Día das letras galegas

Con motivo do día das letras galegas, quería poñer algun poema para conmemorar esa data, pero non vou recurrir nin a Rosalía nin a Xosé María Álvarez Blázquez (ó cal dedicaselle este ano) Recentemente lín nun blog, "A cova do raposo" (votádelle un vistazo, está moi ben), un poema que me gustou particularmente, sei que non lle van a adicar o día das letras, pero penso que vos pode gustar.

Permintinme o luxo de cambia-la foto da cabeceira, espero que non lle importe e puxen unha de cando era cativo, con miñas irmáns.



HOUBO UN TEMPO EN QUE FOMOS NENOS

Houbo un tempo
en que os nosos soños
eran limpos e sen fronteiras.
O abrente espallábase xeneroso
polos carreiros abertos
cheos de orballo,
onde agroman silvas e ameneiros.
Xogábamos ceibes como andoriñas
e os lameiros e os regatos
coñecían as nosas pelexas
e os nosos horarios.

Houbo un tempo
en que inventábamos o mundo
e ese mundo era grande,
fermoso, de moitas cores.
Non había portas pechándonos
o voo nin a imaxinación.
Cun balón nos pés
e uns calzóns curtos
podíamos ser Quini ou Santillana,
fartarnos de meter goles
e gañar diñeiro dabondo.

Houbo un tempo
en que coñecíamos
os segredos dos paxaros,
o poder dos tiracoios,
o medo no fondo das carballeiras,
as lendas de tesouros agachados,
os atallos para chegar cedo
a calquera sitio.
Tratábase de correr, de vivir,
de enchouparse de flores,
de tardes espreguizándose o sol.

Houbo un tempo
en que cada día era distinto,
cada amencer un novo reto
e a escola tiña algo lúdico.
Fervíanos o sangue o achegarse
certas datas do ano:
as festas do pobo, o Nadal,
a matanza na casa dos primos.
Falar a berros gustábanos.
Eramos felices
e o demais non importaba.

Houbo un tempo
en que fomos nenos.

Agora non o somos.
Agora os soños son pesadelos,
as fronteiras érguense arrepiantes,
a rutina véncenos cada día,
perdemos a liberdade das carballeiras
e os paxaros morren nas sebes
por mor dos fertilizantes.

Agora escribimos e-mails,
coleccionamos préstamos,
temos videoxogos, lumbalxia, colesterol,
facemos números para chegar
a fin de mes sen moitas débedas.
E, ás veces, estando a soas
buscamos polos recantos
un anaco da nosa infancia
e o non atopala
unhas bágoas orfas
esvaran polas meixelas
e acaban esfachándose
contra o parqué
do noso piso alugado.

Saúdos raposo.

Unha cantaruxada - Cantiga de Cegos

Despois de poñer patas arriba os caixóns (nótese que dixen caixóns, e non o que rima con ovo) da miña casa fun quen de atopa-lo libriño que vos comentei no post de Rosalía, nese mesmo intre soltei un folgo e un radiante sorriso iluminou o meu rostro. ...Xa sei que non valo para poeta, así que perdoade a pedantería.

O certo e que hay relativamente pouco descubrín a poesía (máis vale tarde que nunca); iso sí, en castelán... ainda me estou iniciando nas rimas da nosa lingua, proba do cal e a seguinte cantiga que atopei no devandito libriño, a cal seguramente moitos coñecedes.

Da a casualidade de que neste cantar/poema en particular non indica quen o escribiu, así que vamos a supoñer que é do autor más socorrido nestes casos, un tal "anónimo" (Sobra decir que si sabedes de quen é, xa estades tardando en decirmo).
___

Este ceguiño que ouvides cantando
de entrambos ollos da cara cegou,
mais por agora vaise gobernando
con outro ollo que aínda lle quedou.

Isto que eu digo
contáronme a mín
volvendo da feira
de Portomarín;
con outras couslñas
que vou contar eu
si son ou non certas
eu non vólo sei.

Como son vello e fáltame a vista,
cando unha moza me ven a falar
pra me dar conta si é grosa ou é fraca
teño por forza que ás máns apelar.

E teño observado
que as hai que se rín,
e outras, moi pouquiñas,
que foxen de min;
a maor parte délas
chaman polas nais,
pro chaman baixiño
e arrímanse máis.

Ana Marica quedouse soíña
porque o seu home pra Cuba marchou
e tal desgosto colleu a rapaza
que gravemente a coitada enfermou.

E solo quería
que a fose a coidar
un primo que tina
no mesmo lugar.
E despóis decía,
Cando xa sanou:

— Gracias ás fretiñas
que Manuel me deu.

Os Muiños

Se houbo unhas construccións populares en épocas anteriores nos pobos e aldeas de Galicia, ademáis dos consabidos monumentos relixiosos, éstas foron sen dúbida "Os Muiños". Por esta razón, considero interesante, por non dicir imprescindible, adicar un post a estes prácticos lugares, de cuxas persoas a cargo o cancioneiro popular recolle numerosas cantigas (sobre todo se eran de sexo feminino).

Escomenzarei cuns, non tan breves, apuntes que foron rescatados do sempre útil "Saberosum", do artigo firmado polo presidente da Asociación Galega "Amigos dos Muiños".

