Vacacións, viaxes, festa e por suposto... fútbol

Vaia mesiño de fútbol!! Para un amante e vicioso deste deporte coma son eu, foi todo unha gozada. Comprendo que a moita xente chegou a aburrirlle, pero penso que mereceu a pena cambiar a forma de pensar e ser un pouco máis optimista, agora xa volven os tempos de falar de política e iso xa me é menos agradable. En fin noraboa ós xogadores españois que demostraron ser un auténtico equipo de fútbol e de amigos. O único pero, foi que non tiveramos ningún galego na selección.

Pero o fútbol non se disputou só a nivel do mundial, a Escola de Fútbol do Condado, seguindo coa súa costume de facer viaxes a final de tempada, disputou un Torneo na vila de Alcochete, ó lado de Lisboa. En anteriores anos xa se desprazaran a Barcelona, Donosti, Santiago e Palencia. Nesta edición participaron dous equipos de rapaces entre os 12 e 15 anos, e tiven a sorte de acudir co como colaborador, axudante, conductor... e o que fixera falta. Nin que dicir cabe, que todo o que sexa ter vacacións e facer algunha viaxe é marabilloso, pero facelo ademáis con este grupo de "trastes" é toda unha experiencia, da que só podo falar en positivo. Falan do excelente compañerismo que existía na selección, e este grupo non se lle quedou atrás, pasamos moi bos momentos, as veces con algunha bronquiña, pero sempre che queda o recordo da bendita inocencia que teñen case todos.

Foron 6 días que pasaron voados entre visitas polas mañáns, partidos pola tarde e as farras na residencia pola noite, donde estes "enanos" non caian durmidos ata as 3 ou 4 da mañán, claro que o día seguinte durmían dabondo nas furgonetas mentras nós tiñamos que conducir, pedazo de "cabritos" que eran!! Xa no primeiro día, gozamos vendo a victoria de España contra Portugal mentras ceabamos no restaurante. Menuda paciencia tiveron os portugueses cos 27 rapaces e 5 adultos que alí berramos, menos mal que recoñeceron a derrota.

Distintas fotos da viaxe:

O grupo diante da Torre de Belén en Lisboa (falta un servidor, que tamén tiña que facer de fotógrafo) e en Óbidos, un pobo cunha fermosa muralla ó redor pola que paseou esta marea "amarilla":


Pedazo de corpos dos nosos monitores na praia fluvial de Alcochete coa ponte Vasco de Gama ó fondo:


Pontes Vasco de Gama e 25 de Abril, a primeira interminable e a segunda moi fermosa pero menudo atasco que nos topamos nela. Ó fondo o Cristo Rei:


Carli, Aleix, Pepe e Jorge nunha foto da futura portada do primeiro disco deste grupo de música que aquí quedou comprometido de facerse nun futuro. A ver se é verdade, polo de pronto portada xa teñen:


Así aparecían polas mañás as literas, convertidas en "bunkers" con seis ou sete rapaces a durmir uns por riba doutros:


Tamén tivemos tempo dir o Zoo, bastante ben coidado donde destacaría sobre todo o espectáculo dos delfíns e leóns marinos. Mención aparte Julio, este moniño que levabamos con nós, que se o ven así facendo monadas acabaría por quedar alí...

E como non!! Non faltou algún momento de relax para tomar unha Sagres, que apetecía con tanto calor. Deportistas si, pero a cerveciña que non falte...


Non podo cerrar este post sen comentar que gañamos as dúas categorías nas que competimos. Os pequenos viñeron arrasando en tódolos partidos, mentras que o dos máis grandes foi toda unha hazaña, unha victoria épica na final. Tras parar o noso porteiro un penalti no último minuto da prorroga, tivemos que ir a tanda de penaltis na que nos impuxemos despóis de lanzar 8 cada equipo. Un momento moi emocionante.

Para remate da tempada, este sábado celebrouse no campo de fútbol de Angoares a cea a base de paella e churrasco, para rematar cun Karaoke, donde se pode dicir que foi unha auténtica festa. Non tiñamos a Reina pero Isaac ós seus 8 ou 9 anos demostrou que pode ser un moi spiker (de aquí non teño fotos).

Tería moitas máis fotos e momentos que contar, pero penso que xa chega, aínda que despóis de tanto tempo sen pasarme por aquí, xa tiña "mono" de escribir. Intentarei que non decaia.

E sobre todo noraboa a Escola de Fútbol do Condado

Por certo, e así con letra pequena, estes non cobraron nada por gañar o campionato, máis ben tiveron que pagar por ir de viaxe. Non pretendía que cobraran, é para recordar que 600.000 € paréceme unha cifra esaxerada e escandalosa.

Fútbol solidario

A Escola de fútbol do Condado, no seu afán de recaudar cartos para a presente tempada, tiña en mente organizar un partido contra o Cultural Areas, que como xa tiña contado, milita na Terceira División Nacional. Para intentar que tivese gran expectación e darlle un toque distinto puxéronse en contacto coa Cruz Roxa (a verdade que non sei se se pode dicir Cruz Vermella) para ver se podían facer ó mesmo tempo algo benéfico. Esta remitiulles a Ong "Paremos la pobreza infantil", que non puxo ningún impedimento para celebrar o partido, a condición viría sendo que a recaudación da taquilla fose para eles. Para máis gancho, o partido sería entre o citado Cultural Areas e unha selección dos equipos da comarca do Condado (O Condado, Xuvenil de Ponteareas, Lirens, Progresista de Fornelos, Alpinista de Padróns, Xinzo, ect.).

