Fragas do Eume

Por desgraza, esta semana foron noticia polo incendio que as medio asolou.



Isto segue a ser o mesmo un ano tras outro e ninguén é capaz de poñerlle solucións. Cando non é Ourense é outra parte calquera de Galicia, como foi hai unha semana aquí na zona de Mondariz. E parece ser que da igual, os primeiros días un pouco de escándalo, chamamentos contra todo para que isto non volva a pasar, políticos saíndo na foto, e máis cousas. Pero pasadas unhas semanas xa non se acorda ninguén, os "pirómanos" que dan collido, case saen de rositas e a esperar outo lume que volva a poñernos cabreados. En fin, é unha desgraza pero é así.

Se cadra, nesta ocasión, por tratarse dun parque natural, non queda impune e alguén terá que pagar por esta barbarie. Pero noutras ocasións dalles totalmente igual. Intereses haberá.

Se a isto lle unímos a sequía que estamos a pasar, donde todos estamos a esperar que nos caia a "dichosa" chuvia (paradoxas, mentras en Andalucía e outras rexións choran porque non poden sair coas procesións...) me da que dentro duns aniños esta Galicia perderá este verde que tanto a caracteriza.

Estiven nas Fragas do Eume xa fai bastantes anos e son maravillosas. Daquela non había cámaras destas dixitais, polo que me permitin o luxo de roubar unhas fotos da rede (algunhas ata teñen a firma orixinal) e facer un vídeo . Escollín a canción "Adios ríos, adios fontes" versionado do poema de Rosalía de Castro e cantado por Lucía Pérez. Creo que lle vai moi acorde, so esperemos que non sexa un Adeus a este paraxe

Reportaxe do Corpus 2010

As festas do Corpus deste ano xa chegaron ó seu fin. Quédanos disfrutar deste luns que é festivo en Ponteareas e teño que recoñecer que fai boa falta. O cansancio acumulado íase notando. En xeral, as festas nesta edición penso que foron todo un éxito, tivo unha gran asistencia de público e o tempo acompañou de marabilla, tanto pola noite coma pola mañán.

Volvo a recordar que é a segunda vez que ten a categoría de interese turístico internacional e isto notouse ó ser a sede para celebrar o III Congreso internacional de arte efímera. Polo tanto, nesta edición da festa, aparte das xa tradicionais alfombras das rúas feitas polos nosos veciños, tamén se confeccionaron alfombras por parte dos participantes neste Congreso. Aí púdose apreciar as distintas formas de confección, sobre todo nos materias usados por estas xentes. A estas diferencias de materiais xa estabamos acostumados pola Vila da Orotava de Tenerife, esta vila leva xa un par de décadas asistindo a Ponteareas a confeccionar ó seu mural. Teñen a costume de usar sobre todo terra do Teide, esta costume fixo que as nosas alfombras fosen copiando a idea, polo que agora xa nos so se usan frores, se non tamén polvillos ou fiuncho triturado, co que teñen máis realismo os debuxos en sí.

Agora ben, o mural da Orotava sempre é expectacular:



Este ano usáronse moito os motivos referentes ó Ano Santo e ó camiño de Santiago, tales como a figura do peregrino, o botafumeiro, ou a cuncha.

Entre os novos alfombristas que acudiron nesta edición, houbo de todo, pero podería destacar tres, a alfombra de Arucas de Gran Canarias, que estaba realizada por sales de cores:


A da Federació Catalana d´ entitats Caltifaires de Caldes Montbui-Barcelona, que combinaba a Sagrada Familia e unha danza da Sardana:


Pero sobre todo a do pobo de Huamantla de México. Esta parecía unha auténtica pintura, moi lograda:



Donde se coloca o cruceiro nunha recreación do monte dos Olivos, tense por tradición colocar uns lagartos arnais, este ano non eran moi grandes pero tiñan moita animación, tanta coma algúns dos compoñentes que ali estaban a mostralos e que nun momento tamen usaba o "monte" para descansar e recuperar as forzas ou recuperar o "equilibrio..."


