A modo de complemento

Ben, xa que o último post de Carlos fai referencia o 25 aniversario da Cultural (o cal non poiden asistir), eu tamén quero poñer o meu graniño de Area subindo unhas "afotos" que conservo nunha carpetiña no portatil. (Tranquilo Carlos, non vou a subir aquela na que ensino o cu, ainda que por outra banda o meu cu xa é bastante coñecido na bisbarra; ...que nadie pense mal, o que acontece é que teño feito algún "calvo" que outro, jejeje ...xa sei o que estás pensando... ¡Nin se che ocurra, vamos!).





Prométovos que o que estou liando non é un pitillo da risa (eu non fumo desas cousas, jejeje), é tabaco de liar do que trae o selo da tabacalera e todo... sae máis barato e últimamente "la cona-mia" non está como para botar foguetes

Xa que estou con fotos, tamén vos quero presentar a meu primo pequerracho que se chama "Artai"... bueno, en realidade é fillo de meu primo (o melenudo que sae na foto) e máis da sua parella que é a moza que está o lado do feo calvo ese (un servidor)... é incrible a sensación de ter unha criatura tan fraxil nas mans, non sabía nin como collela. Espero que a Veki non lle importe que colgue esta foto (non, seguro que lle fará ilusión).

Así tamén de paso fago feliz ó cura que estaba desexando que todos vírades como a pesares de estar na igrexa, non se derrubou nin nada (velaquí a proba).

XXV Aniversario Casa Cultural de Areas

Case nada! 25 anos foron os que cumpriu a "Casa Cultural, Artística e Deportiva de Areas". Se ben é certo que a data exacta é a do 15 de Agosto, foi este domingo pasado cando o celebraron e o fixeron por todo o alto. Coma sempre, nestes casos, non puido faltar a misa parroquial coa homilía do párroco Manuel e constantes recordos ós socios falecidos nestes anos e sobre todo para o primeiro presidente Alvaro Carrera. (Esta parte contáronma, que non "puiden" asistir). A misa foi cantada pola coral Santa María de Areas (Como di Nemesio, un dos seus compoñentes, a mellor coral de Areas, en parte por ser a que hai).

Logo actuacións do Grupo de gaitas e baile de Areas, e das pandereteiras Tolerías, tamén de Areas, que soportaron o calor estoicamente. E dou fe que si facía, que a esa hora do "vermucito" apretaba ben. E para rematar a festa, unha comida campestre no torreiro da igrexa á sombra dunha carpa, non era a sombra dunha carballeira pero aliviaba algo o calor, polo menos ata que chegaron os "chupitos". A comida foi a base de polbo á feira e carne ó caldeiro, e polo que me dixo Julito (que non se perde unha papatoria) había a esgalla, era como o miragre da multiplicación dos peixes...
E para rematar o típico nestes casos, discursos varios do presidente actual, personaxes e políticos asistentes (destes había un feixe deles, non sei por qué...) e máis recordos ós fundadores, e agradecementos ós colaboradores que fan posible que siga funcionando. Se algo botei en falta, foi unha exposición de fotos dos actos que se viñeron facendo nestes anos. Non sei, non é con ánimo de criticar, pero penso que valería moito para recordar esta traxectoria, que 25 anos non se cumpren tódolos días.

Centrándome un pouco na institución en sí, como o seu nome indica "Casa Cultural, Artística e Deportiva de Areas", podo dicir que no referente ó cultural e artístico goza de boa saúde (sempre dentro duns marxes). Hoxe en día efectúanse distintas actividades, como os citados grupos de baile, de pandereteiras e a coral, un grupo playbak, distintos tipos de cursillos, charlas coloquiais e actuacións. No mes de Novembro adoita celebrarse o Mes Cultural. Bótase en falta algún grupo xa desaparecido como o grupo de teatro que o compoñían varios amigos meus. Tamén a directiva organiza a cada vez máis famosa Festa do polo á brasa, que se vai celebrar agora neste mes.