ORIXE E DESENROLO

«Hai que supoñer un orixe común ós distintos tipos de muiños que están repartidos por toda a xeografía Lusogalaica. Estas "máquinas" tiñan como función principal moe-los cereais, aproveitando as forzas naturais que poñían en funcionamento o sistema de trituración. Non cabe dúbida de que os primeiros muiños, sen ser de man ou caseiros, xurdiron por unha grande explosión demográfica que tiña como base económica a agricultura.

Coa aparición do millo procedente de América que producía máis cantidade de cereal no mesmo espacio de terreo co trigo e centeo, extendeuse a explotación deste monocultivo con grande rapidez, pola fama da súa grande producción; deste xeito o millo pasou a se-lo alimento primario dentro da alimentación do noso agro atlántico.

O millo utilizado para o consumo humano introduciuse nunha grande variedade de pratos distintos, o pan é un alimento básico que se facía en cada casa, daquela non había grandes cooperativas, nen panadeiros que repartirán o pan polas desperdigadas aldeas do noso agro, como ocorre arestora; por este xeito o pan de millo foi desprazado, en moitos casos, como símbolo de pobreza.

Ademáis do consumo human, o millo era tamén alimento para todo o gando, e parte da pranta: o follato, empregábase para face-los xergóns en sustitución dos de lan, que era vendida para facer algunhas perras».

«Os muiños xunto ós seráns eran os únicos lugares de distraemento da xuventude e das mulleres, porque moitos homes, a meirande parte deles casados, ían a taberna a xoga-la partida. Así o muiño era o lugar idóneo para se encontraren os namorados e para botar unha parrafada, e saber un pouco o que pasaba naquel pequeno mundo que os rodeaba.»

DECADENCIA

«Pódese dicir que a decadencia dos muiños iniciouse cando os vellos patróns nos que se asentaba a sociedade escomezaron a derrubarse, a non ter vixencia porque outro sistema económico estábao asolando: o capitalismo, a política de mercado, o consumismo... A nosa agricultura non evolucionou, senón que se estancou nos vellos cánones herdados dos antergos. O minifundismo e a agricultura para o autoconsumo escomenzaron a perder prioridade e as novas xeracións de mediados de sáculo, e incluso un pouco antes, marcharon en busca de fortuna ñas améri-cas e nos países centroeuropeos.

O pan de millo deixou de se-lo alimento fundamental, (xunto coa patata e o porco) da alimentación rural de Galicia. Xurdiron pequeñas panificadoras nos pobos que repartían o pan de trigo polas aldeas nos seus burros e posteriormente nos coches. Tamén axudou a decadencia dos muiños tradicionais a electrificación do rural, coa consiguente aparición das "molineras" que moian gran cantidade de gran en pouco tempo, sen necesidade de perde-lo tempo en ir ó muiño.»

OS MUÍÑOS HIDRÁULICOS

«Se se fai unha clasificación tipolóxica dos distintos tipos de muíños tradicionais da comarca do Condado, (en Galicia) chegarase á conclusión de que a meirande parte dos muíños son hidráulicos de regato con rodicio horizontal.

Unha das explicacións que se achan, a este feito, é a especial climatoloxía que caracteriza a Galicia mailo norte de Portugal, coa súa abundante pluviosidade para manter un caudal bastante regular dos seus ríos e regatos; alterado as veces polas grandes enchentes que chegaban a levar, dos muíños máis febles: o teito, as portas... Deste xeito nalgúns muíños da nosa térra constrúenlle un grande valado de pedras para impedir que as enchentes derruasen o muíño, nomeado entre nos: Torna-montes.»

«Con todo, os muíños situados preto do río ou que utilizan a auga directamente del, non son os máis abundantes no sur de Galicia, porque a súa construcción ten que ser máis cuidada polo perigo de seren derrubados polas enchentes, e polo tanto, era máis costosa a súa construcción, por mor disto, os labregos do noso agro optaron por un sistema máis sínxelo e práctico: Os muiños de canle.»

«Os muíños de canle crese que son os máis primitivos, pola súa simpleza de construcción e polo sinxelo do seu mecanismo de alimentación de auga para facilita-lo funcionamento do muiño: unha simple canle, que nos máis primitivos eran feitas de toros das árbores esfuracadas. Para poñer en movemento o complexo é necesario que o muíño estea situado nun pequeño socalco ou sumideiro, aproveitando o desnivel do terreo para face-la canle, coa finalidade de que a auga colla a velocidade idónea para poñer en movemento o devandito mecanismo de trituración.»

