A toma do Concello

A foto o dice todo. Vendo que non nos dan moitas solucións decidimos tomar o Concello. Como se fósemos revolucionarios, ás 8 da mañán entramos como se nada e instalámonos no salón de plenos do Concello. Agora, cando xa van para as 4 da madrugada, e despóis de turnarnos durante o día, algúns xa cairon a durmir, outros teclean no portátil (caso dun coma min, que xa tiña mono de "intrenete" despóis de tantos días sen usalo) e os rapaces tómanno como un día de festa. Non hai quen os cale, dame que non van a doblar tan cedo.

Hoxe, en palabras do alcalde, parece ser que o tema vaise solucionar, chegou a un preacordo cos donos do terreno colindante co instituto. Pero nós, que xa estamos curados de espanto, non nos fíamos e vamos a seguir co noso encerro ata que nos presenten documentos firmados e empecen a traballar nos accesos, cousa que parece será alá cara ó xoves.

Esperemos que sexa así e terminar dunha vez con esta situación, que isto non hai corpo que o aguante.

Deixovos varias mostras do encerro.







Perdoarme que non pase moito polos vosos blogs, pero voltaremos a normalidade. Ou espero...

Seguimos en loita..., e seguiremos

Como vos dixen, non quería ter motivos para volver a falar do tema do novo Instituto, pero por desgraza teño que facelo. Despóis dunha semana moi líada, sigo aquí e como vedes na foto seguimos en loita, non nos van a doblar por caprichos.

A proba final de que estamos en toda posesión da razón viviuse onte en Ponteareas cunha data histórica para o pobo. Non me gustaría que o día histórico fose por este motivo, pero a manifestación de onte coa asistencia dunhas, aproximadamente, 3.000 persoas o dice todo, ven a reflexar o sentir dun pobo que non admite que se brinque con rapaces como se fosen unha especie de pelagatos. Nunca admitiremos o horario de tarde-noite que nos queren impoñer. Non vamos a permitir que os nosos fillos cheguen a casa sobre as 9 ou 10 da noite. Non é viable nin por asomo.

Levamos unha semana chea de mobilizacións e reunións, algo temos avanzado pero aínda nos falta o golpe final para que dunha vez por todas nos fagan unha proposta aceptable. As reunións co Sr. Alcarde, un dos culpables máis importantes do conflicto, foron infructuosas de todo. Topámonos cunha chea de mentiras, que si martes ía á Xunta a solucionar o problema, que si tal, que si cual... Todo mentiras. Nos dous plenos que houbo esta semana demostrou que pouco salida ten para un problema orixinado por el e o seu equipo de goberno, e asistíu ás increpacións que lle soltou o público que abarrotaba o salon de plenos, incluído eu, ata que tuvo que disolver o pleno. Quíxose apuntar un tanto a favor cando falou de que conseguiría unha reunión co Secretario Xeral de Educación da Xunta e co Xefe Territorial, cando iso conseguímolo nos, a Plataforma de pais afectados. O dito, mentiras e máis mentiras.

O que conseguimos foi forzar para que puxeran en marcha un expediente de expropiación e ocupación de bienes, que ó parecer pode durar un máximo de dous meses. Aí é donde nos preguntamos porque non fixeron este requisito hai tres ou catro meses si xa sabían o que ía pasar.

Agora estamos traballando en reubicar ós alumnos noutro centro, ou en varios, aínda que as súas condicións sexan un pouco máis precarias, sempre e cando sexa unha medida provisional de un trimestre. Hai varias propostas enriba da mesa, non todas satisfactorias, pero algunha pode ser víable sempre e cando a inspectora de Educación (bastante reticente ela) dea o seu visto bo.

A ver se o luns temos unha solución, ou algo xa avanzado. É necesario

Outro momento da manifestación, que durou unhas tres horas.


Integrantes da banda de música que nos acompañaron durante a concentración. Con este horario que nos propoñen non poderían estudar e ensallar.


Público asistente ó Pleno do xoves.


Os "paseos" polos pasos de peóns tamén foron chamativos e crearon un bo caos.


Momento da reunión da Plataforma en Pontevedra coas institucións de Educación.

Víase vir, aquí non escomenzan as clases.

Na prensa viña unha noticia o venres de que os curso escolar escomenzara sen problemas. Pois así debeu ser donde de verdade escomenzaron, xa que en Ponteareas o novo instituto do Barral, aínda está, como xa contara, sen rematar.