E non meu plan de buscar "peros", teño que buscarllo no tema deportivo. Aquí a saúde, xa non e que sexa mala, máis ben é que non hai ningunha. Hai moitos anos aínda se organizara algún torneo de Fútbol sala, pero agora o deporte que se practica nesta casa como vos mostro nestas dúas fotos, limítase a unhas timbas de tute e fubolín (Na do fubolín, aparecemos Beni máis eu, concentrados vésenos...) Por outra parte, estes deportes practícanse na cantina, a sala máis frecuentada da casa



Habería que considerar a opción de cambiarlle o nome polo de "Casa Cultural, Artística e Gastronómica de Areas". Resultaría máis axeitado, jeje.

Dende aquí quero darlle os meus parabéns, e que sigan a funcionar para chegar ó 50 aniversario.

Refrescándose polo calor II

Estes días de calor abafante, que mellor que pegarse uns "largos" na piscina para refrescar. Grande non será, pero vos podo dicir que refresca de lo lindo e para nós, case que chega.



Hai dous ano puxera algo moi parecido, nesta entrada.

Vacacións, viaxes, festa e por suposto... fútbol

Vaia mesiño de fútbol!! Para un amante e vicioso deste deporte coma son eu, foi todo unha gozada. Comprendo que a moita xente chegou a aburrirlle, pero penso que mereceu a pena cambiar a forma de pensar e ser un pouco máis optimista, agora xa volven os tempos de falar de política e iso xa me é menos agradable. En fin noraboa ós xogadores españois que demostraron ser un auténtico equipo de fútbol e de amigos. O único pero, foi que non tiveramos ningún galego na selección.

Pero o fútbol non se disputou só a nivel do mundial, a Escola de Fútbol do Condado, seguindo coa súa costume de facer viaxes a final de tempada, disputou un Torneo na vila de Alcochete, ó lado de Lisboa. En anteriores anos xa se desprazaran a Barcelona, Donosti, Santiago e Palencia. Nesta edición participaron dous equipos de rapaces entre os 12 e 15 anos, e tiven a sorte de acudir co como colaborador, axudante, conductor... e o que fixera falta. Nin que dicir cabe, que todo o que sexa ter vacacións e facer algunha viaxe é marabilloso, pero facelo ademáis con este grupo de "trastes" é toda unha experiencia, da que só podo falar en positivo. Falan do excelente compañerismo que existía na selección, e este grupo non se lle quedou atrás, pasamos moi bos momentos, as veces con algunha bronquiña, pero sempre che queda o recordo da bendita inocencia que teñen case todos.

Foron 6 días que pasaron voados entre visitas polas mañáns, partidos pola tarde e as farras na residencia pola noite, donde estes "enanos" non caian durmidos ata as 3 ou 4 da mañán, claro que o día seguinte durmían dabondo nas furgonetas mentras nós tiñamos que conducir, pedazo de "cabritos" que eran!! Xa no primeiro día, gozamos vendo a victoria de España contra Portugal mentras ceabamos no restaurante. Menuda paciencia tiveron os portugueses cos 27 rapaces e 5 adultos que alí berramos, menos mal que recoñeceron a derrota.

Distintas fotos da viaxe:

O grupo diante da Torre de Belén en Lisboa (falta un servidor, que tamén tiña que facer de fotógrafo) e en Óbidos, un pobo cunha fermosa muralla ó redor pola que paseou esta marea "amarilla":


Pedazo de corpos dos nosos monitores na praia fluvial de Alcochete coa ponte Vasco de Gama ó fondo:


Pontes Vasco de Gama e 25 de Abril, a primeira interminable e a segunda moi fermosa pero menudo atasco que nos topamos nela. Ó fondo o Cristo Rei:


Carli, Aleix, Pepe e Jorge nunha foto da futura portada do primeiro disco deste grupo de música que aquí quedou comprometido de facerse nun futuro. A ver se é verdade, polo de pronto portada xa teñen:


Así aparecían polas mañás as literas, convertidas en "bunkers" con seis ou sete rapaces a durmir uns por riba doutros:


Tamén tivemos tempo dir o Zoo, bastante ben coidado donde destacaría sobre todo o espectáculo dos delfíns e leóns marinos. Mención aparte Julio, este moniño que levabamos con nós, que se o ven así facendo monadas acabaría por quedar alí...

E como non!! Non faltou algún momento de relax para tomar unha Sagres, que apetecía con tanto calor. Deportistas si, pero a cerveciña que non falte...