RESERVACIÓN DOS MUIÑOS

«Moitos muíños están nunha situación onde a súa reservación é imposible por diversos motivos, dos cales pódense destacar:

a.- Por un total desinterés dos seus propietarios por arranxalo, ben por non ter necesidade del, por ter un muiño eléctrico na casa e así non ter que perde-lo tempo en ir ó muiño, ter que moitas veces, antes de bótalo a andar, desencállalo, achar onde rompeu a lovada que impedia a chegada da auga ó muiño... Trábanos que escomezaron a ser costosos nunha sociedade que estaba a piques de entrar nunha nova etapa: a sociedade das presas, de acabar logo, de andar a carreira; o muíño xa non entra dentro desta nova mentalidade.

b.- Polo estado que presenta agora o muiño, onde xa é prácticamente imposible reconstruilo, tamén pola súa situación, por estar moitas veces moi afastados da aldea ou do casal, nunha revolta do río, cun acceso difícil en moitos casos porque os camiños e corredoiras polas que se chegaba ó muíño están arestora case que totalmente intransitables.

c.- Polo mal entendemento dos herdeiros. Uns porque mercaron un muíño eléctrico, outros porque emigraron e deixaron as veigas valdías, outros porque o muíño necesitaba unha reparación mais nadie mostra interese para arranxalo. Asi os muíños van como unhas pantasmas doutrora, onde en moitos casos xa se escomenza a dubidar incluso da súa propia existencia, asi como da importancia social e económica que tívo nun momento dado da nosa sociedade rural como reservador de algo tan importante como é a nosa propia lingua, que durante moito tempo estivo marxinada o ámbito familiar e rural, así que ó muiño debémoslle máis que palabras e agasallos.

Dos muíños que ainda non é tarde para poder resérvalos, como parte tan importante da nosa cultura, como un claro exemplo da nosa arquitectura popular, imaxinación técnica, escenario da vida social e de relación dunha sociedade que xa fenesceu. Estes pódense reservar como pequeños museos onde a xente, dun mañán moi próximo, poidan coñece-las súas partes, o seu mecanismo de funcionamento, o seu folclore, lendas, partes, como se botaba o muiño a moer, como se aferia...

Outra posibilidade e que algúns deles se transformen en locáis destinados a churrasqueiros, restaurantes típicos... Mais sempre coa condición de que manteñan inalterable o complexo histórico e sen engadiduras estranas que poidan daña-la imaxe típica dun muiño tradicional. Deste tipo de locáis hai algúns exemplos en Galicia que ademáis son pequeños focos en prol da cultura onde se dan conferencias, móstranse exposicións de pintura, fotografía... Crean unha atmósfera, dunha época que está a piques de fenescer. Outra posibilidade sería o aproveitamento destas construccións para a instalación de pequeños xeradores de electricidade comunitarios, deste xeito acadaríase un aforro considerable de combustibles sólidos e líquidos que están a contaminar en grande medida o noso medio ambiente.»
___

Na nosa parroquia, desgraciadamente non se conservan demasiados, un que ainda está en bastante bo estado, aínda que transformado xa nunha vivenda "divina de la muerte" e o chamado "De Picoñán", cuxas fotos (sacadas polo nunca ben preponderado compañeiro Carlos Sousa, jejeje) podedes ver ó principio desta entrada e de seguido:



Eso es to..., eso es to..., eso es todo amigos.

Divas

"Como decíamos onte..."; esta sería unha boa frase para escomenzar este post despois de algún tempo xa sin publicar nada.

Como xa sabedes este é un blog donde ademáis de posts relacionados coa parroquia, de vez en cando dásenos por subir outro tipo de entradas que o noso entender resultan interesantes. Nesta ocasión quero mostrarvos un vídeo que me enviaron, que a mín persoalmente me encanta, xa que son moi cinéfilo. Faime recordar un vídeo-clip de Michael Jackson de hai algúns anos.

O vídeo en cuestión fai un percorrido polo mundo das actrices de Hollywood de onte, de hoxe e de sempre, cos fotogramas "enganchados" dun modo moi particular. Non me podo resistir a publica-lo, espero que vos guste tanto como a min:

Entrevista a Lorenzo, ano 1972

O 3 de Xullo de 1972 ó periódico Galicia Deportiva publicaba esta entrevista feita a Lorenzo, presidente do Cultural Areas despois de lograr o ascenso a primeira:


O Cultural Areas, campeón do primeiro grupo da segunda división.




O Cultural Areas proclamouse campeón do primeiro grupo da segunda división comarcal, vencendo no sprint final o seu directo rival, o Xuvenil de Ponteareas, precisamente nos dous últimos partidos, un deles no propio Estadio Municipal de Pardellas, donde os representantes da vila do Tea perderon o liderato.

Posteriormente, na Copa Comarcal foron apeados do torneo na primeira ronda, estando xa, preparandose para a nova tempada e categoría.

Un home ó é todo no Cultural Areas: o seu presidente don Lorenzo Fernández Garrido. Fai as veces de adestrador, masaxista, mozo de material e ata reparte a propaganda do "clube dos seus amores". Loxicámente tén colaboradores e "según as súas manifestacións" moi bós colaboradores,sendo eles don José Alvarez Garrido, don José Fernández Garrido e don Floreano Lorenzo Bargiela, algún deles viste a camisola blanquiazul cando as circunstancias o exixen.

Fundouse o equipo no ano 1967, figurando na primeira División da liga Comarcal "única por aquel tempo", pero na Tempada seguinte descendeu a segunda división, retornando agora novamente a primeira categoría.

Rumoreuse, creo infundadamente, de que renunciarían o ascenso, por iso unha das preguntas obrigadas o presidente é :

-¿Dícese que renuncias ó ascenso? A resposta é taxante.