Pois o partido celebrouse este luns pasado, festivo do Pilar e ó final todo saiu perfecto, e sobre todo, todos contentos, a Escola do Condado recaudou a súa parte en cantina e rifas (o día axudaba moito, que facía un calor...) e a recaudación para a Ong rondou os 500 Euros. Non é que fora unha inmensa cantidade, pero unha axuda sempre é unha axuda. O precio da entrada era de dous euros por persoa, nada comparado cos precios que se manexan no fútbol hoxe en día.

O dito, non é que fose unha acción (por parte dos equipos participantes) merecedora dun premio pero vendo o último premio Nobel da Paz concedido, non sei...

A copa é nosa!!!

Os abueletes (como me dixo O Raposo), xa temos a nosa copa. Onte sábado a parroquia de Areas voltou acadar un título deportivo, e van tres este ano, triplete(como me dixo Barreira). Esta vez foi unha cousa trepidante e moi emocionante, pudo máis a enerxía positiva que nos mandou Artabria (mmmmmmm), que a negativa que nos ía mandar San Benito, jeje. Isto digo polo comentario que me mandou o meu amigo anónimo, dicindo que nos ía castigar. E resulta que nese comentario o que quería era motivarnos, que sabía que eu faría todo o posible por gañar con tal de non aturalo, moi sicólogo él. Ou sexa que me engañou, igual que a Thiago que dixo que si todolos equipos tiveran santo, todo serían empates, e no noso caso case que se cumpre, porque tivemos que chegar a prórroga.

Céntrome un pouco no partido, media hora antes recibo a mala nova ou boa, depende de como se vexa, que Luisito, o noso máximo goleador, acaba de marchar ó hospital coa sua muller que se puxo de parto. Tamén é boa, non pudo esperar un par de horiñas, tivo que ser xusto no momento do partido máis esperado da tempada. Chameino á noite e xa era papá doutra nena.

Pois así con este panorama, escomenzou o partido e nos xogando cerradiños atrás, a ver se nalgunha contra os collíamos e que pasasen os minutos. Houbo un momento que gañábamos 2-1, pero xa pronto lle deron a volta, e sempre a remolque. A segunda parte xa empezou sendo un sufrimento e a falta de seis minutos perdíamos por 5 a 3. Aí foi cando mirei a cousa un pouco fastidiada, pero a base de rabia, coraxe, empuxe... sacamos forzas de fraqueza e empatamos o partido.

Pensamos que íamos ós penaltis directamente, pero aínda había que xogar unha prorroga de 10 minutos. O que nos faltaba!! 10 minutos máis a sufrir. Eles cun montón de cambios, frescos como unha rosa, e nos cun cambio so! Volvense a adiantar eles, volvemos a empatar nos, e a falta de 4 minutos o 6-7 ó noso favor. Que catro minutos, se cadra aínda nos encerramos máis atrás, usamos as mañas todas para perder tempo ata que deu rematado o partido. A euforia!! Un equipo claramente inferior como o noso, logrou derrotar a un rival que onte viña con todos. A cara que lles quedou, reflexaba a súa impotencia, non creían que lles pasase iso.

E logo, de caravana nada, vou poñer a excusa que había unha volta ciclista en Ponteareas, e non se podía pasar con chimpín polo pobo, jeje. Ó final non nos atrevemos así que non podo mostrar fotos como me pedíu Paidovento.

E despóis a cea pola noite a recoller o trofeo e co noso xogador máis veterano que foi agraciado cunha placa conmemorativa. Logo unha pouquiña de festa, unhas risas e a durmir. E con isto acabou a tempada.

Deixovos algunha fotos como me pedíu Vermella


Os catro que fomos a festa, falta Luis que estaba na presidencia. Os ollos xa din algo...


Despóis da cea co trofeo.


Luis recibindo a placa do alcalde de Ponteareas.


Luis coa sua muller Monse que foi agasallada cun ramo de frores, menudo ramo.


E os dous titiriteiros, cando nun despiste da reportera da televisión local de Ponteraeas, Canal Tea, colleron o micro e puxeronse a facer o parvo. O cámara pillounos e grabou a escena, para máis males o micro estaba aberto. Xa nos dixeron que nos preparáramos o luns que o poñían no programa. A saber que falaríamos, jeje, que vergoña.

Na primeira foto aparecemos os xogadores cos fillos a celebralo. Por detrás tamén se ve a un seguidor sacando unha foto, e o meu amigo Brabido que tamén nos fixo un reportaxe. Grazas por vir e comprobar que non somos tan malos.

A pola copa.

Vamos con outra nova de deporte. Despóis de tanta celebración, agora tócanos a nos (o Clube Areas Fútbol Sala), e a ver se temos os nosos minutiños de gloria. Comentara fai unhas semanas que íamos a polo torneo da copa, e de momento parece que a cousa non vai mal, xa que este sábado tócanos xogar a final. Sí, así como soa, a final, quen o diría, non? Despóis de tres eliminatorias sufrindo ata o último minuto, tentaremos que este sábado sexa máis levadeiro o partido, xa que un non está para estes trotes e os rapaces novos corren que da gusto velos. A foto é do partido de semifinales.