Non podo cerrar este post sen comentar que gañamos as dúas categorías nas que competimos. Os pequenos viñeron arrasando en tódolos partidos, mentras que o dos máis grandes foi toda unha hazaña, unha victoria épica na final. Tras parar o noso porteiro un penalti no último minuto da prorroga, tivemos que ir a tanda de penaltis na que nos impuxemos despóis de lanzar 8 cada equipo. Un momento moi emocionante.

Para remate da tempada, este sábado celebrouse no campo de fútbol de Angoares a cea a base de paella e churrasco, para rematar cun Karaoke, donde se pode dicir que foi unha auténtica festa. Non tiñamos a Reina pero Isaac ós seus 8 ou 9 anos demostrou que pode ser un moi spiker (de aquí non teño fotos).

Tería moitas máis fotos e momentos que contar, pero penso que xa chega, aínda que despóis de tanto tempo sen pasarme por aquí, xa tiña "mono" de escribir. Intentarei que non decaia.

E sobre todo noraboa a Escola de Fútbol do Condado

Por certo, e así con letra pequena, estes non cobraron nada por gañar o campionato, máis ben tiveron que pagar por ir de viaxe. Non pretendía que cobraran, é para recordar que 600.000 € paréceme unha cifra esaxerada e escandalosa.

Reportaxe do Corpus 2010

As festas do Corpus deste ano xa chegaron ó seu fin. Quédanos disfrutar deste luns que é festivo en Ponteareas e teño que recoñecer que fai boa falta. O cansancio acumulado íase notando. En xeral, as festas nesta edición penso que foron todo un éxito, tivo unha gran asistencia de público e o tempo acompañou de marabilla, tanto pola noite coma pola mañán.

Volvo a recordar que é a segunda vez que ten a categoría de interese turístico internacional e isto notouse ó ser a sede para celebrar o III Congreso internacional de arte efímera. Polo tanto, nesta edición da festa, aparte das xa tradicionais alfombras das rúas feitas polos nosos veciños, tamén se confeccionaron alfombras por parte dos participantes neste Congreso. Aí púdose apreciar as distintas formas de confección, sobre todo nos materias usados por estas xentes. A estas diferencias de materiais xa estabamos acostumados pola Vila da Orotava de Tenerife, esta vila leva xa un par de décadas asistindo a Ponteareas a confeccionar ó seu mural. Teñen a costume de usar sobre todo terra do Teide, esta costume fixo que as nosas alfombras fosen copiando a idea, polo que agora xa nos so se usan frores, se non tamén polvillos ou fiuncho triturado, co que teñen máis realismo os debuxos en sí.

Agora ben, o mural da Orotava sempre é expectacular:



Este ano usáronse moito os motivos referentes ó Ano Santo e ó camiño de Santiago, tales como a figura do peregrino, o botafumeiro, ou a cuncha.

Entre os novos alfombristas que acudiron nesta edición, houbo de todo, pero podería destacar tres, a alfombra de Arucas de Gran Canarias, que estaba realizada por sales de cores:


A da Federació Catalana d´ entitats Caltifaires de Caldes Montbui-Barcelona, que combinaba a Sagrada Familia e unha danza da Sardana:


Pero sobre todo a do pobo de Huamantla de México. Esta parecía unha auténtica pintura, moi lograda:



Donde se coloca o cruceiro nunha recreación do monte dos Olivos, tense por tradición colocar uns lagartos arnais, este ano non eran moi grandes pero tiñan moita animación, tanta coma algúns dos compoñentes que ali estaban a mostralos e que nun momento tamen usaba o "monte" para descansar e recuperar as forzas ou recuperar o "equilibrio..."


Logo do paso da procesión e pola tarde tivo lugar o pase de carrozas para os máis pequenos e pola noite o concerto de Amaia Montero, do cal me reservo a miña opinión. Tirada de foguetes de cores e remate de festa cunha orquesta na Praza. O dito, hoxe a recuperar que mañán é día de escola.

Por último, un vídeo para poder apreciar as distintas alfombras, tanto durante a súa construcción como xa realizadas. Espero que vos guste.