-Non renunciamos. De ningunha das maneiras, costounos moito ascender, e dende logo, ascenderemos.

-¿Proxectos cara á próxima tempada?

-Primeiramente terminar o cierre do campo, despois formar un equipo de xuvenís para ter a nosa propia canteira.

-¿A afición, responde?

-Si. Actualmente contamos con 123 socios, e creemos que agora incrementaranse, sendo a cuota media de 25 ptas. ó mes.

-¿Con que xogadores conseguiuse o ascenso?

-Anota: Porteiros: Chiño e Waldo, na zona defensiva contamos con Cañon, Gabino, Sanchez, Lage e Andrés, no medio campo, Ranchero, Floreano, Rubio e Julio, e como dianteiros, Manolo, Costas, Cándido, Hito, Chispa, Lito, Carlos, Bautista e Montero.

-¿Haberá cambios para o proximo campeonato?

-É lóxico que os haia. Temos que poñernos a altura da nova categoría.

-Como todolos equipos tivestes problemas ó longo do campeonato que agora finaliza. ¿Cales foron os principais?

-O de non poder alinear sempre o mesmo equipo, xa que os nosos xogadores moitas veces polo seu traballo, son netamente aficionados e moitas outras por non obter o correspondente permiso militar e a veces non puideron desplazarse os lugares onde se celebraban os encontros.

-¿Todo título acollese con satisfacción. ¿Como foi acollido o voso en Areas?

-A afición, coa natural alegría. Eu, particularmente, alegrome polos xogadores, quenes o toman como xusto premio ó seu esforzo, xa que isto non consistiu solo en xogar, sino que moitas veces puxeron os seus vehículos a disposición do clube para o transporte dos seus compañeiros nos desplazamentos. Ademais os que foron alineados, como soe decirse, sudaron a camiseta en cada partido.

Antes de finalizar esta información queremos resaltar unha vez máis a figura do presidente do Cultural Areas, que procedemos a resumir coa frase "todo polo Clube dos seus amores".

Na proxima tempada o Cultural Areas loita por conseguir un dos postos que lle sirvan de ponte para o ascenso a categoría superior. Ilusión non lle falta, nin a directiva, nin os xogadores. Ademais dun exemplo de organización e previsión: formar a súa propia canteira. Por outro lado conta cunha afición de todo eloxio. Deste conxunto, directiva, xogadores e afición, que forman a gran familia do Cultural Areas, podese esperar de todo. Desexamoslle sorte e que as suas aspiracións vexanse cumplidas."

Así remataba esta entrevista firmada por González Sobral.

Clasificación final 1ª División 2007-08

Chegou o remate da liga con unha nova derrota, esta vez por 6 a 3 frente o segundo clasificado, o Salvaterra F.S. Outra vez xustos a xogar, solo tíñamos un cambio, que ainda por riba é porteiro e xogou un pouco adiante, no no fixo tan mal, estamos pensando po ano poñelo a xogar adiante, je,je.

O final quedamos na decima plaza, salvados do descenso que era o que buscabamos ó principio, agora a ver que tal se nos dá a copa, o primer partido é contra o Budiño de segunda división, penso que non debíamos ter problemas, pero nunca se sabe.

Clasificación xornada 25

O final impúxose a lóxica, nos coa nosa liga xa feita, no nos quedou máis remedio que perder contra o Valeixe F.S., que necesitaba a victoria para ploclamarse campeón, e a verdade que nos deu un bonito repaso, soamente foron sete os que nos meteron, nos pola nosa parte logramos un, o que lle chaman da "honra", algo é algo.

Polo menos o último partido da liga, que é contra o Salvaterra será, ou penso, un pouco máis relaxado, pois eles van segundos e xa non teñen opcións de quedar campeóns, espero que non se ceben con nós.

O noso amigo Lorenzo, C.D.Cultural Areas

Lorenzo, Emilio e Dorindo entre outros

"...e viñeron un domingo a mañán para comprarnos o partido,..." ou "antes do partido íbamos pedir serrín a fabrica de madeira para marcar ó campo..." ou "!Retirada! gritaba Dorindo, nun lío que houbo nun partido contra o Louro..." Son algunhas das anéctodas que me conta Lorenzo Fernández Garrido, un dos fundadores do Cultural Areas, todo isto e máis contamo no medio das suas risas, contagiosas como poucas, rememorando aqueles primeiros anos do clube, coas suas alegrías e penurias.

Como prometín enterarme un pouco da historia de este clube, o cal eu pertenecín, pois estou na tarea, e nesta primeira parte comentarei como foron máis ou menos os primeiros anos.

Como xa supoñía, fundouse na Tempada 1967/68, e debe o seu nome "CLub Deportivo e Cultural Areas" porque nos principios tiñan pensado, aparte de xogar o fútbol no Campionato comarcal, facer un centro social e cultural nas inmediacións do campo da Lomba, tendo xa os planos feitos e a cementación votada, pero a falta de subvencións por parte da Federación e un pouco de medo por falta de apoios, fixo que se votaran atrás.

A primeira Directiva a formaban:
Presidente: Chiño
Vicepresidente: Lorenzo
Secretario: Luis González
Tesorero: Ramiro Cerdeira
aparte de alguns vocales.