Onte os pais dos rapaces ós que lle corresponde este centro, tivemos unha reunión, que nun principio pensamos que era para tratar o tema, pero atópamonos con que era simplemente a ordinaria que se adoita facer en calquer centro ó inicio do curso. Mal asunto, alí só estaban algúns profesores, nin rastro de algún representante do Concello ou da Consellería de Educación. A pobre directora (que xa se temía que a ían a tomar con ela) despóis das presentacións escomenza o seu informe. Cando comenta, que de maneira provisional, as clases impartiranse no Instituto Val do Tea en horario de tarde a partir das tres e media, empezou o follón. Protestas e preguntas sen xeito, todo o mundo falando ó mesmo tempo, descoordinación, en fin, unha feira... A directora segue a explicar que despóis haberá unha reunión entre os pais e as ANPAS para buscarlle unha solución, que ela non pode facer nada, que simplemente está alí para explicar as solucións que a Consellería creu convintes, pero nada, malamente pudo falar.

A seguir celebrouse dita reunión entre os pais, chegando a conclusión que o luns non se ían mandar ós fillos a clase, xa que aparte de ser nun horario contraproducente, afectaría ás actividades extraescolares, entre outros moitos problemas particulares. Outro dos motivos de tomar esta decisión, é que se se acepta ese horario "provisional", parecería que estábamos de acordo e o "provisional" podería chegar a convertirse en "eterno". Vaise crear unha plataforma para xestionar as medidas que se van a tomar, en forma de presión para que nos escoiten, na cal anoteime (visto que a maioría dos que nun principio estaban formando o follón non o facían).

As primeiras mostras de protesta, mentras non se consiguen os permisos para manifestacións, mobilizacións... serán sendas concentracións na esplanada do Val do Tea o luns e martes ás 8:30 da mañán, con "paseo" ata o Concello.

Para rematar quixera explicar por que se chegou ó principio do curso e o instituto segue sin ter accesos, agora xa me enterei ben. Intentarei ser breve (se son capaz)

Debe haber uns cinco anos, ante a necesidade dun novo instituto, o Concello conseguíu a cesión duns terrenos para tal fin. Logo virían as negociacions coa Consellería de Educación para consolidar o proxecto. Haberá dous ou tres anos que conseguiron chegar a un acordo. Este consistiría en que a Consellería executaría a construcción do centro e o Concello comprometeríase a garantizar que este dispuxese de servizos (tales como auga, luz e saneamento, aparte da súa lóxica entrada). Ata aí todo correcto, pero hai que voltar atrás no tempo para ver cal foi o acordo ou permuta que o Concello tuvo cos propietarios. Este era o seguinte, os propietarios dun terreno que hai ó carón da N-120, cedíanlle parte del coa condición de que lles recalificaran o resto (estamos falando dunha gran extensión), que parece ser era o que estaba previsto no PXOM. O Concello rexistrou o terreno cedido, pero aforrouse o gasto de rexistrar eses poucos metros, que en teoría estan afectados pola estrada nacional, pero que de facelo serían propios, polo que agora siguen pertencendo os anteriores propietarios.

Como este plan nunca chegou a aprovarse (como en tantos pobos), os antiguos propietarios nunca chegaron a sacar beneficio da cesión, e agora que o centro está totalmente rematado, non permiten que a entrada ó edificio, e as acometidas de auga, luz, e saneamento pasen pola súa propiedade. Algo aparentemente normal, por outra banda. E así, lévase un ano avisando da situación, e o Concello esperando ata o final para reabrir as negociacións cos propietarios, que agora ben podería decirse que teñen a sartén polo mango. Agora temos unhas novas instalacións modernas, que como se fora unha isla, están totalmente rodeadas de propiedades particulares.

A ver en que queda o tema, non me gustaría ter que escribir moito sobre isto, pero me da que vai ser que si.

Primeiro día de escola

Como xa sabedes este xoves pasado escomenzou a escola para os nenos de primaria. Para algúns era o primeiro día que ían, entre eles a miña pequena que aí a vedes toda sonrinte. É unha data desas sinaladas que un sempre recorda, pasarán os anos e lembrarémonos de como actuaron e a cariña de satisfacción por un lado e de pena polo outro, que nos queda.