Xa comentara tamén que temos un equipo moi entrado en anos. A Federación tamén se deu conta e vaille otorgar a Luis, máis coñecido por Ca, un meritorio premio por ser o xogador máis veterano en activo de toda a Liga do Condado. Cando llo comentei, deuseme por decirlle que llo daban por ser o máis vello, non vexades como se puxo... É que a veces teño tan pouco tacto... Por certo, Ca é o que está de pe na dereita.

Caso de gañar, cousa máis que probable, que nadie o poña en dúbida, teremos que facer a nosa caravana polo pobo e a parroquia, como o Cultural Areas, so que en vez de ir nun trailer, chegaranos cunha furgoneta aberta ou un chimpín como os do Festival de Cans. E que nos vaian abrindo o Concello, jeje.

Tentaremos coidarnos durante a semana e o venres saír pouquiño, para estar en forma. Pero tamén hai outra solución, como me contaron nun comentario do post anterior. A ver se falo con "Vinajre" e o convenzo para que se acerque a Angoares a rezarlle a San Benito por nos, jeje. Xa que da tan bos resultados, terá que facelo, digo eu. Cada vez que mo imaxino arrodillado diante do santiño, sáltame unha sonrisa e acabo escarállome eu so. Ó que se chega.

Estes son os dous artífices do ascenso do Cultural Areas!!!!!!



E pola noite terá lugar a cea da Federación, na que se fai entrega dos trofeos deste ano. Alí estaremos a recoller o noso, esperemos que non sexa o de subcampión.

P.D. Por certo, que se me esquecera, o partido será este vindeiro sábado 6 de xuño, ás seis e media da tarde no pavillón de Ponteareas. Non faltedes, a entrada é de balde (como sempre), e veredes un gran espectáculo...

O ascenso do Cultural Areas

Areas entera, se va de borrachera!! Cultural, Cultural, Cultural...!! El año que viene Areas - Depor B...!! Este cánticos e outros tomaron as rúas de Ponteareas o domingo á noite. O motivo o ascenso do Club Deportivo Cultural Areas á Terceira División Nacional. Toda unha hazaña.

Pois si, este domingo foi unha data histórica para a nosa parroquia de Areas. Que un equipo modesto dunha aldea con pouco máis de 1000 habitantes, estivese militando na Rexional Preferente varios anos e sen risco de perder a categoría, xa era meritorio. Pero conseguir o ascenso, é o non vai máis. Despóis de andar toda a segunda volta nos postos altos da clasificación, a forma de conseguilo foi brillante e angustiosa. No derradeiro partido dependía de si mesmo, e con gañar en Pontellas chegaba. O resultado final de 2 - 1, ven a dicir a tensión que se vivíu nos últimos minutos. Ó remate do partido, gran parte da numerosa afición que acompañou ó equipo (xa se sabe, cando as cousas van ben, todo o mundo apoia, pero cando van mal...) invadíu o campo, para saúdar ós xogadores e escomenzar a festa.

E vaia festa. Cando me enterei do resultado, e que se preparaban na Casa Cultural para organizar unha caravana polo pobo, fun rapidamente ata alí, para intentar plasmar a farra que se ía montar.

Xa antes, cando estaba na Praza en Ponteareas, o Juvenil equipo do pobo e máximo rival, deixárase mirar por alí nunha minicaravana composta polos xogadores do equipo e algún directivo nos seus coches, para celebrar o seu ascenso a Primeira Rexional. Nada comparado co que viría despóis. A xente agardaba impaciente a ver con que os sorprendían.

Bueno, sigo o fío que me perdo. Ó chegar á Cultural, os xogadores atopábanse ataviados con camisetas que poñían "Yo jugué en el Areas" (ese castelán, para min, foi un fallo), e ante a falta de autobús descapotable, estaban a subir na gabarra dun trailer, con parcartas, bandeiras e megafonía incluída. Cando lle pregunto a un directivo por donde ían a ir, deixoume impresionado, sacou un papel coa ruta que ían realizar impresa, punto por punto, rúa por rúa. Total que estaba ben preparada a cousa.

E arranca o "camión-descapotable" coa Policía Local diante e unha porrada de coches de aficionados detrás (algúns na vida irían mirar o Areas, pero había que aproveitar a conxuntura e pasalo ben), percorrido polos barrios de Areas e dirección as rúas de Ponteareas. O máximo, música a todo volumen, bocinas a soar, bandeirolas polas ventanillas, algúns con medio corpo por fora do coche; un espectáculo. A xente que paseaba quedaba pasmada, os que estaban nos bares saían a ver de que ía a cousa. E despóis, chegada ó Concello, rúas colapsadas, total, o pobo para o Areas. O "no va más", abriron as portas do Concello para que os xogadores subiran ó balcón a saúdar á afición, algo nunca visto, pero por outro lado normal xa que o presidente do clube é concelleiro. Pois se non...

