicos:

A lamprea (Petromyzon marinus), tamén chamada lamprera e chupona, é un peixe agnato (sen mandíbula). Pertence a un grupo evolutivamente moi primitivo e caracterízase pola forma da súa boca en forma de ventosa. Distínguese tamén polos sete buratos branquiais a ámbolos lados do corpo e pola pel moi viscosa, sen escamas.

O seu esqueleto é cartilaxinoso e o seu ciclo vital é anadromo, é dicir: nace nos ríos, medra no mar e regresa ó río para reproducirse, momento no que se captura para o seu consumo.

A lamprea ten un corpo longo de sección circular, serpentiforme, que lembra a unha anguía. Pode alcanzar unha lonxitude de 100-120 cm aínda que o normal é que sexa de 50-60 cm. O peso non adoita supera-los 2-3 kg. A cor é variable aínda que o habitual é que teña o dorso amarelento a pardo verdoso, con manchas claras e escuras irregularmente repartidas. O ventre é de cor clara pero na época de madurez sexual, nos machos presenta cor morada. Carece de escamas.

Posúe dúas aletas dorsais, longas e separadas. A anterior é maior cá posterior e esta contacta coa aleta caudal que é enteira e non lobulada, como é a habitual nos outros peixes.

A boca é ínfera e en forma de ventosa ou funil. Aberta, mostra un elevado número de pequenos dentes córneos dobrados cara dentro. Sérvelles para fixarse a outros peixes e zugárlle-lo sangue, do que se alimenta.

A ámbolos lados do tronco, tralos ollos, mostra sete orificios branquiais. Posúe uns ollos rudimentarios, que se atopan por debaixo da pel, e que carecen de músculos oculares propios.



1.- Narina. 2.- Boca. 3.- Ollo. 4.- Aberturas branquiais. 5.- Tronco, corpo. 6.- Cloaca. 7.- Rabo. 8.- Aleta caudal. 9.- Aleta dorsal posterior. 10.- Aleta dorsal anterior.

As lampreas son parasitas doutros peixes e, esporadicamente, de mamíferos mariños. A súa alimentación é hematófaga, sobre peixes enfermos ou sans, nos que se fixa e fai unha erosión na pel cos seus dentes, para comezar a zugarlle o sangue, outros líquidos biolóxicos e mesmo a carne. Verte sobre a ferida unha substancia anticoagulante que impide que calle o sangue da súa prea. Ocasionalmente tamén se alimenta de carroña.

Hábitat e distribución:

A desova da lamprea prodúcese na primavera, nos cursos medios e altos dos ríos, con augas correntes e ben osixenadas, sobre fondos duros e lisos, onde a lamprea escava un gran foxo, deposita os ovos e cúbreos con pedriñas que transporta coa ventosa da boca. Ó cabo de 10-20 días nacen as larvas, que se denominan ammocoetes, e que carecen de ventosa bucal, alimentándose de detritus e pequenas partículas orgánicas en suspensión que aspira cara a cámara branquial e quedan pegados ó mucus da farinxe. Ó cabo dunha fase larval de 4-5 anos (ata sete anos), xa cuns 10-20 cm de lonxitude, sofren unha metamorfose e convértense en adultos.

Os adultos descenden cara o mar ata o momento en que alcanzan a madurez sexual, ó cabo de 1-2 anos. No mar viven a profundidades de 200 a 500 m e medran ata un tamaño de 80-100 cm de lonxitude (con máximos de 120 cm), comezando entón, entre decembro e abril, a viaxe migratoria cara os ríos, para reproducirse e desovar. Para fecundala, o macho fíxase á femia coa ventosa e enlíase ó redor dela, á vez que a femia se suxeita a unha pedra do fondo. Trala reprodución, morren.

As lampreas están presentes en augas temperadas dos dous hemisferios. Habitan en ríos da maior parte de Europa (Alemania, Bélxica, Dinamarca, Francia, Italia, Portugal, Gran Bretaña). En España tamén era frecuente pero só se mantén en certa abundancia en Galicia, e é moi escasa nos ríos do País Vasco e Cantabria, así como no Guadalquivir, Guadiana e no Ebro. En Galicia seguen estando presentes nos ríos: Miño, Ulla, Tambre, Lérez, Sar, Umia... No rio Tea (en Ponteareas) tamén se adoita coller boas lampreas.