No meu caso tíñamos un medo terrible a ver como reaccionaba, xa que é unha nena moi apegada ós páis. Cando estamos na casa é un encanto, fala, ríe, inventa historias da televisión, fai diálogos ela soa facendo de dous persoaxes... o típico nos nenos desa idade. Pero cando saímos da casa, nun principio vai toda contenta, pero así que se lle arrima alguén a falar con ela, aínda que sexa coñecido, bufff! "la cagamos", entrálle un medo e agárrase as pernas da nai ou as miñas e non hai forma de que levante a cabeza. Terrible, parece como se nunca saíra da casa. Bueno, pouco a pouco vai cambiando.

Pois o caso é que estaba bastante concienciada e tiña gañas de ir, a víspera estaba toda nerviosa, pero nunca se sabe. Para a nosa sorpresa, foi todo o contrario do que pensábamos, quedou alí moi contenta, un pouco cortada pero contenta. A escola é unha unitaria de aldea (aquela que como vos conten querían pechar e non foron capaces), e non ten eses período de adaptación por horas, polo que houbo que ir buscala a unha. Aí si que viu a sorpresa! Empezou a chorar como unha descosida, que non quería voltar para casa... se as veces non hai que os entenda...

E así xa van catro días, e segue indo contenta, polo menos xa non chora ó voltar. Na foto podedes ver a miña "prinsesita" cunha sonrisa de ourella a ourella, co seu mandilón rosa, a súa mochila de Winnie Pooh (non tiñan de princesita, que é a que quería ela) ó saír da casa.

O seu irmán, o meu pequeno (buff! como medra) saíu a despedila pola mañan, a el tocaríalle escomenzar este xoves, pero como se vía vir, non vai ser así. Polo de pronto este venres os pais temos unha reunión pola tarde para ver como queda a cousa do instituto. Unha das opcións que barallan pode ser a de dar clases pola tarde no outro instituto. O que faltaba xa, por culpa de un mal proxecto e unha mala planificación que teñan que pagalas os de sempre

Outra de "austeridade"

Sempre dixen que non ía falar de relixión (como poño na parte esquerda na presentación do blog) pero dunha volta falen da austeridade do clero. Tamén dixen que non ía falar de política, pero se daquela o fixen co clero non vexo por que non vou a facelo agora sobre este tema. Así polo tanto vou dar a miña opinión sobre a "austeridade" das políticas da Xunta máila dos seus inquilinos.

Antes de meterme no tema que me interesa, quixera mencionar tamén a última metedura de pata do presidente da Xunta, con motivo do tirón de ourellas que lle mandou Xosé Ramón Barreiro, presidente da Real Academia Galega (RAG) criticando claramente a súa política lingüística. Este tuvo que asistir atónito e descolocado ante as manifestación elocuentes (e cheas de lóxica) de Barreiro. Pero logo soltouse con que estaba respaldado polos seus votantes que así o quixeron, e polos resultados do famoso e triste referéndum ó cal fomos sometidos os pais dos alumnos en idade escolar e case que claramente manipulado (ou polo menos na forma). Polo tanto parece ser que a derogación do galego vai seguir adiante, pese ós aviso que lle veñen de tantos frentes, este último ben xustificado.

Pero neste momento o que máis me fastidia son algunhas das medidas tomadas, para nun principio, recortar gastos, á larga xa se verá. Unha delas é a supresión da gratuidade dos libros de texto. Unha medida claramente contraria ó interés popular, pero que, como sempre, esconden detrás duns razoamentos, deixando ver só o que lles interesa e enganando claramente ós interesados.

Segundo teño entendido, ata agora o modelo que tíñamos de gratuidade dos libros, estaba composto por un préstamo do libro que había que devolver o finalizar o curso escolar. Estes libros durarían un ciclo de catro anos, a partir dos cales renovaríase o material. A inversión nun principio poderíase considerar moi importante, pero habería que botarlle as contas ó tal ciclo, co cal o gasto veríase considerablemente reducido. Aparte disto, crearíase nos alumnos unhas costumes moi positivas, como é a de coidar o material e ser un pouco máis solidarios cos que veñen detrás. Viuse logrando o que se podería chamar un dereito cidadán.

Pois agora os da Xunta saen con que van recortar gastos e que non queren libros en préstamo senón libros en propiedade, para que o alumno poida facer anotacións neles. E como se poden reducir gastos con esta idea? Pois simplemente dándolle a opción a ter dereito destes libros o 22% do alumnado. Este 22% escollerase según os que menos ingresos teñan, coas conseguintes dúbidas sobre o baremo que utilizarán para medilo. Non quero pensar a cantidade de pais cuns ingresos bastantes baixos que se van quedar fóra da medida.