Nese ano 1968, como se rexistraran moitos equipos novos, a federación decidiu crear dous grupos na Liga Comarcal, onde os seis primeiros de cada grupo crearían a Primeira Comarcal e os restantes quedarían na Segunda Comarcal. O Cultural Areas quedou encadrado no grupo A xunto a:

CASELAS F.C., DEPORTIVO GUILLAREI, GOIAN F.C., GONDOMAR F.C., MONDARIZ, RACING VILARIÑO, RAPIDO SABARIS, SPORTING GARDES, TIDE F.C., TOMIÑO F.C. e UNION DEPORTIVO RIBEIRA.

O 14 de Xaneiro de 1968 xogouse o primer partido na Lomba como equipo federado, vencendolle ó Tomiño por 3 a 0.

O 26 de Mayo remataba a competición perdendo na casa contra ó Mondariz,que se proclamou campeón, e quedando nun 9º posto, despois de 22 partidos xogados , 7 victorias, 4 empates e 11 derrotas.

Unha das alineacións do Cultural Areas ese ano era : Mariño, Naro, Lage, Luis, Ubaldo, José Luis, Delfín, Floriano, Chispa, Ranchero e Paco. O Adestrador era Vicente.

O ano 1969 na Segunda Comarcal clasificouse 8º, sendo campeón ó Coruxo, no 70 nun grupo xa de 16 equipos, acadaría a décima plaza o campeón sería o Salvaterra.

Na tempada 1971 xa cós nosos veciños na misma categoría (daquela chamabanse Ponteareas) logrou o Subcampeonato por detras dó Louro, xogando a promoción de ascenso contra ó Salvaterra, e perdendo por 5 a 0 no terceiro partido, o de desempate.

E por fín na tempada 1972 chegou ó primer exito, o ansiado ascenso a Primeira, despois de pasar casi toda a liga detrás do Xuvenil de Ponteareas, (xa voltara a cambiar de nome) foron claves os dous partidos entre eles, vencendo 2-1 na Lomba, e na penúltima xornada en Pardellas 1-3, igualandolle a puntos a falta dunha xornada.

A alineación dese partido foi: Chiño, Cañón, Ranchero, Sanchís, Florián, Andrés, Lilo, Montero, Cándido Bautista, Costas e Cándido García.

Ahí foi donde escomenzaron os "trejemanejes" como me contaba Lorenzo ó principio, pero lóxicamente sin facerlle caso, ganouse ó último partido ó Spol de Porriño e o título e o ascenso no bote. O Xuvenil tivo que conformarse coa promoción perdendo contra ó Louro de Tameiga.

Despóis pasarían máis pesidentes, Verísimo Cerdeira, Luis Bugarín, Lano, Lecio, Xano, Montes,Torres, Dorindo e o actual Mingos, pero iso quedará para outras entradas.

Algunhas outras fotos históricas:


Florián recollendo un Trofeo


Lorenzo entregandolle unha placa conmemorativa ó primer adestrador Vicente.


Celebración de algún torneo


Partido en Pardellas

Clasificación xornada 24

Xa estamos salvados!

Esta semana foi redonda para nós, o mercores ganamos ó partido que tiñamos aplazado contra o Pavintel, un equipo da zona alta da tabla, con un "hactryc" (non sei si se escribe así) de Luisito, e decir, meteu tres goles, o resultado foi de 3 a 1.

E este sabado vencemoslle ó Sestelo y Cía, este da zona baixa, por 5 a 3, os golesdores foron Rubén Santiso, Luisito, Cá, e un servidor con dous goles.(para unha vez que marco terei que decilo non?) Neste partido volvemos a estar cinco xustos, pero como saiu ben, non importa tanto.

Agora quédanos xogar contra os dous primeiros clasificados, que sexa o que cuadre,nos xa cumplimos.

Video do Areas F.S.

Bueno, de seguido un pequeno vídeo do equipo de Areas F.S. en acción; por si acaso tedes curiosidade en vernos xogar.

Problemas de lóxica

En toda revista que se precie (sexa cal sexa a súa temática), sempre hai una sección adicada os pasatempos; esta non é unha revista, pero sí unha publicación; un batiburrillo variado (coma xa comentamos na nosa introducción).

Está claro que non vou a poñer crucigramas, nin sudokus, nin nada que se lle asemelle; pero sí uns cuantos problemas de lóxica que atopei na rede e, que coido, son interesantes, anque sólo sexa para pasa-lo tempo namentras agardamos que éste mellore para poder sacarlle unhas fotos ó "muiño de picoñán" e poder facer un post ó respecto.

1.- Cristóbal era un viaxante de moito coidado. Cando chegou a Pedra de Arriba viu que había dúas barberías de cabaleiros. A primeira estaba moi limpa, sen un pelo no chan e o perruqueiro tiña un corte de pelo magnífico. Na segunda atopouse todo o contrario. O perruqueiro tiña a cabeza chea de trasquilons, e había pelos por todos sitios. A pesar de ser moi escrupuloso, Cristóbal decidiu cortarse o pelo nesta barbería.

¿Por que tomaría ese decisión Cristóbal?