Outra volta polo pobo e volta a Casa Cultural, donde a festa, entre cervexas, cubatas e cánticos prolongouse ata altas horas. A alguén o luns había de facerselle un pouco longo.

En resumen, unha xornada histórica para Areas. Agora ten que afrontar uns retos moi complicados, o de manter a categoría e sobre todo, topar os ingresos suficientes xa que o orzamento vaise multiplicar.

E o exito non acaba aí, o equipo de categoría xuvenil, tamén conseguíu o ascenso a categoría Nacional, polo que para o ano que ven, terá que desplazarse por toda Galicia.

Aí é nada, que temble Galicia que vamos con dous equipos!!!

Ai quedan algunhas fotos e un video:


Areas campión


Xogadores preparándose para a xira.


O presi Mingos no camión como un aficionado máis.


E como non, meu amigo Pepis na caravana.


Chegada ó Concello.


Xa de noite a xente diante do Concello.

E para seguir cos festexos, onte venres celebrouse unha festa no torreiro ó lado do campo de fútbol. Unha especie de homeaxe a toda a plantilla do equipo.

A directiva quere agradecer especialmente á Presidenta da plataforma dos bingos (na cal o clube está inmerso dende o peche do seu), que se interesou moito polo ascenso do Areas e enviou unha chea de caixas de rosquillas personalizadas.

Tamén quere agradecer ós representantes de orquestas, que lle envíaron dúas gratis para a ocasión.

E para rematar, un pequeno vídeo caseiro da festa. A calidade é bastante mala, amosa a chegada ó Concello. A música que soa é o himno do Cultural misturado co xa famoso "We are the champions". Xa vedes ata ten himno.

A ver se deixan algo para os demáis, que senón haberá que botarse a durmir.

Como xa sabredes, onte celebrouse a final da "Champións League" ou Liga de Campeones. O campión, como non podía ser doutra forma foi o F.C. Barcelona. Péselle a quen lle pese, eu incluído, foi o millor equipo da tempada. Estou pensando que se houbera outro campionato máis en xogo, eu voltaría a querer que perdesen e entón eles empeñaríanse en gañalo. Ó final vou ter que volver por eles a ver se así perden (que malo que sou!).

Por outra banda, teño que alegrarme por Guardiola (ou se cadra cabrearme por ter fichado polo Barça), un home da casa, que supo poñer bo xogo, pero sobre todo, cordura e disciplina nun equipo plagado de estrelas que o ano pasado dedicábanse máis á festa e a entrenos no ximnasio que no campo, caso Ronaldinho.

Tamén me alegro por xogadores como Xavi e Iniesta, a verdadeira alma do equipo, e como non, por un xogador como Silvinho, antiguo xogador do Celta. Este parece que está na sombra, pero é un tío moi sinxelo e sabe cal é o seu papel neste equipo de figuras, aparte sabe crear ambiente dentro dun vestuario. Parece que nunca contan con el, e ó final,por unhas causas ou por outras, sempre acaba xogando.

Felicito tamén a Barreira, que no taboleiro de anuncios do seu blog, poñía aquilo de "Ave Barça, moritatis te salutan" (ou algo polo estilo). Intentén vacilalo un pouquiño e meterlle presión, pero ná de ná. Levouse él o gata á auga.

Aparte do tema futbolístico, tamén sabredes que houbo outros detalles curiosos no palco de autoridades, que por certo, canto chupóptero había.

Que vos pareceu ver durmir a un especimen como o Presidente de Italia, Berlusconi? Se fora noutro tipo de espectáculo, seguro que non lle pegaba o sono.

E o abrazo de Laporta ó Rei? Algo que non cadra moito, non?


A quen non felicito, é ómeu amigo Beni, que onte á noite mandoume un sms en plan recochineo. Que vengativo é, que non se despiste que xa lle tocará a el.

Outra de fúbol sala

O deporte non acaba detrás do Madrid, Barcelona e demáis. Tampouco con Nadal, Alonso, Pedrosa, etc. Hai moitos anónimos que seguimos a practicalo en plan hoobie, por pasar o rato os sábados a tarde. Pero iso non quita que non queiramos deixar constancia dos nosos resultados, e de como vamos clasificados. Porque sí, aparte de ser en plan aficionado total, hai unha clasificación. Que a parte de arriba dela non cheguemos a frecuentala non quere dicir que non estemos, a veces tamén hai que empezar a ler por abaixo, para acabar antes.

Despóis desta pequena introducción, por chamarlle dalgunha maneira, vou comentar un pouco a nosa situación. Por terceiro ano consecutivo quedamos no décimo posto, non está tan mal, vimos estando dentro do "ton ten", se ben soamente son 14 equipos. Vamos, que unha vez máis na nosa línea. Unicamente estivéramos na mitade dos millores no primeiro ano, que acadáramos a séptima praza.

A todo isto hai que contar que temos un aniño máis, e o noso equipo é dos máis veteranos da categoría, por non dicir o que máis. Dous xogadores con 44 anos, outro con 43, un servidor con 40, outro 39... A media de idade baixa gracias ó fillo do porteiro que ten 19, algún rapaz tiña que haber no medio. E seguimos plantandolle cara ós de vintetantos, por física non será pero colocación e maña, diso si que contamos. Como se adoita dicir "o que tivo retivo" ou "o que de novo baila ben, de vello dalle un xeito".