Logo do paso da procesión e pola tarde tivo lugar o pase de carrozas para os máis pequenos e pola noite o concerto de Amaia Montero, do cal me reservo a miña opinión. Tirada de foguetes de cores e remate de festa cunha orquesta na Praza. O dito, hoxe a recuperar que mañán é día de escola.

Por último, un vídeo para poder apreciar as distintas alfombras, tanto durante a súa construcción como xa realizadas. Espero que vos guste.

Aprazamento da presentación do libro

Este venres achegueime á Bibliteca Municipal para asistir á presentación do libro "55 mentiras sobre a lingua galega", como xa tiña comentado. Levei unha desilusión, alí non había case ninguén e chocoume un pouco. Cando pregunto á bibliotecaria, dime que fora aprazada, o luns chamaran por teléfono comunicándollo. Nada menos que o luns! Eu entereime desta presentación alá polo mércores, visiten varias veces a páxina de Prolingua e non puxeron ningunha comunicación do aprazamento.

Mandeilles unha pequena queixa, non polo aprazamento en si senón por non habelo comunicado, e contestáronme tanto polo correo como nun comentario da súa páxina.

Olá Carlos.

En nome de ProLingua pídoche desculpas polos erros de coordinación que afectaron a algunhas das presentacións, caso de Ponteareas e tamén a de Nova York, da cal non puidemos anunciar a hora con tempo abondo. Intentaremos no sucesivo que esta clase de erros non se produzan.

Agradecémosche en calquera caso o teu apoio.

Un saúdo.

Teño que dicirlles que acepto as disculpas. Por outra banda hai que verlle o lado positivo, como dixo Xenevra, agora teremos unha presentación única exclusiva para Ponteareas. Así que xa sabedes, o que se perdeu a primeira presentación pode acudir o vindeiro venres 12, a partires das 19:30. Eu vou ter un pouco difícil acudir, xa que orgazamos unha festa de carnaval para os rapaces do instituto. A ver se me podo zafar dalgún choio...

Ah! E que ben soa velo nome de Ponteareas ó lado do de Nova York...

55 mentiras sobre a lingua galega

O blog de Xenevra é un dos recentes descubrimentos que tiven dentro deste mundillo. Polo que lle fun lendo, é unha defensora incondicional da nosa lingua e moi involucrada, aparte de escribir unhas moi boas historias.

No último post, coméntanos que a plataforma a prol da defensa e promoción da lingua galega ProLingua presentará o próximo venres 5 de febreiro a súa primeira publicación titulada 55 mentiras sobre a lingua galega. Está presentación será simultánea en máis de 60 localidades, ás 20:30. Aquí en Ponteareas, celebrarase na Biblioteca Municipal.

Sinto moita curiosidade sobre o seu contido, e sobre a cantidade de prohibicións que aínda segue a ter a nosa lingua. Un exemplo que nos conta Xenevra é que non está permitido o uso do galego nos prospectos dos medicamentos. Non permite ningunha lingua que non sexa o castelán, e ben dicindo este decreto que non se poden usar dialectos... Diálectos de quen... Quen o redactaría... Ver para creer.

Teño que recoñecer que nunca fun a unha presentación dun libro, e penso que xa vai sendo hora de facelo, así que alí estarei e mercarei o meu exemplar. O prezo é de 8 Euros e 5 para os socios de Prolingua. De paso levaren a cámara para mostrar o resultado. Só espero que vaia bastante xente.

Agardo que me acompañe Brabido, que lin que ía quedar conmigo para asistir. Xa sabes "machiño", quedamos ás oito, pero para ir, eh! As copiñas tomámolas logo que é venres, jeje.

... e por fin, cruceiro e canastro especial.