2.- Cantos animais teño no meu casarío, se todos son cans, menos dous; todos son gatos, menos dous, e todos son cabalos, menos dous?

¿Que?, ¿Descubríchelo xa?

Que nooo...? Bo, pois aí vai unha pista: son moitos menos dos que pensas...

3.- Ana e Xosé Luís foron a ver o Zoo. Curiosamente nunha das zonas estaban mesturados os patos coas tartarugas. Ao saír do Zoo, Ana díxolle a Xosé Luís:

- Oe, Xosé Luís, ¿fixáchesche nos patos e nas tartarugas que había?
- Pois non. ¿Cantos había?
- Pois pescúdao ti mesmo. En total había 56 ollos e 80 patas (das de andar, non femias de pato).

Por se non se che ocorre nada, podémosche dicir que Xosé Luís atopou a solución ao darse conta de que cada animal ten dous ollos.

4.- A alguén se lle ocorreu comprar varios quesos para partilos e envasalos en aceite. Partilos pola metade era moi fácil.

Tamén era moi fácil cortalos en catro anacos iguais con dous cortes rectos. Pedinlle á miña filla que partise un en oito anacos iguais e díxome:

- Papi, é moi fácil só tes que dar catro cortes así.

De súpeto, mentres que facía os cortes decatouse de que podían conseguirse os oito anacos iguais con tres cortes.

Como o farías ti?

5.- Un pasteleiro recibe tres caixas de caramelos opacas. Unha de anis, outra de menta, e a terceira cunha mestura das dúas. todas etiquetadas co seu respectivos nomes. Máis tarde recibe unha chamada do provedor dicindo que todas as caixas están mal etiquetadas. ¿Cantos caramelos de cada caixa deberá sacar como mínimo o pasteleiro para saber cal é o contido real das caixas?

6.- Temos dúas velas que sabemos que tardan 1 hora cada unha en consumirse completamente e que ademáis o fan de xeito uniforme. ¿Como podemos medir 15 minutos?

7.- ¿Eres capaz de obter os números do 0 ó 9 como resultado de operacións matemáticas utilizando 4 catros e as operacións aritméticas básicas (suma, resta, multiplicación e división)?
Exemplo: Supoñamos que queremos conseguir o número 15, unha posible solución sería: (4 * 4) - (4 / 4) = 15

8.- María ten dous noivos, Xoán e Xosé. Para visitar a Xoán, debe coller o tren en dirección norte, e para visitar a Xosé debe coller o tren en dirección sur. Ambos os trens pasan cada 10 minutos, e como a María lle gustan ambos por igual, nin se fixa se un tren vai ao norte ou ao sur, e sobe ao primeiro que pase.

Con todo, por algún motivo María termina visitando a Xoánn un 90% das veces, e a Xosé só o 10% restante. ¿Por que?

9.- Calquera persoa con habilidades culinarias medias pode tomar uns cantos ovos e elaborar con eles unha tortilla. O contrario, está claro, é máis difícil. Canto custaría facer un dispositivo que recibise tortillas de ovos como entradas e producise á saída ovos enteiros?.

Aínda contando cun orzamento ilimitado, os máis brillantes enxeñeiros probablemente non o conseguirían.

¿E ti?, ¿Es capaz de atopar unha solución a este problema?.

10.- Ó morrer o xeque, ordenou que se distribuísen os seus camellos entre os seus tres fillos da seguinte forma: a metade para o primoxénito, unha cuarta parte para o segundo e un sexto para o máis pequeno. Pero resulta que o xeque só tiña once camellos, co que a repartición fíxose realmente difícil, pois non era cousa de cortar ningún animal. Os tres irmáns estaban discutindo, cando ven chegar a un vello beduino, famoso pola súa sabedoría, montado no seu camello. Pedíronlle consello e este dixo:
- Se o voso pai deixase doce camellos no canto de once non habería problemas.
- Certo, pero só temos once - responderon os irmáns, ao que o beduino contestou:
- tomade o meu camello, facede a repartición e non vos preocupedes que nada perderei eu na operación.

¿En que se basea o beduino para afirmar tal cousa?
____

SOLUCIÓNS

Estas tamén son imaxes da nosa parroquia

Fai uns días fixen un post sobre a contaminación visual, con imaxes xerais de lugares indefinidos, a seguinte imaxe que se podería titular perfectamente "cruceiro informativo" é da parroquia, sobran máis palabras...



Seguramente haberá máis, tanto na parroquia coma no concello, estaremos atentos, e en canto atopemos algunha outra cousa que doia a vista só con vela... "Click".

A seguinte imaxe non é de ningún monumento, pero tamen é aberrante, xa que encaixa dentro de varios tipos de contaminación. Con esta imaxe amósase claramente os "seres racionais" que somos os humans.