A súa captura:

A pesca da lamprea é pesca de río porque é ahí onde se captura. Para facelo constrúense as chamadas pesqueiras ou pescos, típicas do río Miño, formadas por uns muros que canalizan a corrente cara un punto estreito onde se colocan as nasas lampreeiras, arte de pesca que tamén se emprega para pescar anguías, sábalos, salmóns e outros peixes de río.

Outros nomes desta nasa lampreeira son: abarga, barga, biturón, boitirón, boitrón, buitrón, lampreeira, litrón, nasoura e pesqueira. Tamén se chama lampreeira e pesqueira ó lugar ou sitial onde abundan as lampreas, normalmente construídas nas proximidades de muíños e aceas.

Estas nasas estaban feitas cunha manga externa, máis ou menos longa, que se mantén aberta mediante varios aros de madeira, e outra manga interna, de forma cónica, pechada. O conxunto fíxase ó fondo do río cuns paus que manteñen en pé a arte. Cébase con miñocas ou pan, e hai quen aconsella poñer tamén cascas de ovos, porque disque atraen mellor os peixes.

Nalgúns países, as larvas "ammocoetes" utilizáronse como isca para a pesca.

As "estacadas" do río Tea:

No Miño, parte das lampreas remontan un dos seus tributarios: o río Tea; donde se emprega un método único para a captura da lamprea: "as estacadas" ou "pontes para lamprea".

Son construcións ou empalizadas de madeira que cruzan o río en perpendicular. Constan de varios pilares duns dous metros de alto sobre os que se pousa unha pasarela, onde se colocan os pescadores.

As estacadas máis habituais fanse con pilares de eucalipto ou piñeiro, namentras na actualidade xa hai estacadas metálicas coa innovación do método tipo "ponte elevadizo" mediante poleas.

As lampreas remontan o río pegadas ao fondo, cando pasan por baixo das estacadas os pescadores crávanas coas "fisgas" ou "francadas".

O río está segmentado en "postos de pesca" desde Salvaterra de Miño ata Ponteareas. Ó contrario que nas "pesqueiras", non se explotan por herdanza familiar. Estes postos van a sorteo libre entre aqueles pescadores que os soliciten. O sorteo público realízase a primeiros de xaneiro.

A tempada empeza a mediados ou finais de xaneiro ata o último día de abril. O horario de pesca abarca desde as nove da noite ata as oito da mañá do día seguinte. Os domingos son días inhábiles.

Gastronomía:

O consumo da lamprea vén de vello e xa se cita na gastronomía da antiga Roma. Moi apreciada en Galicia, cómese normalmente á bordolesa, é dicir, cocida no seu propio sangue (con adición de diversos ingredientes), pero tamén en empanada, salgada ou afumada, con leña de carballo (con esta lamprea afumada pode elaborarse un friame moi cotizado). Tamén é moi apreciada en Portugal, onde a forma típica de comela é cocida con arroz ou asada ó espeto.

A mellor época para comela, como xa comentei antes, é entre xaneiro e abril. Chegado este mes xa se reproduciron e están fracas e debilitadas. Como coincide coa chegada do cuco a Galicia, dise neste momento que está cucada.

A lamprea é peixe azul, rico en graxa. A porcentaxe en proteínas é moderada, pero son de alto valor biolóxico. É relativamente rica en vitaminas A e D, como outros peixes graxos, así como en B1 e B2.

Festas gastronómicas:

A máis coñecida é a festa da Lamprea de Arbo, declarada de Interese Turístico e que vai pola 47ª edición (en 2007), pero coñecemos outros lugares que tamén celebran festas gastronómicas de exaltación da lamprea, cociñada directamente ou en empanada.

Pontecesures: Festa da Lamprea. Celébrase desde 1995, o último domingo de abril.
Arbo: Festa da Lamprea. Celébrase desde 1961 o último domingo de abril.
Arbo: Festa da Lamprea Seca. Celébrase desde 1995 o primeiro domingo de xullo.
Padrón: Festa da Empanada de Lamprea. Celébrase desde 1993, coincidindo co sábado santo.
Pontevea, Teo: Festa de Exaltación da Lamprea do Ulla. Celébrase o 1º domingo de maio.