De momento a xente non pon moito o grito no ceo, xa que moitos aínda teñen dereito ós libros que non cumpriron o ciclo. Pero cando este se agote, darémonos conta do equivocada da medida. Veremos que non existe tal aforro e sobre todo que só se beneficiarán dela unha pequena minoría.

Pero tranquilos que ninguén se vai mobilizar, saben facela e teñen á xente moi "embobada" (non estou intentando insultar, simplemente quero dicir que lle comen moito o coco).

Esta é unha parodia do que pode chegar a convertirse esta medida:



Bueno, e como falén na entrada anterior o instituto novo está máis que no aire.

Setembro, e o que conleva

Xa nos rematou este agosto, que ó final parece que si trouxo o calor, e polo tanto escomenza setembro e os seus conseguintes cursos. Algúns apetecibles, que xa se botaban en falta e outros xa non tanto, que parece que aínda remataron onte.

Escomenzan as ligas deportivas, e por iso en Areas este domingo pódese dicir que foi un día especial. Debutou o Cultural Areas en categoría nacional, despóis de acadar o ascenso á Terceira División. Fixoo empatando no Campo da Lomba, contra o Alondras de Cangas. Non é que fora un resultado moi bo, pero polo menos é un principio, todo o que non sexa perder este ano pode ser positivo. Nos prolegómenos do partido fixéronlle entrega ó clube do trofeo de campión do ano pasado, o cal fixo que houbera bastante asistencia ó campo.
(Non fun ó campo polo que desta volta non teño fotiños)

Con respecto a Escola de fútbol do Condado (donde como xa conten xoga meu fillo), os adestramentos xa escomenzaran anteriormente, pero este domingo tivo lugar a presentación no campo de Angoares de tódalas categorías do clube. Isto cada vez vai a máis, cun montaxe máis propio dun equipo de estrelas deses de primeira división. Os xogadores ían saíndo o campo un por un por categorías, mentras os nomeaban por megafonía. O encargado desta función foi Terio Carrera, presentador de deportes da TVG e veciño da nosa parroquia de Areas. Todo un detalle pola súa parte acudir tódolos anos a este día festivo da escola. Na foto saen os compoñentes da escola, máis ou menos sobre 300, picade mela para vela máis grande.


Este é Hugo, o máis cativo con tan só tres aniños. Cada vez son máis precoces.


Pero tamén escomenza a escola, e aí os rapaces xa non están tan contentos. Pero aquí hai algún "problemilla". A meu fillo tócalle estrear instituto. isto sempre sería unha nova agradable, sobre todo despóis dos problemas que houbera para conseguilo. Pero a falta de uns dez días para que comencen as clases, isto está todo no aire. Agora resulta que aínda lle faltan algúns servizos, tales como a auga, luz e saneamiento. Case nada... E o peor, nin tan siquera ten accesos, pola estrada nacional parece ser que non lla deixan facer, e polo outro lado que podería ser trátase de terrenos particulares e parece que hai problemas.
Isto parece de chiste, vamos. O que conleva facer un edificio para ese fin, coa de arquitectos e outros expertos que duberon traballar no proxecto , e que deixen pasar un detalle destes, paréceme inaceptable.

Este ano tócame escolarizar á miña pequena (xa me imaxino os primeiros días, vaia festiñas vai facer...). Aquí tamén tivemos os nosos problemas, pois querían pechar a escola unitaria de San Mateo, que me queda ó lado da casa. Ó final, despóis de moito traballo, recollida de firmas e reunións co alcalde, logrouse evitalo. Para min paréceme o máis acertado, pois se ben nos colexios de Ponteareas igual dispoñen de medios máis modernos, nestas escolas de aldea, penso que o trato pode chegar a ser máis personal e os pequenos de momento estar máis no seu entorno viciñal. O de mandar a miña de tres anos en autobús, dende logo non me facía ilusión ningunha, e claro, ó traballar a ver como faríamos para levala nos.

Outra nova que vin hoxe na rede, e despóis no Faro de Vigo, foi a da ponteareana, Rosa Amoedo, que como pon o titular, conquistou América. De empregada da limpeza chegou a conquistar un Premio Emmy, como perruqueira dunha televesión. Case nada.
(Picade para ler a nova)

Máis ou menos así escomenza setembro. A ver como remata, que as previsións non son nada boas e co da gripe A xa non digamos. Me parece a min que o servizo de urxencias vai a estar un pouco saturado.