Bueno, aquí están. Para cerrar este apartado de cruceiros e canastros, aquí vos deixo os que dixen que eran especiáis para min. Non quero que sigades coa intriga de cales eran. Para os que son de aquí cerquiña é difícil que os topen nunha eira ou nun cruce de camiños, o seu tamaño faría que duraran ben pouco no sitio.

Este é o motivo de que sexan especiáis. Xa fai bastantes anos, máis ou menos alá polo 92, non tíñamos estes avances todos que agora existen (que íamos saber de internet, se aínda non sabíamos o que era un fax). Pois ó saír de traballar, quedaba un pouquiño máis no chollo e adicábame a facer estas cousiñas. Eran tempos nos que tiña moita paciencia, agora so de pensar en facer un, dame un pouco para atrás, pero se cadra un día póñome.

O canastro vira un feito, tomenlle medidas e foi bastante fácil facelo. Ó traballar nunha marmolería deume esa ventaxa, cortaba os taquiños e logo moldurabaos a man cunha rebarbadora das grandes, daquela as minis amoladoras tampouco se vían. Cando estaba a acabar ocurríuseme facerlle unha especie de xoieiro aproveitando a tellado. Deume o meu traballo, pero fun quen de facelo. Logo regalenllo a miña moza daquela (hoxe miña muller, motivo polo que teño o canastro na casa) e quedei bastante ben. A verdade que tamén teño que dicir que non lle ragalei moitas xoias para enchelo...

Ó contrario, o cruceiro fíxeno sen medidas nas que orientarme, e tampouco me saíu tan mal. E menudo chollo me deu o cristo (xa sabía eu que coa admiración que lle teño íase vengar). Este leveino para a miña casa, millor dito a de meus pais, e alí está, lucindo maxestuoso na cociña. Aí quedan unha fotos que lle tirei hoxe:





Tamén fixera un moneco deses, chamado Pelegrín, aquela mascota do Xacobeo 93, pero ese apenas durou un par de horiñas, caíume ó chan partindo en varios anacos. Xa non quixen saber máis.

Xa máis recente, fará un ano fixen este reloxo de sol. Xa non ten tanto arte, pero tiven que romper a cabeza para que dera a hora ben (que ten a súa historia, co tema dos paralelos e a latitude). De feito, cando está ben orientado da ben a hora, sempre e cando faga sol, claro.


Bueno, eran especiáis ou non?

...canastros de Areas e arredores...

Xa que me estou a inclinar polas contruccións da zona, non podía deixar sen mencionar os canastros, contrucción moi típica nosa. Nós por aquí chamámoslle "canastros", pero o seu nome varía moito segundo a zona. O máis coñecido é "horreo", pero tamén son coñecidos por "cabeceiros, espigueiros, cabazo, piorno...". Como dixen, son típicos de Galicia, pero tamén do norte de Portugal, Asturias (chamados horru), Cantabria (hurriu) e ata en Navarra.

Dicir que os canastros eran construccións que se usaban para gardar as colleitas. Os pes tiñan enriba unhas pedras, xeralmente redondas para evitar que os ratos subisen ata a colleita. A estas pedras por aquí chamámoslle "mos".

Os asturianos e cántabros teñen planta cadrada, pero os nosos, os que me vou a referir, teñen planta rectangular. Os máis normáis e correntes teñen 6 pes, pero van a máis, chegando a ter 22 pes como o de Carnota, que mide 34,80 metros de longo. Se ben non é o máis longo de Galicia é o que ten máis valor arquitectónico. O mérito de ser o de maior tamaño teno o de Araño, que mide 37 metros. Este último pertenceu ó clero, que daquela "percibía" parte das cosechas dos veciños, de aí o seu tamaño. Os dous datan do século XVIII.

Bueno, voume centrar nos que me rodean, que para nada chegan a esas dimensións, nin teñen o mesmo valor arquitectónico, pero teñen o seu, sobre todo ós que aínda se lle da o uso par o cal foron feitos.