Agora vamos a ver que podemos facer na Copa, como xogamos este torneo a mitade dos malos das dúas categorás que hai, pois temos moita ilusión en conseguir algo, de feito xa a gañamos un ano. A ver que pasa.

Outro torneo que se nos escapou foi o da Deportividade. Este xa o tíñamos conseguido dous anos, pero nesta temporada multáronno por culpa dunha incomparecencia. A hora do partido eramos catro, un menos dos permitidos. Algúns tiñan ocupacións, e xa avisaran (repito, isto é hoobie), pero un ... (voume morder a lingua) fixo un dos seus típicos plantóns e dende aquela non sabemos nada del, caso parecido a un amigo que facía de delegado. Bueno, para rir por non chorar.

Que quero dicir con isto, que para a temporada que ven fainos falla dúas fichaxes. Se alguén se quere apuntar, xa sabe, que mo diga. Aparte tamén cumprimos co terceiro tempo (como no rugbi), ir a tomar unha cañitas a tasca da Mini. Sacar tensión e botar unha risas. Nisto facemos honra ó deseño do noso escudo.





Esta é a clasificación deste ano, pinchar nela para ver máis grande (o que queira, claro)



Esta de hai dous anos.

Crónica deportiva do fin de semana

A unha xornada de que remate a primeira volta da Liga de Fútbol Sala do Condado, seguimos máis ou menos na nosa línea, unha de cal outra de area. Esta xornada tocounos perder nun partido que tíñamos medio encarrilado na primeira parte na que íamos vencendo por tres a un, na segunda, debacle e derrota por cinco a tres. Como vedes na clasificación seguimos no posto décimo, tampouco está tan mal, estamos dentro do "top-ten".



Por outra banda un ano máis vamos primeiros na Deportividade. Non ten moita explicación que xogando algúns elementos coma mín (e algún outro) neste equipo, sempre acabemos arriba. Deben ser os anos que nos fan máis tranquilos e pacíficos.

Isto no referente o fútbol sala, xa que na parroquia de Areas tamén existe o equipo de fútbol, o Club Deportivo Cultural Areas do que xa falara noutra ocasión sobre a súa fundación e primeiros anos de historia. Pois o Areas nesta tempada, está a facer unha campaña máis que expectacular, marcha lider na Rexional Preferente grupo sur, con aspiracións (e soños) de ascender á Terceira División, algo impensable para un equipo de aldea como é este. Pero todo é posible sabendo como é o presidente (Mingos), este busca cartos donde sexa, e fai traballar a todo cristo con tal de sacar arriba a cuestión. Prova diso é o campo de fúbol que temos, xa quixeran ter moitos equipos o cespede que ten o Campo da Lomba.




Pois a ver se ten sorte e se codea cos grandes de Terceira aínda que sexa un ano.

Polo demáis o resto de deportes que temos na parroquia, descansaron esta semana, bueno descansaron esta e as outras, xa que por desgracia non temos máis. Salvo que contemos o fútbolin, o Tute, o subastado, o chinchón... estes non teñen descanso, xógase ata pola semana.

Outro deporte que se practicou, pero non en Areas, senón na parroquia de Paredes, a máis pequena de Ponteareas con 62 habitantes (hai quince días morreron dúas, agora deben ser 60) foi o deporte do "ben comer". Xúntanse todolos veciños e "demáis invitados" a devorar uns porcos que mataran na semana. Na foto saen Mingos, concelleiro en Ponteareas e presidente do Cultural Areas, e Manolo, parroco de Areas, antigamente de Paredes, él foi un dos encargados de crear a festa. De ahí que lle chamaran nalgún tempo "A festa do porco do cura", sempre sen mala intención.

Fútbol base

Como xa contei nalgunha ocasión, sou un devorador de partidos, tanto na televisión como en directo (quizáis xa fun máis), e tamén contara que non ía falar do fútbol a nivel profesional. O cal non é verdade, xa que fai un tempo posteara unhas crónicas sobre fútbol a ese nivel. Unha ía sobre aquela media hazaña de un equipo humilde como o Xetafe na copa da Uefa, aquilo fora unha verdadeira magoa. As outras dúas entradas, trataban sobre a Selección española na Eurocopa, unha antes da final e a outra despois. Penso que non me saíran nada mal.

Pero como xa estou aburrido das noticias sobre ese mundo (que tratan máis de escándalos, como reunións de directivos algo rarillas, partidos comprados hai un par de tempadas, etc.), hoxe quero contarvos o mundillo do fútbol a nivel canteira ou escola.

Eu de pequeno non tiven as opcións que hai hoxe en día, escomenzábamos a xogar federados con 15 anos, agora con 5 anos xa hai equipos de minis, polo menos na escola de fútbol do Condado, escola a que me vou referir por ter un fillo xogando nela.

Si os profesionáis o fan todo por cartos, a este rapaces véselle unha ilusión impresionante, sempre están desexando que cheguen os entrenos e os partidos. Soñan con algún día pertencer a algún equipo grande, e o máis importante, están involucrados na escola, tendo unha disciplina que me deixa asustado. Da gusto ver a orde que teñen neses partidos e o compañeirismo que hai. Cando son pequeniños de verdade, é unha flipada, as risas estan garantidas, o millor corren sin xeito de aquí para alá, xa ten pasado o caso de ir perdendo por máis de 10 goles e ó lograr un, e incrible a alegría que mostran, case lles da igual o resultado.