Para rematar comentarvos que este sábado día 5 terá lugar a Feira Tradicional. Esta é a do ano pasado.

VIII Festa do Polo á brasa (1ª parte)

Este domingo pasado celebrouse na nosa parroquia a octava edición da Festa do Polo á brasa, ou o que é o mesmo, festa do pito, que é como lle chamamos nos por aquí.

Pódese dicir que esta festa cada edición vai a máis, e pouco a pouco vanse solucionando os "pequenos fallos" para intentar conseguir a perfección. Desta volta foi todo un exito, o tempo estuvo de marabilla, a comida tamén e a bebida, máis do mesmo.

Pero que fai falta para que unha festa como esta funcione?

En primeiro lugar, a mateira prima, ou sexa o pito:


Unha pouca de leña de carballo,


Un bo marco para celebrála, e nos temos o Parque da Bouza Vella, un sitio perfecto moi cerquiña do río Tea,


E como non, o principal, xente que traballe, que logre que isto funcione. E neste caso non se trata de dous ou tres, senón dunha boa cuadrilla deles:

Os asadores, que tiveron que soportar o calor das brasas (imaxínome que mollarían a gorxa de cando en vez...), na foto saen cunha admiradora (ou eran eles admiradores delas...)


Os da "oficina", encargados de vender os tikes,


As mulleres que despachaban os pitos e a empanada,


Os descorchadores de botellas de viño, menudo chollo máis tentativo, jeje.


Os do bar, estes fartáronse tamén a vender cañas e refrescos. Xa digo, o día axudaba,


"Las chicas del café", como me dixeron cando ía tirarlle a foto,


E supoño que máis xente que me quedou atrás, pero non din recollido todo o que alí aconteceu. Un tamén ten que disfrutar da festa, digo eu...

Todo esta recopilación quero que vala para recoñecer o mérito destas persoas de idades moi dispares, e que o fan por seguir dando a coñecer a nosa parroquia de Areas. E supoño que non é fácil xuntar a 40 ou 50 persoas e que a cousa funcione sen ningún tipo de rencillas.

Para rematar, dicir que se venderon 2.200 racións de pitos (ou o que é o mesmo 1.100 pitos) e 140 empanadas. Pero bueno, isto xa o dixo a prensa.

Como non quería pasarme coas fotos, deixo unha poucas e un vídeos na entrada anterior

Mais fotos e vídeos da Festa do Polo (2ª parte)

Como a organización pedíume que lles fixera unha reportaxe (xa me estou a facer famoso, jeje), esmereime un pouco máis da conta e espero contentalos.

Estes son uns pequenos vídeos do que aconteceu. A calidade é moi mala, pero é que a miña cámara non da para moito máis. Algún día chegará.

Este primeiro cando Jose, Pancho e Carlos subiron a cantar "Os peitos da cabritiña". Un bo trío, Jose cantouna perfectamente, Pancho animou moi ben e Carlos... pois Carlos alí estaba...



Mina deu todo un espectáculo bailando coa botella de viño na cabeza. Que temple ten.



Unha vista parcial da zona,



E para rematar o famoso pase de diapositivas que queden de facer. Nel saen fotos da vispera e do día da festa. Desta volta varién a música, púxenlle unha de Fito y Fitipaldis e titúlase "Como pollo sin cabeza" (vaille ó pelo, non?).

Aberración ou ...

Como tiña visto en varios blogs algunha pintadas ou mensaxes, ó ver esta non puden resistir a tentación de ensinarvola:



Non sei se o motivo de tanta incorrección sería por descoñecemento da lingua ou máis ben algo feito a posta, co motivo de chamar a atención, que se fixen máis na mensaxe e a cumpran (Isto ten un nome, pero agora non me soa. Alguén me axuda?).

A min polo de pronto non se me ocurriu havrilo.

Fin de semana en Viana do Bolo

Este fin de semana pasado tiven a sorte de disfrutar dunha fin de semana en Viana do Bolo, grazas ó sorteo que fixera Xulio Couxil no seu blog Sempre en Galicia e co cal fora agraciado. A casa-hotel rural na que estiven aloxado foi o Hotel O Retorno, unha casa antigua restaurada ó detalle que resulta moi acolledora. Está sitúada nunha esquina da Praza Maior en pleno centro. A dona, Toñi, é unha persoa moi amable e acolledora, á que o mínimo que debo facer é darlle as grazas polo trato e polo agasallo.