Estes dous primeiros exemplos están na parroquia de Areas, nunha casa particular que foi mercada pola empresa Ganomagoga e restaurada para oficinas. De aí que estean en perfecto estado. O primeiro é o típico que combina pedra con madeira nos lateráis. O segundo dame a impresión que foi mercado para embelecer o xardín, xa que non teño recordo de ver un tan pequeno, e completamente de pedra.


Estes outros dous están dentro do terreno da Granxa Escola, antes coñecida como finca da Boavista, que foi un pazo pertencente a O Fresco, un mito da guerra civil (algún día contarei algo del, cando me entere ben da súa historia). Deste tipo son os que máis abundan por aquí, cos pes e as mos de pedra e o resto de madeira. Como se ve, tamén están en bo estado. Ó pertencer a Xunta, é o mínimo que se podía agardar.


Lembrenme de dous canastros que estaban na casa do meu avó e fun alí a inmortalizalos. De momento parece que cheguén a tempo, aínda están en pe. Cal é o problema? Pois que están en obras, están a reformar a casa, e xa se sabe, donde hai obras, non se respeta nada. O que está diante da casa intentarán restauralo, o outro xa lle vexo pouco futuro.


Este é o típico dunha eira no rural noso. O canastro cos útiles do traballo do campo colgados, un carro de bois ó fondo e ata o can de palleiro.


Máis exemplos, estes dous sufriron modificacións que non é que foran moi estéticas. Un ten os pes feitos de tubos de cemento e o outro ten os pes de pedra pero as mos de cemento. Pola pinta foi na época na que o cemento se impoñía contra a pedra. O segundo, aparte de que se usa tamén para coidar pitos, cando meu fillo era pequeno era o seu salón de xogos, donde gardaba os seus xoguetes. Como pasou o tempo..


E buscando na rede sobre o tema topei esta foto subida por Paideleo dun canastro situado na parroquia de Vide en As Neves. Xa o tiña visto ó pasar por alí, ten a particularidade que está feito de ferro. Os tempos e as construccións cambian...


E como no post anterior, gárdome un que é especial para min, que porei no seguinte post xunto co cruceiro.

Cruceiros de Areas e arredores...

Hoxe quería mostrarvos algúns cruceiros que temos en Areas e nas parroquias veciñas, tema que teño pendente dende fai bastante tempo.

Os cruceiros son uns dos monumentos máis típicos de Galicia e Portugal, atopándoos moito en encrucilladas de camiños, atrios de igrexas ou lugares donde antigamente existían cultos paganos a natureza. As súas orixes remóntanse en torno ó século XIV pero cando máis se construíron foi sobre o século XVII. Normalmente está esculpida en granito, e as súas partes son as seguintes:

-Plataforma de unha ou máis gradas.
-Pedestal, normalmente cuadrangular, liso ou con inscripcións.
-Fuste, pode ser cuadrangular, octogonal ou cilíndrico, liso con diversos motivos, escaleira, caveiras, serpes, "santiños" (esceas do pecado orixinal, etc.)
-Capitel, de complexa e variada composición (volutas, caveiras querubíns alados e outras figuras)
-Cruz, raramente soa, as veces cun Cristo na cara anterior e a imaxe dunha Virxe ou dun santo na cara posterior.

Tamén se poden ver cruces máis sinxelas en portales das casas, muros, canastros...

Despóis desta pequena introducción, aí van algúns dos que temos por aquí:

Este primeiro é o cruceiro da Gándara, que o pobre está medio encasquetado entre unha marquesina, un taboleiro de anuncios e no medio das frores.


Gruceiro de San Brais, coa capela o fondo.


Cruceiro da Igrexa, é o máis grande e importante de Areas, está situado no atrio diante da casa do cura, detrás vese o campanario e a cúpula da igrexa.