Fútbol feminino en Areas

Primer partido do Areas en Mondariz. Partido na Lomba Xogadoras e menbros da xunta directiva

Hoxe en día, é bastante corriente que ó entrar nun campo de fútbol, nos atopemos cun partido de mulleres, é algo do máis normal e incluso necesario para que as mozas desta comarca poidan disfrutar do deporte. Proba diso e que na comarca de Ponteareas existen tres equipos, O San Mateo de Oliveira, o Ponteareas e O Condado, pero eles non foron os primeiros. O verdadeiro pioneiro na disciplina foi o Areas, que alá polo ano 1984 (casi non choveu nin nada) xogou o primer partido femenino que se recorde na zona, contra o Xabriña de Mondariz. Foi todo un espectáculo, ese 19 de Marzo de 1984, o campo de Mondariz estaba ata os topes, non sei si sería a novedade ou a calidad táctica das xogadoras, cada un foi alí polo que quixo..., do resultado non me recordo, sei que gañaron as nosas, tiñan boa escola. Un mes máis tarde, o 20 de Abril (como dice a canción) O Xabriña devolveunos a visita no Campo da Lomba, outro cheo, vindo xente dos arredores e novamente victoria das nosas, como no. O encargado desta complicadiña tarea, a de adestrar a estas mozas, foi Florián, todo un símbolo na parroquia dentro do mundillo do fútbol, pois xogou no Cultural Areas unha porrada de anos, e a verdade que se lle daba bén.

Un servidor, que daquela andaba polos meus "quince aniños" e máis algun compañeiro soíamos ir ata os entrenamentos e daba gusto mirar como Florian as poñía a correr polo monte, a pisoetear os toxos, como facíamos os equipos masculinos, unha verdadeira igualdade, si señor.

Máis tarde viñeron máis equipos, O Xinzo, O Oliveira ..., e todos sucumbiron, o único que foi capas de ganarlle a estas loitadoras foi o Celta, pero iso xa eran palabras maiores.

Non sei cantos anos duraría, calculo que tres ou catro, pero como todo, acabou, unha pena.

A Capela da Pesqueira

O outro día subimos unhas fotos das capelas que existen na parroquia de Areas; aparte da de San Brais e da de Sta. Lucía, comentábamos que existía outra en estado ruinoso, a coñecida como "capela da Pesqueira", de propiedade privada que non sei se estaba adicada a algún santo. Polo que poidemos ver por unha ventaniña, existe un altar medio a cair.

A construcción de pedra está intacta, o tellado tamén existe pero debe estar medio derruido.

Unha pena que os propietarios non se decidan a restaurala, ou donala para a parroquia que se encargaría de facelo, pero xa se sabe, donar por donar...

De tódolos xeitos, no estado en que se atopa actualmente, ten un certo aire misterioso e incluso coas enredadeiras e piñeiros nacéndolle no teito, vese en certa maneira "enxebre", e fainos pensar no que nalgún tempo poido ser.

Realmente non sabemos moito da historia desta capela, o que é unha pena, pero descoidade, en canto lle apliquemos o "terceiro grado" a calqueira veciño que teña coñecemento desta construcción (ou contactemos cos donos), darémosvos cumprida información, polo de pronto aquí tedes algunhas "afotos" con data e todo.

Os nosos autores - Reveriano Soutullo

Ben, logo duns cantos días sen escribir nada, penso que xa é hora de facer algunha entrada, se non o meu socio vaime a chamar vagoneta. O certo é que levo algun tempo falto dalgunhas cousas; dunha boa conexión, por exemplo; pero tamén de inspiración, aínda que como, de momento, non vou escribir ningún soneto, pois tampouco pasa nada.

Anteriormente subín un par de posts relacionados con autores galegos de gran relevancia; daquela penso que xa é hora de falar dun persoaxe que nos toca moi de cerca, estoume referindo a "Reveriano Soutullo".

Sen ningunha dúbida é unha das persoas máis ilustres que viu nacer Ponteareas; non en balde o estupendo auditorio da Vila ten o seu nome.

Dicir tamén que a entrada ao concello está franqueada ós lados por sendos bustos en forma de estatua, un dos cales é o do "Mestre" que agora nos ocupa.

Reveriano Soutullo naceu en Ponteareas, o 11 de Xullo de 1884, no seo dunha familia con gran tradición musical. O seu pai, era director da banda municipal de Redondela e foi quen lle deu as súas primeiras leccións e posteriormente animouno a seguir coa actividade de compositor.

En 1898, cando contaba só con catorce anos de idade, xa era director do Orfeón de Tuy. Posteriormente entrou no exercito e serviu como músico no Rexemento Murcia.

En 1902 trasládase a Madrid, e prosegue a súa formación musical no Conservatorio. Durante esta época en Madrid concederonlle un premio de composición, que lle permitiu optar e gañar unha beca coa que puido trasladarse a Alemania, e posteriormente a Francia e Italia para perfeccionar os seus estudos.

De regreso a España, centrouse principalmente no campo da "zarzuela", e aínda que compuxo algunhas outras obras para banda e para orquestra, o seu prestixio labrouse polas súas achegas ao mundo lírico.

Dentro das súas composicións de zarzuela, podemos destacar títulos como "Paloma del Barrio" (1911), "Guitarras y Bandurrias" (1920), "Marcha de Honor", "El Capricho de una Reina" e "Luces de Verbena". Tamén colaborou con outros compositores, como Tena en "Piso 5º, Letra C", e Enrique Ronsel en "Rosa de Flandes". Pero os seus maiores éxitos foron acadados xunto con Juan Vert, en zarzuelas caracterizadas por unha sofisticada atmósfera musical.