Na foto vése a Praza Maior, co Pilón e unha casa señorial ó fondo, esta última non é que se atope en moi bo estado (máis ben ó contrario) pero según me enterei, ó pertencer a varias familias resulta difícil chegar a un acordo de restauración. Esta sería a entrada á zona antigua do pobo, un grupo de rúas estreitas, moi limpas e co pavimento en perfecto estado, o mesmo que a maioría das casas que se atopan por esta zona. Nesta zona antigua tópase a torre medieval (o que queda en pe dun castillo anterior), a Igrexa, o Concello, xulgados... Dende aí é donde se teñen unhas vistas moi fermosas do val do río Bibei, coas súas paisaxes.

En sí, Viana ven sendo un pobo agrícola e gandeiro, uns dos recursos é a explotación das castañas. Por iso chama a atención a cantidade de castiñeiros, algúns xa milenarios. Outro dos productos típicos é a androlla, a cal prepárase como un chourizo pero usando a tripa gorda do porco e enchendoa con costela troceada con carne, sazonado con sal, pimentos e allo. Logo afúmase como un chourizo máis. O Domingo do Entroido, celébrase a Festa da Androlla, que xunta a moita xente para un pobo como este.

O do Entroido é outra, como moitos pobos de Ourense, estas festas celébranse coa súa particular visión e seguindo tradicións centenarias. Os boteiros, a mula, os fulións... son algúns destas tradicións.

A nivel particular teño que dicir, que me foi moi ben, quedei encantado coa zona (ó ir de vacacións, un sempre vai predisposto), e ata tiven sorte cos días escollidos. Explícovos algunhas das cousas que fixen (só algunhas):

O venres ó chegar despóis de dar unha volta polo pobo, enterámonos que había unhas actuacións na praza, primeiro unha pandereteiras da zona e logo dous grupos folk galegos. O primeiro "chara culo", o típico grupo de cinco compoñentes, gaita galega, bombo, acordeón, zanfona... son algúns dos instrumentos que usaron. Estes gustáronme especialmente, polos temas que tocaron (pezas típicas galegas) e polo ben levar que tiveron coa actuación. Axudaron a escorrentar o frío que facía nesta noite. O seguinte grupo era "Allan-bique folk", máis dedicado ó folk en sí, tamén cunha música moi boa, pero cecáis facéndose un pouco pesadiños coa posta en escea, demasiada leria, e por momentos con actos teatráis demasiado longos, que fixo que bastante xente deixase o lugar.

O sábado xa foi para dar unhas voltas e coñecer un pouco o contorno. Visita obrigada era o Santuario da Virxe das Ermitas, unha contrucción impresionante e con gran valor arquitectónico con gran cantidade de motivos en pedra na súa fachada. Logo comemos no Concello de A Veiga, donde teñen unha praia fluvial que non envexa nada a moitas praias do mar. Alí foi donde pasamos a tarde, relaxados, dando uns paseos e ata botando unha sestiña.

Para o domingo, outra sorpresa, tiñan programado o Entroido de Verán. E así a partires das doce do mediodía, a praza escomenzou a encherse de xente (neste mes de Agosto, moitos emigrantes estan na terra). Aí foi cando tiven o pracer de coñecer a Xulio Couxil, que tamén estaba de vacacións na vila, foi moi amable e explicoume moitas costumes e paraxes da zona, así como tradicións do entroido. Logo foi cando entraron os fulións aporreando ós seus bombos a todo trapo, pódovos dicir que o ruido era atronador. Tamén me presentou a Chus, o encargado de facer os famosos "vianos", bombóns de chocolate e mel, e de cantidade de productos derivados da mel, como aguardente, vinagre... Quedoume pendente visitar o seu pazo e o carballo que o preside que din ten 3.000 anos. Case nada. Outra vez será, cecáis no Entroido no inverno, que polo visto promete.

Fachada do Hotel O Retorno.


Escudo nunha casa señorial da vila


Esta é a figura do boteiro, que recorre as rúas no entroido


Santuario das Ermitas, fermoso, recollido e tranquilo.


Chus vendendo os seus productos derivados da mel


Praia fluvial no concello de A Veiga


Aínda que me perdín a festa da Cervexa en Ponteareas, tamén tomen algunha "cañita"


Para non cargar moito isto con fotos fixen este pase de fotografías por se queredes botar unha ollada, para min, vale a pena.


