Un pouco de todo... ou de nada.

Despóis dunha semaniña bastante forte de traballo (cousa de agradecer nestes tempos) e líado cos torneos de fútbol sala de verán nos que estou a participar, pois non tiña moito tempo de escribir para o blog. Outro motivo que me fixo estar un pouco reticente co tema foi a entrada anterior tan etnográfica, e que tanto vos gustou (por certo, agradezo os vosos eloxios). E claro superar a anterior vai ser un pouco difícil, pero vamos alá. Esta non vai ser o caso, pero algunha tamén sairá.

No torneo de Guláns, parroquia veciña de Areas, fixemos un papel acepatable. No último partido da primeira fase, démolo todo pero non puidemos pasar do empate, resultado que non nos permite pasar ás rondas fináis. Outro ano será.

Grazas ó blog do torneo, algunha xente de Gulans coñeceu o meu, e parece ser que lle gustou. A min particularmente, gustáronme os comentarios de "Garganta profunda" (tamén menudo alcume...), que parece ser que se achega ós partidos e veme tódolos días, pero sen darse a coñecer e pagar a cerveciña que me prometeu, jeje. Xa lla tomarei. O máis sorprendente é que non so a mín me ten intrigado senón a toda a parroquia, xa que creou un blog para falar de Guláns, e as suás primeiras entradas están escritas con moito amor e cariño hacia a súa terra. Nun post que publicou, xa mo imaxino emocionado escribindo sobre o tema que trataba. Este post imprimíronno e colocaron no taboleiro de anuncios do torneo, motivo que fai que a xente especule sobre quen carallo é Garganta profunda.



O blog chámase Medialeva Guláns, se podedes botadelle unha ollada, sobre todo os que sexades de aquí, pode chegar a sorprendervos. Eu dende aquí quero animalo a que siga adiante, e non se quede estancado.

Aparte deste torneo, estou a xogar un en Mondariz, este para veteranos de 40 anos para riba, jeje, aquí síntome como un rapaz. Xa non sou dos abueletes. A ver ata donde chegamos, e se me toca xogar contra Gudelj, aquel xogador que admiraba cando xogaba no Celta.

Para rematar quería perdirvos unha opinión. Thiago, este galeguiño afincado en Madrid, que sempre sorprende polos seus post e ocurrencias, explicaba como colocar estes tres enlaces que veñen ó final de cada post. Paréceme interesante, xa que permite ver outros post antigos que quedaran no olvido, e sempre valen para recordalos. En teoría colócaos aleatoriamente segun as etiquetas, o que faría que fosen temas relacionados. Na práctica me parece que non é tan así, pero creo que non está mal. Ou polo contrario é cargar demasiado a páxina? A vos que vos parece?

O que queira instalalo so ten que pinchar en LinkWithin, que aparece debaixo dos enlaces e seguir as instrucción que explicou moi ben Thiaguiño.

Concentración de carros do país

Si, a foto non engaña,trátanse de carros de bois reunidos dende o día de San Xoán. Contrariamente ó que parece, non están aí por conta da trouleada de pillaxe que existe na víspera, senón debido a unha concentración feita para non esquecerse deles e para que os seus donos non os deixen de lado, e os vaian arranxando algo.

Como xa sabedes, nesta data, a xuventude dedicábase a levarlle as cancelas e carros ós veciños. Adoitábanse levar sobre todo para os torreiros da parroquia, e despóis se coincidía ver pasar o paisano con él de volta, as risas xa eran completas.

Como poder recuperar estes carros e velos polas estradas, foi o que duberon pensar os donos da Tapería Os Foxos, situada en Lourido, Salvaterra de Miño. E xa que andaban a argallar a forma de celebrar o seu segundo aniversario, tiveron esta brilante idea.

Organizaron unha especie de concurso, donde quen tivera un carro e quixera, podía levalo ata a tapería, e alí estarían expostos ata o día de San Pedro (outra data na que existe dita tradición). Un xurado escollería os tres carros que estivesen en millor estado. Os premios serían tres ceas valoradas en 200 Euros, 100 e 50, según o posto acadado.

Para ser o primeiro ano que se fai, a participación non dubo estar nada mal xa que xuntaron máis de 20 carros, tanto de bois como de vacas, e alguén truxo o seu cargado cos útiles de labranza antigos, estes que agora, ou están a pudrirse en calquera esquina ou se usan para adornar xardíns.

Eu acerqueime o domingo a botarlle unha ollada e sacarlle unhas fotiños, e claro, non todos estaban no mesmo estado. Para o ano seguramente, se a volven a facer, o número medrará, e tentarán arranxalos un pouco máis, que unha cea tamén vale a pena.