Corpus Christi 2010

Este fin de semana celébrase en Ponteareas a festividade do Corpus Christi. Como segundo ano ten a categoría de festa de interese internacional e isto unido ó Ano Santo, fai que se espera con moita espectación. Tamén se celebrou nestes días o III Congreso de internacional de arte efémera, o que asistiron numerosas representación de cidades que teñen como tradición a confección de alfombras florais.
Os municipios españois que participan neste congreso son os de Carrión de los Condes (Palencia); Arucas (Gran Canaria); La Orotava (Tenerife); Castropol (Asturias); Celanova (Ourense) e Caldes de Monbuí (Barcelona). En canto ás delegación estranxeiras participan neste Congreso de Arte Efémera os municipios de Arequipa (Perú); Huamantla (México); Tibet; Mühlenbach (Alemania); Kalsdorf (Alemania); Monçao (Portugal); Antigua (Guatemala); Kobe (Xapón) e Comuni di Noto-Siracusa (Sicilia, Italia). Choca ver sobre todo poboacións como a de Xapón ou do Tibet, se ben estas non teñen carácter relixioso.

Na páxina oficial de Ponteareas, pódense ver as imaxes en tempo real de tres rúas, supoño que se poderá seguir a confección das alfombras ó momento.

En fin, que así con estas levamos 15 días que non paran de asfaltar rúas, pintalas, novos pasos de peóns elevados (que isto é outra...). Visto así debería haber tres ou catro corpus ó ano...

Bueno, despóis dun mes de Maio en plan sabático, no que non me esmeren nada en publicar no blog, e iso que aconteceron cousas que xa contarei máis adiante, espero que este mes de Xuño se me dé por traballar un pouquiño máis.

Por último por hoxe, o que non coñeza a festa recoméndolle que se pode se acerque ata Ponteareas, tanto o sábado á noite como o domingo a mañán. Invítovos a que asistades, o da cervexa ou o viño, falámolo despóis...

O deserto da Picaraña

Onte celebrouse en Ponteareas a Romería da Picaraña. Non puiden asistir, pero imaxínome que ó igual que o ano pasado esta tradición está perdendo moito, e polo que vexo non sei se hai moito interés en recuperala.

Volveron a facer o concerto "Ovopicaraña" na víspera para a xuventude, con acampada. Isto nunha explanada que hai un pouco máis abaixo do monte. No día en sí, creo que fixeron xogos populares, como a chave, o pateiro, etc., unha boa forma de tentar recuperalos. Pero, qué pasou co marco desta festa?

Fai quince días decidimos ir ata a Picaraña a tomar unha fotos, xa que me enterara que cortaran os árboles ó redor da Cruz, e agora había unha boas vistas. Conforme se vai acercando, un vai alucinando pouco a pouco, e ó chegar xa non sabe nin que sentir. Da moita mágoa ver en que estado quedou o monte. Dende a Cruz, ata o outro lado detrás da Capela, está todo rapado, arrasado, asolado; tal cal un deserto.

Hai quen lle ve o lado positivo, coma a comunidade de montes que tomou a decisión. Na Peneira do Condado, entre outras cousa publicaban isto: "... especialmente importante está sendo a rexeneración do espazo coñecido como Cruz da Picaraña, onde se procedeu á eliminación da acacia australiana, especie invasora que degradara de maneira importante o espazo e que impedía o disfrute das vistas que ofrece o mirador natural da Picaraña. As acacias foron sustituidas de forma limitada e controlada por unha repoboación de varios centos de frondosas, entre oliveiras, cerdeiras, castiñeiros, carballos e bidueiros,...".

Visto como o explica o presidente da comunidade de montes, pode chegar a ser convincente. Pode que a acacia fora unha árbore invasora, pero a beleza deste paraxe consistía na cantidade de penedos que ten, e precisamente nestas árbores. Chamarlle tala "limitada e controlada", paréceme unha burla, xa que, como digo, talaron todo. E, pregúntome, esta rapa non podería facerse por fases? E dicir, agora os da Cruz, dentro duns anos a capela, e así ata ter todo repoboado, sen chegar a perecer un deserto. Cántos anos faran falta para recurar a súa beleza?