Hai bastantes máis, pero penso que non teñen tanto arte como este último, polo que vos enseño outros de parroquias veciñas. Este seguinte pertence a parroquia de Guláns, é o chamado Cruceiro da Barxa. Como peculiaridade ten que a cruz en sí simula unha tallada como se fose de madeira, e está ó lado dun carballo de considerables dimensións.



Tamén ten o seu punto negativo, eses letreiros sinalando o barrio, e sobre todo a forma de colocar ó de madeira,que está suxeto cun aro dun barril que rodea o tronco do carballo como se fose a estrangulalo.


Este outro está na parroquia de San Mateo de Oliveira (parroquia donde vivo aínda que eu considérome de Areas). É de tremenda beleza, e consta de varias figuras como un cristo,unha virxe, un santo e un anxo.



Pero o que leva a palma é o seguinte que é particular. Está colocado enriba do portal dunha casa e foi construído polo Maestro Cerviño, o mesmo que fixo o famoso Cruceiro de Hío. É moi parecido, sempre salvando as distancias. Está situado en Ponteareas, ó lado da estrada nacional, por detrás da calle de Abaixo.


O Cruceiro de Angoares, pois segue como estaba. Despóis de medio ano que o tirara un coche e Patrimonio o levara para restaurar, os veciños aínda non saben nada del. E como xa contara trátase do máis antigo da comarca do Condado.


Estes son algúns exemplos, pero aínda me gardo un (especial para min) para outro día, que ben merece un post para el só.

Concentración de carros do país

Si, a foto non engaña,trátanse de carros de bois reunidos dende o día de San Xoán. Contrariamente ó que parece, non están aí por conta da trouleada de pillaxe que existe na víspera, senón debido a unha concentración feita para non esquecerse deles e para que os seus donos non os deixen de lado, e os vaian arranxando algo.

Como xa sabedes, nesta data, a xuventude dedicábase a levarlle as cancelas e carros ós veciños. Adoitábanse levar sobre todo para os torreiros da parroquia, e despóis se coincidía ver pasar o paisano con él de volta, as risas xa eran completas.

Como poder recuperar estes carros e velos polas estradas, foi o que duberon pensar os donos da Tapería Os Foxos, situada en Lourido, Salvaterra de Miño. E xa que andaban a argallar a forma de celebrar o seu segundo aniversario, tiveron esta brilante idea.

Organizaron unha especie de concurso, donde quen tivera un carro e quixera, podía levalo ata a tapería, e alí estarían expostos ata o día de San Pedro (outra data na que existe dita tradición). Un xurado escollería os tres carros que estivesen en millor estado. Os premios serían tres ceas valoradas en 200 Euros, 100 e 50, según o posto acadado.

Para ser o primeiro ano que se fai, a participación non dubo estar nada mal xa que xuntaron máis de 20 carros, tanto de bois como de vacas, e alguén truxo o seu cargado cos útiles de labranza antigos, estes que agora, ou están a pudrirse en calquera esquina ou se usan para adornar xardíns.

Eu acerqueime o domingo a botarlle unha ollada e sacarlle unhas fotiños, e claro, non todos estaban no mesmo estado. Para o ano seguramente, se a volven a facer, o número medrará, e tentarán arranxalos un pouco máis, que unha cea tamén vale a pena.





O feito de velos rodar pola carretera, supoño que non se vería, xa que ante a escasez de bois e vacas(se é que aínda queda algún), me supoño que os carros levaríanos nalgún remolque tirado por un coche, que tampouco é plan que o dono fora cangado con el as costas.

Noite de San Xoan

Onte ás doce da noite, como si se puxesen dacordo, prendíaselle lume a infinidade de fogueiras con motivo da Noite de San Xoán, a noite meiga por excelencia.