Este outro é do Entroido, podedes ver as gañas coas que os fulións aporrean o bombo, tamén os boteiros e a mula, esta última había que ter conta que pegaba unas coces de coidado. Algúns bombos teñen unha manchas na pel, que resultan ser da sangre que se fan algúns o darlle tan forte. A tradición parece que non se vai perder tan fácil, hacia o final do vídeo pódense ver dous nenos ben pequenos e a súa maña a hora de aporrear o bombo.
A calidade é moi mala, pero vale para facerse unha idea.


En fin, remato este "pequeno" resumen agradecendo a Xulio todo o feito pola súa parte.

... e por fin, cruceiro e canastro especial.

Bueno, aquí están. Para cerrar este apartado de cruceiros e canastros, aquí vos deixo os que dixen que eran especiáis para min. Non quero que sigades coa intriga de cales eran. Para os que son de aquí cerquiña é difícil que os topen nunha eira ou nun cruce de camiños, o seu tamaño faría que duraran ben pouco no sitio.

Este é o motivo de que sexan especiáis. Xa fai bastantes anos, máis ou menos alá polo 92, non tíñamos estes avances todos que agora existen (que íamos saber de internet, se aínda non sabíamos o que era un fax). Pois ó saír de traballar, quedaba un pouquiño máis no chollo e adicábame a facer estas cousiñas. Eran tempos nos que tiña moita paciencia, agora so de pensar en facer un, dame un pouco para atrás, pero se cadra un día póñome.

O canastro vira un feito, tomenlle medidas e foi bastante fácil facelo. Ó traballar nunha marmolería deume esa ventaxa, cortaba os taquiños e logo moldurabaos a man cunha rebarbadora das grandes, daquela as minis amoladoras tampouco se vían. Cando estaba a acabar ocurríuseme facerlle unha especie de xoieiro aproveitando a tellado. Deume o meu traballo, pero fun quen de facelo. Logo regalenllo a miña moza daquela (hoxe miña muller, motivo polo que teño o canastro na casa) e quedei bastante ben. A verdade que tamén teño que dicir que non lle ragalei moitas xoias para enchelo...

Ó contrario, o cruceiro fíxeno sen medidas nas que orientarme, e tampouco me saíu tan mal. E menudo chollo me deu o cristo (xa sabía eu que coa admiración que lle teño íase vengar). Este leveino para a miña casa, millor dito a de meus pais, e alí está, lucindo maxestuoso na cociña. Aí quedan unha fotos que lle tirei hoxe:





Tamén fixera un moneco deses, chamado Pelegrín, aquela mascota do Xacobeo 93, pero ese apenas durou un par de horiñas, caíume ó chan partindo en varios anacos. Xa non quixen saber máis.

Xa máis recente, fará un ano fixen este reloxo de sol. Xa non ten tanto arte, pero tiven que romper a cabeza para que dera a hora ben (que ten a súa historia, co tema dos paralelos e a latitude). De feito, cando está ben orientado da ben a hora, sempre e cando faga sol, claro.


Bueno, eran especiáis ou non?

I Festa da Cervexa, xurelo asado e da sardiña

Chega o verán, (é un dicir, claro) e escomenzan as festas gastronómicas. Este fin de semana pasado celebrouse no parque de San Roque en Ponteareas a IV edición da Festa do Bacalao, organizada pola Consellería de Cultura de Pontereas e máis dous restaurantes da zona. Pero voume centrar nas dúas que organiza a nosa parroquia de Areas.

Á xa asentada Festa do Pito que celebrará a súa VIII edición o 23 deste mes (xa falarei dela), sigue agora esta, proposta polo Club Deportivo Cultural Areas. Terá lugar neste fin de semana que ven, o venres e sábado cervexa e pinchos variados dende as 7 da tarde, e o domingo xurelos e sardiñas asadas con viño a partires das 11 da mañán. O lugar, tamén o parque de San Roque, que considero un bo escenario, coa ponte romana e a praia fluvial ó lado. Esperemos que lle veña un bo día de calor, para que vacíen cantos máis litros de cervexa lles sexa posible. Sempre será unha forma de axudar a este clube, que este ano na Terceira División boa falta lle fan os cartos. Iso si, a beber con xeitiño, que o río vale para refrescar pero tampouco é plan levar un chapuzón sen contalo.