Entradas relacionadas: Fotos de Maximino

Contos pupulares - O boticario, o parvo e as moscas

Este é un conto que me lembro que escoitei (mellor dito, lin) por primeira vez estando en oitavo de E.X.B.; pero xa de aquela era unha das páxinas estrela do libro de galego no cal se atopaba.

É un conto moi enxebre, non ten nada que ver cos chistes tan sofisticados que se contan hoxe en día, pero eu o atopo moi simpático. Decía algo pouco máis ou menos así:


Un home, que tiñan por medio aparvado, entrou unha vez na botica, e díxolle ó boticario:

—¡Ai señor, cantas moscas ten aquí!

—Pois mira —díxolle o boticario—, por cada mosca que mates, douche un peso.

O home puxo de testigos á xente que había na botica, e púxose a matar moscas, xuntando seica vinte ou vintecinco.

O boticario ía, mirando unha por unha, e íalle dicindo segundo as separaba:

—Esta é «mosco».

Separaba outra, e dicía igual: Esta é «mosco». E así todas. Ningunha era mosca, todas eran «moscos». Claro non lle deron ningún peso, e fixéronlle a risa.

Pero aquel paisaniño tiña colmeas, e tódolos anos mandáballe a proba do mel ó boticario. Asi que cando chegou a hora de mandarlle o mel, foi ás cortes e colleu un pouco de bosta das vacas e mesturouno co mel que lle ía mandar ó boticario.

Pasou tempo, e, un día que foi o home pola botica, preguntoulle ó boticario se lle gustara o mel. O boticario contestoulle:

—Home, esta vez non estaba nada bo. Ata parece que sabía a merda, con perdón.

—E máis tiña —díxolle o medio parvo. Pero, mire, señor: o que lle sabe separa-las moscas dos moscos, tamén debe de ser quen de separa-la merda do mel.

Arte - Marisa Matías

Bueno, seguimos desempoando fotos, nesta ocasión o fixo Manolo. Trátase dunhas fotos que son un pequeno exemplo da arte dunha pintora viguesa chamada Marisa Matías. Estas instantáneas están tomadas dunha esposición que fixera na Casa Cultural da parroquia.

Eu non son moi entendido en arte, pero sí que podo dicir cando unha cousa me gusta, e estes cadros gústanme bastante.

Clasificación xornada 20

Nesta xornada non pasamos do empate nun enfrentamento contra un rival directo como era o Covelo F.S. Teremos outra prova importante este sabado 22, contra o Rodosa de Arbo, este equipo e outro do que nos precede na clasificación, de ahi a importancia que tén este partido para intentar eludir o descenso canto antes.

O partido será no pavillón de Mondariz o sabado as 8 da tarde,

Vir a divertirvos.

Os comentaristas da "Formula 1" no bar de Moe

Unha montaxe moi lograda e moi simpática con imaxes modificadas dos "Simpsons" e sonido dos comentaristas "Lobato & Company", feito por alguén con tempo e con moito sentido de humor.

Un par de fotiños

Xa sei que as persoas alleas o nosa aldea non lle van a adicar atención ningunha a este post. É normal xa que nel vou a ensinar fotografías de persoas da parroquia. O motivo de "colgalas na rede" é o de predicar co exemplo cando nunha entrada anterior suxería a xente que nos enviaran fotos "retro".

Bueno, ese é o motivo digamos público, a razón oculta e moi sinxela e é que a todos nos gusta ensinar fotos antigas, anque sólo sexa para vernos máis novos ou para comprobar como lle muda a cara da persoa que sae refrexada na instantánea (entre felicidade, sorpresa e incredulidade).



Neste caso non vos voy ver a cara, pero ma imaxino, jejeje. En fin..., que sí..., que todos temos unhas "pintas maravillosas", por suposto non vos voy a decir quenos somos nos, anque as persoas da bisbarra recoñecerannos rápidamente.

Cando escomencei a remexer por entre os álbuns a procura de fotos de grupos, ou de calquera xuntanza de veciños, para ensinárvolas, tardei un pouco máis do que esperaba; a fin de contas estaba recorrendo a miña vida en imaxes, e co paso dos anos cada vez tardo máis tempo, hay máis que recordar, jeje. Atopei varias, pero quero escomenzar mostrándovos estas, a ver se o meu compañeiro de blog se anima e fai o propio.