Con motivo de que se está a xogar un torneo de fútbol sala na parroquia veciña de Guláns, donde tamén estamos a participar nos, que por certo, donde nos metemos, menudos equipos hai (algún día contarei algún resultado, que hoxe non é plan). Pois achégome alí case tódolos días, a ver algún partido no Parque da Visoureira, donde tiñan preparada a súa pía de leña para queimar. A zona é moi boa, están a construír unha casa cultural inmensa, pero o que chama a atención é o terreno que hai ó redor, co tempo terán unha instalacións para envexar. Ó remate dos partidos sardiñas e viño a esgalla polo símbólico precio de un euro, o que quixo pudo marchar para a casa contentiño, material había de sobra. Mentras, unha charanga animaba a festa. En fin, boa xente e bo ambiente.

Como vedes nas fotos o tamaño da fogueira era considerable, había que ter coidado coas muxicas que viñan directas a cabeza. Eu non participén moito, que hoxe era día de escuela e coñézome ben.



Como non, sardiñas a feixe


Pero cando íamos para casa, aínda se me deu por parar na ponte de San Roque, donde tamén ardía unha fogueira. Xa se estaban a consumir as chamas, tempo xusto de mirar saltar a algúns valentes e tomarme unha cañita para refrescar a gorxa, que xa a tiña seca, jeje, tanto lume...


Se queredes saber sobre algunhas tradicións da noite, pinchade neste enlace publicado por Beni fai un ano sobre o tema. Tradicións da noite de San Xoán

P.D. Este é o post nº200 de Dende Areas cara a Ponte, casualidades que cadrara cunha cita tan meiga, a ver se nos trae sorte.

Letras Galegas 2009 en Areas

Vaise a celebrar este sábado, aquí en Areas o Día das Letras Galegas. Non vai ser cunha lectura colectiva dalgunha obra do homenaxeado, Ramón Piñeiro López. Se así fose, me temo que non sei se habería algun voluntario no salón de actos para tal fin. Non, aquí somos máis festeiros e dados o "expectáculo", e como tal pásovos a relatar os actos que vai a organizar a Casa Cultural de Areas.

Como se ve na portada do folleto, chámanse os "Xogos da xuventude", polo tanto valen tamén para os novos de 90 anos ou máis, o que se considere xoven pode apuntarse.

A partir das 11 da máñan terá lugar unha xincana de bicicletas no parque da Bouza Vella. O sitio é ideal, cun merendeiro, o río cerquiña, fontes e bastante sombra para o que queira almorzar algo, cousa bastante probable. No folleto explica que hai que levar bici, casco e protección (este último supoño que non será tan tido en conta).

Xa pola tarde, a partir das 6 e no torreiro da Igrexa, "Xogos para todos". Aquí anuncian "Carreiras de sacos con saco" ou sexa, que tamén hai que levar o saco da casa. Polo que vin noutros anos, farán algúns xogos populares máis.

E a partires das 8 e media, actuación da Coral Santa María de Areas. Como di entre risas Verio, un dos seus compoñentes, a millor de Areas (de feito é a que hai). E atención, teñen novos compoñentes e novas cancións, ou sexa, que valerá a pena. Durante a actuación entregaranse os premios dos xogos.

Tamén compre sinalar que durante o 16 e 17 terá lugar no salón de actos da Casa Cultural, unha exposición de pinturas realizadas por mulleres.

Na traseira do folleto ven información sobre Ramón Piñeiro López, o homenaxeado este ano. O trancribo tal cual:

"Ramón Piñeiro López naceu no seo dunha familia labrega da parroquia de Armea, concello de Láncara (Lugo), en maio de 1915. Tivo outros sete irmáns, dos que tres morreron sendo nenos. Era fillo de Vicenta López Fernández e de Salvador Piñeiro García, quen sempre demostrou unha preocupación pola cultura e pola educación dos seus pequeños superior á habitual naquela época entre a xente humilde. Isto, e a incipiente curiosidade e intelixencia de Ramón, explica que xa antes de chegar, con seis anos á escola, o neno soubese ler, escribir e resolver algunhas operacións matemáticas. Se a escola non supuxo dificultades intelectuais para Ramón Piñeiro, adiantado con respecto aos seus compañeiros grazas á axuda familiar, si que lle causou un forte impacto ao facerlle percibir en toda a súa crueza a diglosia presente na sociedade.
Ramón Piñeiro foi o director literario de Galaxia e, dende ese posto, un dos principáis artífices da reconstrución cultural galega da posguerra. Un dos primeiros propósitos da editorial foi crear unha revista, Grial, para a que non se conseguiría autorización gubernamental ata o ano 1963. Preocupado por asegurar a presenza galeguista no primeiro Parlamento galego, cando chegaron as eleccións autonómicas aceptou a oferta do PSdcG-PSOE de ir como independente nas súas listas. Deste xeito, foi elixido deputado autonómico, o que lle deu a oportunidade de traballar a prol da Lei de normalización lingüística, aprobada por unanimidade en 1983. Nese mesmo ano, Ramón Piñeiro foi elixido presidente do primeiro Consello da Cultura Galega, cargo que ocuparía ata o seu pasamento en 1990."

Despóis tamén ven un poema de Manuel Rivas, que ven a tratar a persecución que tivo o galego noutros tempos no ensino.

"Fonema

Do máis aló da gorxa,
dun profundo e misterioso fol.
saíannos sons que debíamos matar.
Repitan, dicía o mestre:
Los pájaros de Guadalajara tienen la garganta llena de trigo.
Pero Lolo o do Rito dicía que los pájaros de Juadalagara tienen lajarjanta llena de trijo.
E o mestre dáballe un pau.
A min custoume algún traballo dicir sen respirar
que había plantas monocotiledóneas
pero non dei sabido de que familia era
se é que a tina
o toxo que douraba os montes de Galicia."

Da que pensar, ideal para estes tempos

Bueno, pois é o que hai, penso que non está nada mal. E para o que non coñecera a Ramón Piñeiro (como é o meu caso), sempre vale para informarse e saber quen era.

A todo isto, supoño que estes actos celebraranse sempre que o tempo acompañe, que ó final parece que se vai cumprir o refrán, "Cando en marzo maiea, en maio marcea"

Espíritus, Lendas, Meigas, Meigallos e demáis carallos

A ver... fai algúns días tiven un pequeno debate "fantasmal-esotérico" cuns amigos do "Centro de desenrolo local". Non é a primeira vez que mantera este tipo de conversas e teño que recoñecer que, cando acompaña a luz do día, son temas que me resultan moi amenos; pola noite a cousa cambia, e algunha que outra vez e escoitando "certas" experiencias, teño que confesar que se me puxo "el ojete" máis fechado có día da miña primeira comunión.

Non sei por qué, cando falo destes temas con amigos da miña idade, todos se apoian na socorrida frase "Eu non creo, aínda que respeto"; pero o certo é que todo o mundo sabe de alguén ou ten un amigo dun amigo que tivo algunha experiencia paranormal, ultrasensorial, extracorporal, espiritual ou simplemente extraña.

En Areas, ó igual que noutros pobos circundantes e en toda Galicia en xeral abundan este tipo de historias: as expresións "Galicia Terra Meiga" e "habelas hailas" dalgunha maneira identifícannos, ademáis contamos nas nosas tradicións cunha morea de ritos que dan fe diso.

Eu, pola miña parte, e aínda que non sofrín ningunha experiencia "...al", subscríbome á frase "Non creo, pero respeto"; polo de pronto sigo tendo medo a pasar por diante do cemiterio de noite e xamáis me atreverei a facer unha "Güija" por moi peido que estea e ganas de mofa que teña.

Outra frase tópica que se adoita oir por estes lares é aquilo de "Cando un está desesperado recorre ó que sexa" e disto aproveítanse moitos persoaxes e "frikis" sen escrúpulos que cun pouco de psicoloxía e sugestión sácanlle as cadelas á xente con "fe" que necesita crer.