Conforme van medrando, a ilusión aínda a teñen, pero xa son máis realistas. Eles vanse dando conta do que de verdade vai poder ser algo e do que se vai quedar polo camiño. Aínda que xa digo, esa ilusión e sacrificio siguen estando ahí. Os invernos fanse largos, entrenos chovendo, con néboa e frío. Diferentes estados de ánimo; alegrías o gañar partidos, decepcións o non xogar, frustracións o perder algun partido importante. Lémbrome dalgunhas finais que esten homiños toman como si fora a final da Champión, en concreto unha en Vilagarcía de Arosa hai dous anos. Alí os nosos perderan a final a penaltis, o máis triste é que o campión sería invitado ó Torneo Internacional de Vilagarcía de Arosa, onde os riváis serían equipos de primeira élite, como Madrid, Barcelona, Manchester ou Bayern entre outros. Imaxinádevos a decepción destes chavales, poder xogar contra equipos deses non pasa todolos días, creo que algún chegou a casa chorando, aínda non sei se o seguiría a facer ó día seguinte.

No meu caso, sigo os partidos dende hai seis anos, que foi cando ingresou o meu fillo na escola. No primeiro ano xogou na categoría de benxamíns, os páis gozábamos como rapaces e iso que en todo o ano me parece que só gañaron un partido, e as goleadas en contra eran continuas, pero eles eran felices. Agora xoga en infantís, o nivel de exixencia e maior, xa non están en categoría local senon na provincial e na zona alta da tabla, de feito van líderes. Pero o que máis motivo de satisfacción me produce, son os valores que lle van inculcando de compañerismo e respeto entre eles e cos riváis. Dame verdadeiro gusto cando remata un partido e se xuntan no centro do campo a saúdarse entre eles e aplaudirlle as aficións. Sou consciente de que conforme vaian medrando, cando cheguen a categoría xuvenil, moito diso perderase, aínda que algo sempre lles quedará.

Na parte negativa, están moitos páis e náis, non quero centrarme moito niso, pero as veces da pena escoitar os berros e insultos na grada. Quédome conque son unha minoría, pero tanto están nos clubs riváis como no noso.

Tuven a gran sorte de ir a sendos torneos ou excursións (según se mire) a Barcelona e a Donostia. Foi un experiencia fermosa e moi sa, mirar como os rapaces tiñan que moverse pola súa conta sen o coidado dos páis, simplemente seguindo as informacións dos monitores. Aquí vos deixo algunha foto da marea amarilla, como as feitas co letreiro oficial dos torneos, comendo nun pavillón ou, para mín, unha das máis fermosas, todos xuntos co equipo rival ó remate dun partido.






Sei que non van ter moitas posibilidades de chegar a profesionáis, entre outras cousas porque os grandes prefiren fichar a extranxeiros aínda que estén "lesionados", pero o importante é que estes heroes anónimos do fútbol base sexan felices.

Unha realidade

O final a ilusión convertiuse en realidade, eses locos bajitos como lle chaman nunha emisora de radio o mediocampo da selección merendouse ós alemans, dandolle un repaso soberano, magoa que o resultado non fora un pouquiño máis abultado, para facer xustiza co fútbol visto. Unha vez que se soltaron da saída inicial de Alemania, o partido foi un ataque continuo dos españoles, con un Xavi e un Senna en plan mariscales, xogando tatalmente o seu antoxo, nada, para o que lle guste o fútbol como a min, un auténtico espectáculo, fútbol de 18 kilates.

Iba coa idea de mirar o partido tranquiliño nunha terraza, ó principio foi así, había pouca xente, pero así que comenzou, xa non había esquiniña ninguha donde poñer unha silla, todo cheo de rapaces, tranquilidade mínima, e o rematar, chegou a festa, nunca pensei que tanta xente poidera identificarse tanto coa selección, nin cando aquel Celtiña, que tanto me fixo gozar, cando iba por Europa, machacando equipos como o Liverpool, Juventus, Aston Vila..., pois nin daquela no noso pobo mirei nada parecido.

Dúas fotos que saquei onte a noite como mostra, non se miran moi ben, pero algo enseñan do que pasou en Ponteareas.

Unha ilusión

Andamos estes días co tema da Eurocopa, recoñezo que se fan un pouco pesadiños, sobre todo en Cuatro, a cadena que ten os dereitos, pero é normal que sexa así, para unha vez que se pode conseguir algo haberá que disfrutalo, digo eu, máis bombo lle deron o Chiquilicuatre e así nos foi.

Xa comentara anteriormente, que non iba comentar moita cousa sobre fútbol a nivel profesional, pero teño que volver a cair (a outra vez fora a eliminación do Xetafe na Uefa).

Temos que reconocer que a xente necesita algo co que ilusionarse, trátese de fútbol, doutro deporte, ou de ir de compras, pasear,... cada un busca sempre algún motivo ou "hobie" para sair da rutina e facernos máis levadeiro o noso traballo e as nosas obrigas, por iso entendo que un día coma hoxe a xente este pendiente desa final entre España e Alemania.