A primeira, como todos podedes ver e o día en que, uns cuantos trinta-aneiros hoxe, estabamos invitados a comida do señor, o 15 de agosto do ano 1977 (amén por iso). Véndoa a traves do tempo parecemos sacados dunha película de Joselito; iso nos, elas parecen sacadas da serie "La casa de la pradera".

O 15 de Agosto e a data que temos máis representativa na parroquia; é o día da patrona e tamén é o día que chegamos tarde a comer (co conseguinte cabreo, e bronca posterior, de túa nai e do resto dos familiares que nese día se deixaron cair pola casa) por tomar un par de vermouts cos amigos.

A segunda que quero mostrarvos é a de cando se me deu pola toleada de vestirme raro para dar unhas cuantas patadas, soltar uns cuantos gritos e romper unhas cuantas táboas (aquí hai opinións que din que eran sinxelas de máis). Que lle queredes, eu sempre che fun un pouco rariño.



En fin, esta foi a miña primeira aportación de fotos "vintage", seguramente subirei máis a non moito tardar.

Memoria histórica

Fai un par de días, e ó comentarlle a Manolo, o párroco desta bisbarra, da existencia deste humilde blog, comentoume a posibilidade de engadir unha entrada relacionada coas excavacións que se fixeron a carón da igrexa dalguns mortos que asasinaron durante a cruenta guerra civil. Como neste caso entran factores políticos, non vou a facer moitos comentarios o respecto, xa que ó escomenzar con esta bitácora tomamos a decisión de non facer entradas relacionadas con política ou relixión. Soamente resaltar o feito de que o cura, a pesares da sua condición de cura (e paga a redundancia), non se opuxo a estes desenterramentos.

Teño que decir que eu persoalmente non asistín a este acto histórico (por descoñecemento, non por outra cousa), na mentras atopei a páxina que fai referencia o mesmo e de alí "roubei" estas dúas fotos que podedes ver acompañando este texto. De seguido tamén vos transcribo unhas líneas en castelán, sacadas do nomeado artigo:

«...Hoy, un equipo de arqueólogos abrirá dos fosas en los atrios de las iglesias de Areas y Xinzo, donde se encuentran sepultados 13 republicanos, cinco de Porriño y el resto de Vigo, Bueu y Cangas. Será la primera vez que se realice una actuación así en terrenos de la Iglesia que, en la persona del párroco Manuel Carballo, ha facilitado que se lleven a cabo los trabajos. "Cuando las cosas se hacen con naturalidad", dice "no hay ningún problema".

Ese lugar de la memoria fue escenario de numerosas batidas de falangistas y paramilitares, sabedores de que muchos perseguidos se refugiaban en esos montes del sur de Pontevedra. En alguna de sus cuevas llegaron a convivir más de 50 hombres. Su compleja morfología hizo que tras los sucesos de Lavadores los huidos se adentrasen en este pinar...»

Máis adiante, este artigo continúa decindo:

«...Las excavaciones comenzaron alrededor de las 9.30 horas de hoy, y alrededor de dos horas después, entre 11.30 y 12.00 horas se encontraron los primeros huesos y, algo más tarde, incluso algunos restos de indumentarias y calzado de campesino, como ocurrió en Xinzo.

Hasta el lugar en el que se encuentran ambas fosas, ubicadas en sendos atrios parroquiales, acudieron miembros de la Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica de Ponteareas, entre otros colectivos, así como familiares de los propios represaliados cuyos cuerpos fueron allí enterrados, un total de 13 personas...»

Quero e debo rematar este post desexando que actos coma os que ocurriron aquí durante a guerra non se repitan nunca máis.

Gastronomía - Cocido Galego

Namentras Manolo, ou D. Manuel que é como lle chaman as xentes de ben, nos honre con algún comentario inxenioso; eu, continuando un pouco coas nosas tradicións, quero falarvos do prato de inverno por excelencia na nosa terra. Refírome, claro está, o popular Cocido Galego. De seguro que non vos direi nada que non saibades xa, pero de tódolos xeitos creo que este plato merece unha entrada, anque sólo sexa para recordar nostálxicamente aquelas tardes de Domingo (ou xoves), a carón do lume disfrutando de esta auténtica sinfonía de sabores.