Aínda que pareza mentira, non vou poder asistir, e xa me fastidia! A quen non lle apetecen unhas cañitas nun paraxe así. O motivo é que vou disfrutar do fin de semana que me tocou no blog Sempre en Galicia (Radio Cornellá), da estancia nunha casa rural en Viana do Bolo, en concreto o Hotel o Retorno. Esperarei disfrutar e xa vos contarei algo. O que si garantizo así, e que vos tocará a unha pouquiña máis de cervexa por cabeza, jeje.

Se queredes saber algo máis deste tema e porque a marca da cervexa é catalana (Estrella Damm) e non é galega (Estrella Galicia), entrade no blog de meu veciño e amigo Brabido que o explica perfectamente.

...canastros de Areas e arredores...

Xa que me estou a inclinar polas contruccións da zona, non podía deixar sen mencionar os canastros, contrucción moi típica nosa. Nós por aquí chamámoslle "canastros", pero o seu nome varía moito segundo a zona. O máis coñecido é "horreo", pero tamén son coñecidos por "cabeceiros, espigueiros, cabazo, piorno...". Como dixen, son típicos de Galicia, pero tamén do norte de Portugal, Asturias (chamados horru), Cantabria (hurriu) e ata en Navarra.

Dicir que os canastros eran construccións que se usaban para gardar as colleitas. Os pes tiñan enriba unhas pedras, xeralmente redondas para evitar que os ratos subisen ata a colleita. A estas pedras por aquí chamámoslle "mos".

Os asturianos e cántabros teñen planta cadrada, pero os nosos, os que me vou a referir, teñen planta rectangular. Os máis normáis e correntes teñen 6 pes, pero van a máis, chegando a ter 22 pes como o de Carnota, que mide 34,80 metros de longo. Se ben non é o máis longo de Galicia é o que ten máis valor arquitectónico. O mérito de ser o de maior tamaño teno o de Araño, que mide 37 metros. Este último pertenceu ó clero, que daquela "percibía" parte das cosechas dos veciños, de aí o seu tamaño. Os dous datan do século XVIII.

Bueno, voume centrar nos que me rodean, que para nada chegan a esas dimensións, nin teñen o mesmo valor arquitectónico, pero teñen o seu, sobre todo ós que aínda se lle da o uso par o cal foron feitos.

Estes dous primeiros exemplos están na parroquia de Areas, nunha casa particular que foi mercada pola empresa Ganomagoga e restaurada para oficinas. De aí que estean en perfecto estado. O primeiro é o típico que combina pedra con madeira nos lateráis. O segundo dame a impresión que foi mercado para embelecer o xardín, xa que non teño recordo de ver un tan pequeno, e completamente de pedra.


Estes outros dous están dentro do terreno da Granxa Escola, antes coñecida como finca da Boavista, que foi un pazo pertencente a O Fresco, un mito da guerra civil (algún día contarei algo del, cando me entere ben da súa historia). Deste tipo son os que máis abundan por aquí, cos pes e as mos de pedra e o resto de madeira. Como se ve, tamén están en bo estado. Ó pertencer a Xunta, é o mínimo que se podía agardar.


Lembrenme de dous canastros que estaban na casa do meu avó e fun alí a inmortalizalos. De momento parece que cheguén a tempo, aínda están en pe. Cal é o problema? Pois que están en obras, están a reformar a casa, e xa se sabe, donde hai obras, non se respeta nada. O que está diante da casa intentarán restauralo, o outro xa lle vexo pouco futuro.


Este é o típico dunha eira no rural noso. O canastro cos útiles do traballo do campo colgados, un carro de bois ó fondo e ata o can de palleiro.


Máis exemplos, estes dous sufriron modificacións que non é que foran moi estéticas. Un ten os pes feitos de tubos de cemento e o outro ten os pes de pedra pero as mos de cemento. Pola pinta foi na época na que o cemento se impoñía contra a pedra. O segundo, aparte de que se usa tamén para coidar pitos, cando meu fillo era pequeno era o seu salón de xogos, donde gardaba os seus xoguetes. Como pasou o tempo..


E buscando na rede sobre o tema topei esta foto subida por Paideleo dun canastro situado na parroquia de Vide en As Neves. Xa o tiña visto ó pasar por alí, ten a particularidade que está feito de ferro. Os tempos e as construccións cambian...


E como no post anterior, gárdome un que é especial para min, que porei no seguinte post xunto co cruceiro.