Non sei, pero a min non me cadra moito. Xa non se trata de recuperar unha romería, que antigamente traía a moita xente, agora o problema é recuperar o paraxe en sí, donde moita xente se acercaba os domingos a dar un paseo. Ó mellor tamén había moitos intereses en facer esta tala, pero iso xa non o sei.

Estas son algunhas mostras do monte este ano e o ano pasado, para que comparades, e a poder ser me digades se mereceu a pena facer este estropicio.

Os hiperoartios do Tea... eses chupopteros

Logo dalgúns meses (uns cantos xa, jejeje) sen subir ningún post ó blog e co permiso do meu amigo Carlos, ó que lle prometín que faría polo menos un par de entradas no ano, romperei coa miña sequía bloguerística para compartir convosco unha experiencia.

Fai aproximadamente dous anos, pouco tempo despois de que "Dende Areas cara a Ponte" tomase forma, comentaba nun post algúns detalles dunha das tradicións máis populares desta zona. Digo popular, xa que calquera que nacese en Ponteareas oíu falar algunha vez, ou ata participou na pesca deste feo pero saboroso animal prehistórico.

Gastronómicamente falando hai opinións para tódolos gustos, pero desde moi cativo ó chegar a primavera adoito escoitar comentarios do tipo "...¿Xa provaches a lamprea este ano?...", "...Que na prepara moi ben e Carmiña...", "...Se está ben preparada, son capaz de comer unha lamprea eu só...". O certo é que, aínda que haxa algún polo medio ó que non lle guste, é moi común que polo menos unha vez o ano grupos de amigos se reunan ao redor dunha mesa para degustar esta "delicatesem"; a min persoalmente a parte que máis me gusta é a do "rabo", vai ti a saber porqué será, jejeje.

No post que adiquei anteriormente á Lamprea, xa comentaba que existen varias formas de capturar este animal; pero en Ponteareas o que se estila é construír pontes sobre o río (estacadas), colocar uns potentes focos ó longo déste, e ó chegar a noite comprobar o ben que anda un de puntería, intentando ensartar na "Filga" estes "chupadores" que case sempre remontan o río como proxectís.

Teño que confesar que cos meus "taitantos" anos nunca vira en vivo e en directo ningunha captura. Teoricamente sabía como se facía, claro; pero pensaba que a "Filga" era unha especie de arpón (como unha flechiña); pouco me imaxinaba eu que a "flechiña" en cuestión é unha vara de metal (xeralmente) cunha chea de dentes na punta e que pode ter ata seis metros de lonxitude. Isto foi o primeiro que me sorprendeu cando o meu amigo Jose me invitou a pasar unha noite na Ponte que comparte con Antonio e Oscar. A segunda sorpresa foi descubrir o decepcionante que pode resultar a veces esta tarefa. Aínda que é certo que aquel que se adica a isto faino basicamente por intereses económicos, hai que recoñecer que tamén lle ten que gustar moito esta arte de pesca, para pasarse as noites escudriñando o río cun frío de collóns; para comprobar co paso das horas que o número de capturas non aumenta porque a auga está turbia ou porque as lampreas decidan facerse as remolonas. En certo xeito recórdanme ó "Capitan Acad" cando dicía aquilo de "¡Por alí resopla!". Agora entendo un pouco mellor porqué algúns anos degustar este prato non resulta precisamente "Barato".

Jose comentábame que de cando en vez veñen os garda-ríos a comprobar que todo esté en orde e que os que se atopan na ponte dispoñan dos permisos axeitados. Eu estou moi de acordo en que isto se faga así, xa que a pesar destas medidas hai moito furtivismo (facerse cun posto custa unha pasta), pero creo que deberían poñer o mesmo énfase en controlar os verquidos ilegais que contaminan o río; aínda que supoño que isto é mais complicado que multar ó mozo que, para gañarse unhas cadelas, anda en busca dalgún "cabeiro" (lugar onde desovan finalmente as lampreas).

Dou fe de que este ano non esta sendo unha boa tempada de lampreas, debido fundamentalmente a que as augas están profundas, revoltas e fanganosas (por mor da choiva) e impiden ós "lampreeiros" ver os exemplares dende as súas estacadas, a pesar de tódolos focos que empregan para ilumina-lo río. Certo é que hai pontes con máis fortuna que outras; este traballo, como casi todo na vida, depende en gran medida do azar; neste caso da sorte que se teña no sorteo de postos. Como é lóxico non é o mesmo estar situado na desembocadura do Tea (cando as lampreas comezan a súa remontada), que estar no posto trinta, que dependes da mala visivilidade ou da mala puntería que teñan os situados nas vinte e nove pontes anteriores.