Xuntos orixinaron un deses raros casos na historia da música nos que resulta posible alcanzar notables resultados artísticos a través dunha íntima colaboración. Isto foi debido en gran parte a que ámbolos dous músicos, con escasa diferenza de idade, proviñan dun ambiente musical que foi determinante nas súas profesións. A súa alianza chegou ao seu máximo apoxeo co tríptico formado polas zarzuelas, "La leyenda del beso (1924)", lenda-conto onde os zíngaros ocupan un destacado lugar; "La del soto del parral (1927)", que se desenvolve nun pequeno pobo segoviano, sendo os seus protagonistas as mulleres e os homes dedicados á labranza; e "El último romántico (1928)".

Aínda que ambos compuxeron algunhas zarzuelas e obras doutro xénero por separado, o verdadeiro éxito acadarono xuntos, posto que se uniron o talento dramático, case verista, de Soutullo coa habilidade melódica e orquestral de Vert. Foron como unha perfecta comunión de espíritos que só no momento da súa síntese son capaces de dar o mellor de si mesmos.

A moi coñecida canción, "Amor de hombre", que fora interpretada polo grupo de orixe vasco, "Mocedades" fíxose famosa nos comezos da década dos 80 e en poucos meses vendeu soamente en España máis de 500.000 copias. Nembargantes, non moitos saben que a música orixinal desta canción está sacada da zarzuela "La leyenda del beso", composta por Soutullo e Vert fai máis de 80 anos.

Mención aparte merece a súa creación "Ponteareas", considerado como o primeiro pasodobre galego; donde soutullo incorpora, neste xénero xa existente, acordes propios da música galega , como son os alalás e as alboradas, dándolle así un xeito diferente e propio.

Entre os nosos músicos está considerado como o segundo himno de Galicia, polo moito que se interpreta no mundo. Tanto que ata a Banda Real Inglesa o toca en ocasións durante o seu famoso "Cambio da Garda".

Esta composición regaloulla o mestre ós seus paisanos o 20 de outubro de 1929, día no que Ponteareas e os músicos galegos lle tributaban unha afervoada homenaxe na praza de Abastos da localidade, lugar que ocupa hoxe un auditorio que leva o seu nome (como xa comentei ó principio). Aquel día, Soutullo estreou diante dos seus veciños esta excelsa melodía coa que inventaba unha extensión galega dun xénero tan castelán.

Antes de estrear o pasodobre "Ponteareas" na praza de Abastos da nosa vila do Tea, Soutullo leu un discurso no que agradeceu o cariño de veciños e amigos e das corporacións de Ponteareas, Redondela e Vigo, que o axudaron na súa formación. A segunda parte do discurso tiña un ton inconformista. Neses parágrafos finais pedía apoio e protección para a música galega, o único xeito de fecundar obras maiores como a súa, que nesta mesma hora seguramente soa nalgunha parte do mundo.

Reveriano Soutullo, faleceu en Madrid, vítima dun accidente de trafico o 29 de outubro de 1932.












O mestre Soutullo no centro, con batuta, co Orfeón de Galicia, de Tui, que dirixía en maio de 1897



Zarzuelas e Obras Líricas

1909
La Serenata del pueblo (con Andréu)
La Siega (con Andréu)

1911
La Paloma del barrio (con Andréu)

1914
El Cofrade Matías

1915
Amores de aldea (con Pablo Luna)

1916
Don Juanito y su escudero
La Giraldina

1919
Las Aventuras de Colón (con Juan Bautista Monterde)
El Capricho de una reina (con Juan Vert)
La Pitusilla
La Garduña (con Juan Vert)
Justicias y ladrones (con Juan Vert)

1920
La Caída de la Tarde (con Juan Vert)
Guitarras y bandurrias (con Juan Vert)

1921
Los Hombrecitos (con Juan Vert)
La Virgen de bronce (con Juan Vert)
Las Perversas (con Juan Vert)

1922
La Guillotina (con Juan Vert)
La Venus de Chamberí (con Juan Vert)

1923
La Piscina de Buda (con Vicente Lleó y Juan Vert)
El Regalo de Boda (con Juan Vert)
Rosa de Flandes (con Juan Vert y Enrique Estela)
La Conquista del mundo (con Juan Vert)

1924
La Leyenda del beso (con Juan Vert)
La Chica del sereno (con Juan Vert)
La Canción de los Batanes (con Juan Vert)

1925
La Casita del Guarda (con Juan Vert)
Encarna la misterio (con Juan Vert)
Primitivo y la Gregoria o El Amor en la Prehistoria (con Juan Vert)

1927
El Asombro de gracia (con Juan Vert)
La del Soto del Parral (con Juan Vert)
Así se pierden los hombres (con Juan Vert)

1928
El Último romántico (con Juan Vert)

1929
Las Maravillosas (con Juan Vert)

1930
Las Bellezas del mundo (con Juan Vert)
Las Pantorrillas (con Juan Vert)

1931
Marcha de Honor (con Juan Vert)

1932
Quinto piso, letra C (con Tena)

1935
Luces de Verbena (con Juan Vert y Gregorio Baudot)

Se queres saber máis acerca deste autor, non deixes de visitar:
http://www.soutullo.com/