O pote galego (qué tamén se lle soe chamar), é sinxelamente un prato maxistral e completo; coido que haberá poucas persoas que, nos días de inverno, de choiva forte, vento e friaxe, non lle mandasen para o corpo un bo prato de cocido; coa súa costela salgada de porco, xamón ou lacón (ou ambolosdous), coa cachucha e a orella, galiña, chourizos, patacas, uñas de porco, verdura (repolo ou grelos), e garabanzos ou feixóns.

Supoño que tamén terá os seus detractores; pero a non ser que sexa por prescripción médica (debido a cantidade de calorías que ten), non saben o que se perden.

Nin que dicir ten que os que escorran polo vertedeiro o caldo en que se coceron estas xoias, non merecen comelas. O caldo, requintado pola cocedura, pode usarse, e debe usarse, para facer un "Caldo Galego" que saiba a caldo vello dende o primeiro día. Porque se hay algo conque se debe preceder ó cocido e cun un bo plato de sopa feita co caldo do cocido, tanto que sexa de piñon, de cus-cus, ou de letras (eu coma son de ciencias, prefiro a de piñón).

E para rematar este post, a receita. De seguro que cada maestriño ten o seu libriño, pero esta que vos mostro a continuación pode ser perfectamente válida para facer un bo pote galego para catro persoas:

Ingredintes:
- 1 kgr. de lacón.
- 1/2 tira de costela salgada.
- 1 trozo de panceta salada.
- 4 chourizos.
- 1/2 kgr. de falda de terneira.
- 8 patacas.
- 1 repolo ou 2 mazadas de grelos.
- 1/2 kgr. de garabanzos cocidos.

Preparación:
Primeiro dicir que, ademais da carne que se indica nos ingredientes (como xa mencionei antes), poden utilizarse outras partes do porco (cachucha, orella, rabo...) e tamén pódese engadir galiña, oso de caña (que lle fai moito xeito), etc. En todo caso, a carne de porco que usemos ha de estar ben desalgada.

Poñemos a cocer toda a carne xunta en abundante auga e cando estea casi cocida (unha hora e media ou dúas) sácase para outra ola caldo dabondo para coce-las patacas e a verdura. Se non usamos garbanzos previamente cocidos, deberíamos telos remollados durante 12 horas e facelos có caldo de coce-la carne ata que estén tenros. Ó estar todo cocido, escórrese e sérvese.

Os chourizos e as patacas sóense engadir ó cocido a última hora, xa que son de rápido cocemento. Para comprobar que éstas últimas están no seu punto pínchanse cun coitelo. Tamen hay que ter coidado que a verdura non se desfaga.

Teño que confesarvos que mentras escribía estábaseme facendo a boca auga; coido que hasta manchei de babas a barra espaciadora e a tecla M, jejeje.

Quesada

Aquí vos deixo algunhas das ilustracións de Quesada (colaborador diario do periódico "Faro de Vigo", incluindo a que saíu hoxe mesmo.

Chamamento

A falta de que poñamos un día para ir de "Safari fotográfico" a caza de instantáneas de recunchos e lugares emblemáticos da porroquia (Que haberlos, hailos), ou de que desempolvemos as fotos do baul dos recordos; queremos facer un chamamento a tódalas personas da bisbarra que queiran colaborar con esta bitácora (e que teñan a posibilidade de escanealas), para que nos envíen fotos antigas (ou "vintage", come se dí en moderno), donde saia refrexado o aspecto que tiña calquer emplazamento de Areas en épocas anteriores. Tamén nos valen fotos de veciños ilustres (que tamén debe de habelos, jejeje), fotos do equipo de futbol, etc. Recompensaráselle coa nosa eterna gratitude.

Os nosos autores - Rosalía de Castro

Nota: Para construir esta entrada recadei información dos seguintes "sites": "Wikipedia", "Fundación Rosalía de Castro" e "lospoetas.com".

Xa fai moito tempo, estando no banco con miña nai, regaláronme un libriño moi xeitoso e encadernado como se de unha libreta da escola se tratase. Nel estaban os versos, cantigas e lalalás que hoxe en día todos coñecemos (ou polo menos escoitamos algunha vez), dalgúns dos nosos autores máis consagrados. Entre eles estaban poemas e cantares de Rosalía. Aínda que no colexio a Literátura repateábame o fígado, recordo que aquel libriño en especial gostoume moito, sobretodo a parte adicada a poetisa que agora nos ocupa. Finalmente non sei donde carallo metín o caderno, e iso que eu son bastante apañado para gardar ese tipo de tesouros (ainda estiven a falar onte con Carlos deste tema). Fose cal fose a cantidade de cartos que meteu miña nai no banco ese día pagou a pena.