O feito de velos rodar pola carretera, supoño que non se vería, xa que ante a escasez de bois e vacas(se é que aínda queda algún), me supoño que os carros levaríanos nalgún remolque tirado por un coche, que tampouco é plan que o dono fora cangado con el as costas.

Escola de fútbol do Condado; algo máis que unha escola

Este sábado tivo lugar no campo de Angoares o acto que ven cerrando a tempada na escola do Condado. Se ben aínda teñen pendente xogar un torneo en Palencia no mes de Xulio, escolleuse esta fecha para celebrar a cea de fin de tempada.

Por que digo que é algo máis que unha escola? Pois por todo o que se move aí dentro, que non é so polo que pinta por fora. Como xa falara fai un tempo, teño un fillo que leva seis anos xogando alí, e ó millor iso faime ser un pouco subxectivo, pero é o que vexo. Non se trata de que os pais deixen os fillos alí como se fose unha guardería (aínda que algúns deben pensalo), senón que sempre lle estan a buscar diversións, charlas divulgativas, torneos por aí adiante (Arosa, Ribadeo, Carballo, algúns en Portugal...), e lle esixen unha mínimas normas que axuden o ambiente dentro da escola. Non son moitos casos de desobediencia, pero algún houbo, poucos. Eu nunca pertencín a directiva, pero coñezo a varios e sei o traballiño que da, algúns, se me descuido, botan máis horas en Angoares que na casa.

Proba do bo ambiente, víuse (e vivíuse) este sábado. Sobre as catro da tarde escomenzaron os xogos no campo, alí disfrutou todo cristo, dende os máis pequenos ata os máis maiores (ou se cadra máis rapaces). En total case que doce horas de festa seguida.

Escomenzaron con inchables para os pequeniños, aí da gusto levalos, que nas festas é unha auténtica ruina. Logo xogos populares, como carreiras de sacos, carreiras a carretilla, ben, unhas risas, sobre todo cando as fixeron as mamás e os papás, como dicía o "espiker" de Luis, que se agarrou ó micrófono e non o soltaba. Tamén tiñan instalada unha chave, ese xogo que existía antes, e agora intenta recuperarse nalgúns lados. Eu probei a ver a miña puntería, pero recoñezo que non é o meu.

Logo varios partidos de fútbol 7 entre pais e nais, o das nais non tivo desperdicio, sei dalgunha que aínda lle doen as pernas hoxe. Tampouco faltou a festa da espuma, o día estábase a nublar e escomenzaba a correr un pouco de aire, pero os máis pequenos metéronsee como valentes, cando os sacarón algúns tembilicaban de coidado.

E para colofón final, a cea no propio campo. Unha cea de campaña, empanada, paella e churrascada, que máis se pode pedir. A todo isto un grupito musical de aquí cerquiña, Los Pérez, truxo os seus artiluxios, que non son poucos. Como prosperaron, chegaron cunha furgoneta que xa fai de palco (Como as orquestas das festas, pero en pequeno) e tocaron o seu repertorio. Entre as novedades, contan cun karaoke, e claro, despóis de cear, e dos bailes e chimpos, algún valente atreveuse a cantar, e sempre topas con algunha sorpresa, tanto positiva como negativa. Dicir que a choiva axudou un pouquiño, despóis de ameazar durante a cea, chegou xusto durante a festa en si, e cecais non estivo mal, xa que valeu para refrescar un pouquiño.

En resumen, de algo sequro que me esquezo, pero foi un bo día de festa, e dende aquí quero agradecerlle a toda a directiva que logra estes éxitos sen beneficio ningún, ou máis ben coa satisfacción que da saber que se fan ben as cousas.



Dous cociñeiros no difícil arte de asar a costilla.


Jose Manuel, na súa salsa.


Botáronlle "huevos"


Como gozaron os pequenos.


E as pequenas tamén...


O tren chu-chu


Ese trío!! Se chega a estar un representante xa as pilla para Eurovisión


A cantina non parou de funcionar en toda noite, notouse ben.

Noite de San Xoan

Onte ás doce da noite, como si se puxesen dacordo, prendíaselle lume a infinidade de fogueiras con motivo da Noite de San Xoán, a noite meiga por excelencia.