Eu como aficionado e seguidor de partidos, nesta Eurocopa quédome co bo nivel de fútbol que veñen realizando varias seleccions, a primeira en darlle o rango de favorita foi a Portugal, un par de partidos xogando ben, pero asi que lle tocou unha grande para casiña, despois foi Holanda, "a volta da naranxa mecánica" pero nin por asomo, o partido de cuartos contra Rusia un espectáculo, ahí foi donde se descubriron os rusos, ridiculizando ós holandeses.

A seguinte en darlle o cartel de favorita xa foi a España, a verdade é que si algún equipo xogou ben, ese foi o noso, o da segunda parte do xoves pasado, non ten comparación, xa pode ser considerado arte puro, nin os brasileiros dos seus millores anos.

Unha frase de Lineker (ex xogador do Barcelona) decía "o fútbol é un deporte que xogan once contra once e sempre gana Alemania" hasta tal punto estaba queimado o inglés, pero non sempre foi así, xa na Eurocopa do 84 cando perderamos a final, derrotáramos os alemans na primeira fase, con gol de Maceda no último minuto, quedando aquel porteiro "Schumacher" deitado contra as redes hata que o arbitro pitou o final, comendose así a súa prepotencia.

Pois pouco máis podo decir, cada ún que vaia co equipo que millor lle praza, eu mirarei o partido nunha terraza en Ponteareas (porque agora os dos bares xa nos colocaron TV nas terrazas, son moi finos) e despois quedarei un ratiño a mirar a xenta como flipa, pois xa o xoves houbo unha caravana de coches polo pobo,e asalto as fontes, co calorcillo que fai hoxe, si España gana pode ser a leche, e logo para camiña que mañán e día de escuela como me decían de pequeno.

Entrevista a Lorenzo, ano 1972

O 3 de Xullo de 1972 ó periódico Galicia Deportiva publicaba esta entrevista feita a Lorenzo, presidente do Cultural Areas despois de lograr o ascenso a primeira:


O Cultural Areas, campeón do primeiro grupo da segunda división.




O Cultural Areas proclamouse campeón do primeiro grupo da segunda división comarcal, vencendo no sprint final o seu directo rival, o Xuvenil de Ponteareas, precisamente nos dous últimos partidos, un deles no propio Estadio Municipal de Pardellas, donde os representantes da vila do Tea perderon o liderato.

Posteriormente, na Copa Comarcal foron apeados do torneo na primeira ronda, estando xa, preparandose para a nova tempada e categoría.

Un home ó é todo no Cultural Areas: o seu presidente don Lorenzo Fernández Garrido. Fai as veces de adestrador, masaxista, mozo de material e ata reparte a propaganda do "clube dos seus amores". Loxicámente tén colaboradores e "según as súas manifestacións" moi bós colaboradores,sendo eles don José Alvarez Garrido, don José Fernández Garrido e don Floreano Lorenzo Bargiela, algún deles viste a camisola blanquiazul cando as circunstancias o exixen.

Fundouse o equipo no ano 1967, figurando na primeira División da liga Comarcal "única por aquel tempo", pero na Tempada seguinte descendeu a segunda división, retornando agora novamente a primeira categoría.

Rumoreuse, creo infundadamente, de que renunciarían o ascenso, por iso unha das preguntas obrigadas o presidente é :

-¿Dícese que renuncias ó ascenso? A resposta é taxante.

-Non renunciamos. De ningunha das maneiras, costounos moito ascender, e dende logo, ascenderemos.

-¿Proxectos cara á próxima tempada?

-Primeiramente terminar o cierre do campo, despois formar un equipo de xuvenís para ter a nosa propia canteira.

-¿A afición, responde?

-Si. Actualmente contamos con 123 socios, e creemos que agora incrementaranse, sendo a cuota media de 25 ptas. ó mes.

-¿Con que xogadores conseguiuse o ascenso?

-Anota: Porteiros: Chiño e Waldo, na zona defensiva contamos con Cañon, Gabino, Sanchez, Lage e Andrés, no medio campo, Ranchero, Floreano, Rubio e Julio, e como dianteiros, Manolo, Costas, Cándido, Hito, Chispa, Lito, Carlos, Bautista e Montero.

-¿Haberá cambios para o proximo campeonato?

-É lóxico que os haia. Temos que poñernos a altura da nova categoría.

-Como todolos equipos tivestes problemas ó longo do campeonato que agora finaliza. ¿Cales foron os principais?

-O de non poder alinear sempre o mesmo equipo, xa que os nosos xogadores moitas veces polo seu traballo, son netamente aficionados e moitas outras por non obter o correspondente permiso militar e a veces non puideron desplazarse os lugares onde se celebraban os encontros.

-¿Todo título acollese con satisfacción. ¿Como foi acollido o voso en Areas?

-A afición, coa natural alegría. Eu, particularmente, alegrome polos xogadores, quenes o toman como xusto premio ó seu esforzo, xa que isto non consistiu solo en xogar, sino que moitas veces puxeron os seus vehículos a disposición do clube para o transporte dos seus compañeiros nos desplazamentos. Ademais os que foron alineados, como soe decirse, sudaron a camiseta en cada partido.