Esta gran poeta e novelista da lingua galega e castelán naceu en Santiago de Compostela o 24 de febreiro do ano 1837, e finou en Padrón (A Coruña) o 15 de xulio do ano 1885.

A autora de "Cantares galegos" (un dos primeiros libros escritos enteiramente na nosa lingua), foi a figura central do "rexurdimento da literatura galega".

O seu nome de pila era María Rosalía Rita. A autora galega era filla de nai solteira (María Teresa da Cruz de Castro), pertencente á baixa nobreza galega; e, ainda que nunca se demostrou, tradicionalmente veuse sostendo que o seu pai foi o sacerdote José Martínez Viojo.

A raiz dos traballos de investigación levados a cabo por Vitoria A. Ruiz de Ojeda sábese que a infancia de Rosalía transcorreu sempre á beira da súa nai. Compuxo os seus primeiros versos á idade de 12 anos, e ós 17 xa figura como partícipe das actividades do "Liceo de San Agustín". Nesa época, sábese que lle gustaban tamen o debuxo, a música e a interpretación.

Cásase cun cronista de Galicia, que coñeceu en Madrid, chamado Manuel Murguía. Ó ano seguinte dá a luz á súa primeira filla, Alejandra, á quen seguirán seis fillos máis. Vive adicada ó seu fogar, ós seus fillos e ó seu marido; pero, debido o traballo de Murguía, o matrimonio vive longas tempadas separado. Na mentras, o cronista, foi o impulsor da obra de Rosalía e mesmo deu á imprenta os seus "Cantares galegos". Rosalía mudou de domicilio varias veces, entre Madrid e Simancas, pero en ningún lugar se atopou mellor que na súa Galicia natal de onde non saíu a partires de 1868.

Rosalía nunca gozou dunha boa saúde, estivo loitando sempre coa enfermidade e a miúdo con certa penuria. Nas súas obras pode apreciarse a súa gran personalidade, o seu carácter recio e unha profunda empatía cos desvalidos (en concreto, coa emigración dos campesiños galegos).

Morreu de cancro ós corenta e oito anos na súa casa de Padrón, que hoxe é un museo.

A pesares de que pediu que os seus restos descansasen no cemiterio de Adina, en Iria Flavia; en 1891 o seu corpo foi exhumado e trasladado ao Panteón de Galegos Ilustres da Igrexa de Santo Domingo de Bonaval (Santiago de Compostela), onde actualmente se atopan.

Rosalía mostrou sempre unha visión sombría da existencia humana; En algunhas cantigas, asume a voz do pobo galego. A súa obra mestra en castelán é "En las orillas del Sar", versos de ton íntimo, de estraña penetración e cargados de gran beleza. Merece ser considerada, á beira de Gustavo Adolfo Bécquer, como a precursora da Modernidade e iniciadora dunha nova métrica en castelán.

Decir por último que, como moitos de vos saberédes, a imaxe de Rosalía de Castro aparecía nos antigos billetes de 500 pesetas. Creo recordar que a estes billetes lle chamaban a "sábana" debido ó grandes que eran.

Obra poética:
La Flor (1857)
A mi madre (1863)
Cantares gallegos (1863) (galego)
Follas novas (1880) (galego)
En las orillas del Sar (1884) (español)

Obra en prosa:
La hija del mar (1859) (español)
Flavio (1861) (español)
El cadiceño (1863) (español)
Contos da miña terra I (Conto galego) (1864) (galego)
Ruinas (1866) (español)
Las literatas (1866) (español)
El caballero de las botas azules (1867) (español)
El primer loco (1881) (español)
El domingo de Ramos (1881) (español)
Padrón y las inundaciones (1881) (español)
Mi tía la de Albacete (1882) (español)

Falemos de Internet - O Blog (1)

Despois de estar un par de días sen escribir nada, decidinme aporrear de novo o teclado "Logitech" que teño, nesta ocasión para falarvos un pouco de este soporte tan sorprendente que fai que vos chegen as nosas paranoias e diarreas mentais; estoume referindo, como non, ó "Blog" ou "Blogue". A verdade e que non sei cal dos dous sustantivos se emprega na nosa lingua; chamarenlle Blog, porque ademáis xa temos confianza.