Como estamos entre amigos contareivos unha pequena anécdota persoal, que por outra parte é apropiada para este blog, xa que versa sobre unha ponte, concretamente a que (casualidades da vida) mostraba Carlos no "post-bronca" anterior:

Antes de chegar eu a este mundo en crise, a miña nai perdera a dous fillos ó pouco de nacer; así que refuxiándose na máxima de "cando un está desesperado fai o que sexa" e estando en cinta deste calvo servidor, animouse a realizar o rito do bautismo sobre a ponte en cuestión, chamada (como non podía ser doutra maneira) "Ponte das partidas". Debeuno de facer punto por punto, porque agora me atopo aquí redactando esta entrada (que tamén xa era sen tempo, jejeje). Bo... ó mellor saltouse algún que outro paso, porque saín un tanto rariño.

De tódolos xeitos teño unha coñecida, afeccionada a bota-las cartas (algúns din que é moi boa) que me convenceu para que me puxese baixo os influxos dos arcanos maiores e menores e, entre outras cousas que non veñen ao caso, díxome moi categórica ela que a maxia me rodeaba por todas partes. Terei que creela, xa que non me cobrou nin nada e a partires de ese día recibo da sua parte un trato máis cordial; en fin, cousas de meigas.

Como este tema da para largo, noutra ocasión falareivos de algunhas lendas que coñezo, supersticións e experiencias alleas que a min polo menos me resultan moi interesantes. Xa sabedes... "Santa compaña", "petos das animas" e ese tipo de cousas tan divertidas.

VI Feira de Outono

Este fin de semana pasado, aparte de ser día de santos e defuntos, noite de Samahín, en Ponterareas celebrouse a VI Feira de outono. Sí, xa vedes, outra feira máis, hai dous meses celebrárase a Feira Tradicional.Esta feira de outono é organizada polo grupo ecoloxista Adenco, a Asociación Cultural Casa da Triga, Galiza Nova, MZN e o Sindicato Labrego Galego. Os postos estiveron abertos ó público o sábado e o domingo, e houbo bastante asistencia. Neles, un podíase atopar productos típicos da estación na que estamos.

De Cotobade viñeron a cociñarnos as filloas a pedra, podíanse provar con azúcar, nata, chocolate, ou o que a ún se lle ocurrise; un stand mostrábanos os productos da horta ecolóxica Veigaverde, hortalizas cultivadas sen ningún tipo de abonos químicos; Artesam viña con figuras feitas en area, ditas figuras son feitas cun sistema arefix único no mundo, según reza a tarxeta que me deixaron; había postos de arte en coiro, tellas decoradas (moi fermosas por certo), venda de chourizos, queixos, salchichons,castañas, noces...; xoguetes de madeira, crebacabezas tamén de madeira, e algún máis que se me esquece. Ata había un posto que viña de Arzúa con unha "galiña piñeira", que dín que é a raza máis antiga de Galicia, e diferenciase das demáis por ter certa capacidade de voo e plumas oscuras para camuflarse no monte.



Noutra carpa a beira desta, aparte de haber actuacións de grupos de gaitas, había dúas exposicións, unha de cogumelos de distintos tipos, que recolleran no sábado a mañán nunha saída guíada dende a Casa da Triga, e poideron degustarse no domingo.



A outra exposición era de bonecas e figuras feitas con productos típicos, onde abundaban os feitos con espigas, carulos, follato e demáis materiais. Estas figuras foron confeccionadas por alumnos do colexio Fermín Bouza Brei. Podovos dicir que foi a parte que máis me gustou da feira.



Esperarei a seguinte, que xa vedes, aquí por feiras que non sexa, e si tedes dous minutiños e un pouco de ganas, podedes dar un paseo virtual pola feira ollando este video.

Bueno, o video teredes que voltar que aínda teño que preparalo.