Antes de finalizar esta información queremos resaltar unha vez máis a figura do presidente do Cultural Areas, que procedemos a resumir coa frase "todo polo Clube dos seus amores".

Na proxima tempada o Cultural Areas loita por conseguir un dos postos que lle sirvan de ponte para o ascenso a categoría superior. Ilusión non lle falta, nin a directiva, nin os xogadores. Ademais dun exemplo de organización e previsión: formar a súa propia canteira. Por outro lado conta cunha afición de todo eloxio. Deste conxunto, directiva, xogadores e afición, que forman a gran familia do Cultural Areas, podese esperar de todo. Desexamoslle sorte e que as suas aspiracións vexanse cumplidas."

Así remataba esta entrevista firmada por González Sobral.

O noso amigo Lorenzo, C.D.Cultural Areas

Lorenzo, Emilio e Dorindo entre outros

"...e viñeron un domingo a mañán para comprarnos o partido,..." ou "antes do partido íbamos pedir serrín a fabrica de madeira para marcar ó campo..." ou "!Retirada! gritaba Dorindo, nun lío que houbo nun partido contra o Louro..." Son algunhas das anéctodas que me conta Lorenzo Fernández Garrido, un dos fundadores do Cultural Areas, todo isto e máis contamo no medio das suas risas, contagiosas como poucas, rememorando aqueles primeiros anos do clube, coas suas alegrías e penurias.

Como prometín enterarme un pouco da historia de este clube, o cal eu pertenecín, pois estou na tarea, e nesta primeira parte comentarei como foron máis ou menos os primeiros anos.

Como xa supoñía, fundouse na Tempada 1967/68, e debe o seu nome "CLub Deportivo e Cultural Areas" porque nos principios tiñan pensado, aparte de xogar o fútbol no Campionato comarcal, facer un centro social e cultural nas inmediacións do campo da Lomba, tendo xa os planos feitos e a cementación votada, pero a falta de subvencións por parte da Federación e un pouco de medo por falta de apoios, fixo que se votaran atrás.

A primeira Directiva a formaban:
Presidente: Chiño
Vicepresidente: Lorenzo
Secretario: Luis González
Tesorero: Ramiro Cerdeira
aparte de alguns vocales.

Nese ano 1968, como se rexistraran moitos equipos novos, a federación decidiu crear dous grupos na Liga Comarcal, onde os seis primeiros de cada grupo crearían a Primeira Comarcal e os restantes quedarían na Segunda Comarcal. O Cultural Areas quedou encadrado no grupo A xunto a:

CASELAS F.C., DEPORTIVO GUILLAREI, GOIAN F.C., GONDOMAR F.C., MONDARIZ, RACING VILARIÑO, RAPIDO SABARIS, SPORTING GARDES, TIDE F.C., TOMIÑO F.C. e UNION DEPORTIVO RIBEIRA.

O 14 de Xaneiro de 1968 xogouse o primer partido na Lomba como equipo federado, vencendolle ó Tomiño por 3 a 0.

O 26 de Mayo remataba a competición perdendo na casa contra ó Mondariz,que se proclamou campeón, e quedando nun 9º posto, despois de 22 partidos xogados , 7 victorias, 4 empates e 11 derrotas.

Unha das alineacións do Cultural Areas ese ano era : Mariño, Naro, Lage, Luis, Ubaldo, José Luis, Delfín, Floriano, Chispa, Ranchero e Paco. O Adestrador era Vicente.

O ano 1969 na Segunda Comarcal clasificouse 8º, sendo campeón ó Coruxo, no 70 nun grupo xa de 16 equipos, acadaría a décima plaza o campeón sería o Salvaterra.

Na tempada 1971 xa cós nosos veciños na misma categoría (daquela chamabanse Ponteareas) logrou o Subcampeonato por detras dó Louro, xogando a promoción de ascenso contra ó Salvaterra, e perdendo por 5 a 0 no terceiro partido, o de desempate.

E por fín na tempada 1972 chegou ó primer exito, o ansiado ascenso a Primeira, despois de pasar casi toda a liga detrás do Xuvenil de Ponteareas, (xa voltara a cambiar de nome) foron claves os dous partidos entre eles, vencendo 2-1 na Lomba, e na penúltima xornada en Pardellas 1-3, igualandolle a puntos a falta dunha xornada.

A alineación dese partido foi: Chiño, Cañón, Ranchero, Sanchís, Florián, Andrés, Lilo, Montero, Cándido Bautista, Costas e Cándido García.

Ahí foi donde escomenzaron os "trejemanejes" como me contaba Lorenzo ó principio, pero lóxicamente sin facerlle caso, ganouse ó último partido ó Spol de Porriño e o título e o ascenso no bote. O Xuvenil tivo que conformarse coa promoción perdendo contra ó Louro de Tameiga.

Despóis pasarían máis pesidentes, Verísimo Cerdeira, Luis Bugarín, Lano, Lecio, Xano, Montes,Torres, Dorindo e o actual Mingos, pero iso quedará para outras entradas.

Algunhas outras fotos históricas:


Florián recollendo un Trofeo


Lorenzo entregandolle unha placa conmemorativa ó primer adestrador Vicente.


Celebración de algún torneo


Partido en Pardellas