Coido que, xa que empregamos o "caderno de bitácoras" como instrumento de comunicación, debemos coñecer un pouco da súa historia.

Como todos vos sabedes, un weblog, tamén chamado blog (blogue) ou bitácora, é un sitio web donde se recopilan cronolóxicamente mensaxes de un ou varios autores, con un uso ou temática en particular, conservando sempre ó autor a liberdade de deixar publicado o que crea convinte.

Unha das características principais e máis interesantes que ten este medio, é a interactividade en tempo real con comentarios feitos a partir dos temas propostos, os cales son escritos en forma informal e actualizados regularmente.

A orixe dos Blogs

Ó falar da orixe dos blogs, as opinións apuntan a enmarcalos dentro dunha evolución histórica a partir daquelas páxinas web que comezaron a recibir comentarios dos usuarios, os que á súa vez os complementaban con enlaces cara a outros sitios.

A aparición do primeiro weblog foi no ano 1993 e foi creado por un dos pais de internet, "Tim Bernes Le". Este consistía nunha listaxe de webs e as súas links correspondentes acompañados dun breve comentario.

En xuño dese ano o "National Center for Supercomputing Applications (NCSA)" publica unha bitácora chamada What's New (cales son as novidades) na cal proporcionaba unha lista sobre a creación de novos sitios en internet, esta estaba ordenada por datas e permitíanse comentarios.

Máis tarde este servizo pasou a ser controlado por "Netscape" quen o converteu na primeira guía de sitios de internet, monopolizando o mercado entre os anos 1993 ata finais de 1995.

En 1996 "Dave Winer", escribe un blog histórico para o maratón "24 Horas para a Democracia" cuxo obxectivo era celebrar un encontro online para apoiar o libre discurso en internet.

Posteriormente Winer, funda unha empresa especialmente adicada ao desenvolvemento de programas para a creación de weblogs.

Outras datas a ter en conta son:

Decembro de 1997: "Jorn Barger" introduce o termo weblog na acepción que hoxe coñecemos.

En 1999 aparece "Eatonweb Portal", o primeiro portal dedicado exclusivamente ós blogs.

En agosto do mesmo ano "Pyra Labs", empresa que posteriormente foi adquirida por Google, lanza "Blogger", un dos servizos gratuítos máis populares na creación de blogs; dentro do cal e como sabedes se encontra "Dende Areas cara a Ponte".

A partires do ano 2000 o fenómeno dos blogs masifícase, aparecen novos servicios para edición e aloxamiento de Blogs (por exemplo Wordpress), gañando adeptos en todo o mundo.

No 2002, o "blogging" converteuse en tal fenómeno que comezaron a aparecer manuais "COMOs" (como se fai unha cousa determinada), centrándose principalmente na técnica. A importancia da comunidade de blogs (e a súa relación cua sociedade) cobrou importancia rapidamente. As escolas de xornalismo comezaron a investigar o fenómeno e establecer diferenzas entre o xornalismo e o blogging.

Tamén nese ano, Markos Moulitsas Zúniga comezou "DailyKos". Con picos de ata un millón de visitas diarias; converténdose nun dos blogs con máis tráfico de Internet.

No ano 2005, escolleuse a data do "31 de agosto", para celebrar en toda a rede, o chamado "día internacional do Blog". A idea naceu dun blogueiro (usuario de blog) israelí chamado Nir Ofir, que propuxo que nesta data, os blogueiros que desenvolven bitácoras persoais enviasen cinco invitacións de cinco blogs de diferentes temáticas a cinco diferentes contactos, para que así os internautas desen a coñecer blogs que seguramente outras persoas descoñecían e puidéselles resultar interesantes.

Hoxe en día o blogging é un dos servizos mais populares no Internet, chegando ata o punto que cantantes, actores e grandes empresas Internacionais dispoñen de blogs. Entre os servidores de Bitácoras máis populares atópanse os nomeados "Blogger" e "Wordpress".

Noutra ocasión comentareivos algo máis deste gran fenómeno social no que se está convertindo o Blog.