A pesar de que é fea coma un corno, ó principio tiña pensado enfocar este post dende o punto de vista da lamprea, porque ¡hai que ver o que teñen que pasar ó longo da súa vida estes animales! ...e elas como si nada seguen padecendo a súa particular odisea desde fai 350 millóns de anos (que se di pronto... non nacera nin a Duquesa de Alba). Os problemas ós que se enfrontan empezan xa desde que nacen; ó parecer a "lamprea nai" pon uns 250.000 ovos, que son fecundados externamente polo "lampreo" no "cabeiro"; ós 12 ou 14 días eclosionan os ovos e xorden as larvas, éstas entérranse no lodo e alí permanecen, alimentándose por filtración outros catro ou cinco anos. O seu crecemento nesa fase é moi lento (de 7 ou 8 milímetros pasan en cinco anos a só 16 centímetros), ademais están cegas xa que os ollos fórmanselle ó final deste período".

Concluído o longo estado larvario, as lampreas sofren unha rapidísima metamorfose (un proceso que non dura máis de tres ou catro meses), é entón cando o animal desenvolve a súa "boca chupadora" con dentes, para poder succionar . Durante a metamorfose, a lamprea tamén exterioriza os seus ollos, cambia de cor, adquire as súas características manchas e modifica as aberturas dos seus sete pares de branquias, que lle permitirán respirar mentres "chupa" a súa alimentación doutros peixes . É entón cando a lamprea inicia o camiño en busca do mar, no que vive dous ou tres anos alimentándose do sangue de bacalaos, salmóns, reos ou tiburóns; pasa de 16 a 80 ou 90 centímetros de lonxitude. Das 250.000 larvas iniciais, tan só un porcentaxe minimo consegue esta proeza. Finalmente regresa ó río en busca de augas claras e oxigenadas para reproducirse e morrer, e así o ciclo volve a comezar.

Cando remontan o río deben enfrontarse ós pescadores (no miño con pesqueiras e no Tea con Filgas), correntes, encoros, pequenas cascadas, contaminación, furtivos e a depredadores como a nutria. Despois de todas estas vicisitudes non me extraña que acaben feitas unhas "Sílfides"; ó principio da súa volta a casa estan gordas, brandas e fofas de tanto alimentarse sen mover o cu, pero a medida que se achegan ó final da súa singradura poñense duras e "adelgazan unha barbaridade". Así que despois de Semana Santa é cando os exemplares están "moi batidos", o seu sabor é máis intenso e están mellor valorados.

Outra cousa que aprendín cando estiven na estacada con Jose, Antonio e Oscar é que unha vez cravada a lamprea coa Filga (ou Fisga), é necesario desmonta-los dentes désta para libera-lo animal ocasionándolle o menor dano posible (realmente non perde demasiado sangue), inmediatamente despois deposítanas mediante un tubo nunha especie de rede circular e ríxida situada no leito do río, onde a ferida cicatriza ó instante. A Lamprea debe de estar "vivita e coleando" antes de darlle "matarile" para cociñala. É por isto que os pescadores deberan posuír pilóns con auga para mante-las súas capturas vivas ata o momento de ir a cazola.

O certo é que cando pasei a noite con eles na "estacada" non tiveron moita sorte, pero cónstame que coa mellora do tempo a sorte foi cambiando (o luns pasado colleron 21). Espero que consigan moitos exemplares no que resta de tempada e que para o ano me volvan a invitar, xa que para min foi unha bonita experiencia. Se algún de vos aínda non comeu nunca lamprea, anímoo para que o faga, aínda que non a coma enteira (a metade dunha é o propio), tal e como penso facer eu nuns días.



Bueno, espero non tardar outro ano en volver a subir un post, nin precisar doutro tirón de orellas de Carlos para facelo. Mándovos unha aperta a todos, e o dito... a comer lamprea que estamos en tempada e según dicen e moi boa para a líbido.