Con motivo de que se está a xogar un torneo de fútbol sala na parroquia veciña de Guláns, donde tamén estamos a participar nos, que por certo, donde nos metemos, menudos equipos hai (algún día contarei algún resultado, que hoxe non é plan). Pois achégome alí case tódolos días, a ver algún partido no Parque da Visoureira, donde tiñan preparada a súa pía de leña para queimar. A zona é moi boa, están a construír unha casa cultural inmensa, pero o que chama a atención é o terreno que hai ó redor, co tempo terán unha instalacións para envexar. Ó remate dos partidos sardiñas e viño a esgalla polo símbólico precio de un euro, o que quixo pudo marchar para a casa contentiño, material había de sobra. Mentras, unha charanga animaba a festa. En fin, boa xente e bo ambiente.

Como vedes nas fotos o tamaño da fogueira era considerable, había que ter coidado coas muxicas que viñan directas a cabeza. Eu non participén moito, que hoxe era día de escuela e coñézome ben.



Como non, sardiñas a feixe


Pero cando íamos para casa, aínda se me deu por parar na ponte de San Roque, donde tamén ardía unha fogueira. Xa se estaban a consumir as chamas, tempo xusto de mirar saltar a algúns valentes e tomarme unha cañita para refrescar a gorxa, que xa a tiña seca, jeje, tanto lume...


Se queredes saber sobre algunhas tradicións da noite, pinchade neste enlace publicado por Beni fai un ano sobre o tema. Tradicións da noite de San Xoán

P.D. Este é o post nº200 de Dende Areas cara a Ponte, casualidades que cadrara cunha cita tan meiga, a ver se nos trae sorte.

Antidisturbios? ou máis ben folloneros?

Isto ven a raíz do que pasou o martes en Ponteareas, nunhas obras da N-120, no chamado cruce de Canedo. A situación é a seguinte, dende hai dous anos está proxectada e escomenzada unha rotonda en dito cruce. Levaba parada unha chea de tempo, xa que hai uns problemas cun regato que pasa ó lado e que queren entubar de calquera maneira. Outro problema ven sendo o trazado que queren facer e sobre todo o acceso a ela dende Canedo.

Pois ben, os veciños levan manifestandose bastante tempo, os venres acostuman a facer algún corte de tráfico na estrada, sin de momento ter moitos problemas e sin que fomento sexa capaz de darlle unha solución. (A obra pertence ó Ministerio de Fomento, e entra dentro dun programa de seguridade víal da N-120, o Concello non ten competencia)

Fai un par de semanas retomaron as obras, os veciños seguiron a manifestarse esta vez ata levaron un burro, e deixaronno as súas anchas a ver que trazado marcaba o animaliño, clara burla hacia os tecnicos que fixeron o proxecto. Ameazaron con parar as obras este martes, e así foi. As oito e media da mañán habería unha vintena de veciños no lugar en cuestión (a maioría entrados en anos), e uns oito ou nove coches da Guardia Civil. "A que se pode montar aquí", pensei, pero quedeime corto. Aproveitando a presenza na zona de patrullas antidisturbios, polo tema da folga do metal (que esa é outra...), algún mando ou mandamáis, requiríu a súa presenza. En nada presentáronse no lugar e sen mediar palabras escomenzaron a cargar e a desaloxar a xente, sen tan siquera fixarse na idade que tiñan, nin na resistencia que poñían. Claro, coser e cantar, nun instantiño desaloxaron todo, co resultado de varios feridos e un par de detidos. Aínda por riba, esíxenlles o pago dos danos causados no material policial. Vamos, para botarse a rir.

Ás veces vese nos telexornáis imaxes de altercados, na maioría dos casos estes elementos agardan ata o límite ou máis do límite para actúar, e teñen que aguantar as súas, casos da violencia no fútbol, folgas,etc. Non quero dicir con isto que os veciños teñan razón, cousa que non sei, pero paréceme un escándalo, algo inxustificable, nin chegaron a medir as forzas, ata debían ser máis que os propios veciños.

Nas foto vese uns claros exemplos da "igualdade" existente.

Actualización do Corpus 2009

Hoxe luns é festivo local en Ponteareas, o que se lle pode chamar un día para descansar e recuperarse un pouco de tanta festa. Así que parece que vou ter un tempiño para falar do que pasou este ano.

Por primeira vez, a festa do Corpus ten a categoría de Interese Internacional, concedida polo Ministerio de Industria, Turismo y Comercio. É a quinta poboación galega que logra este distintivo, despóis das Festas do Apostol en Santiago, o Festival Celta de Ortigueira, a Romería Vikinga de Catoira e a Rapa das Bestas de Sabucedo. Hai que recoñecer que é todo un existo para Ponteareas, a festa poderase promocionar máis, se cabe. Agora ben, tamén terán que seguir a ofrecer máis variedade e non cair na monotonía, ano tras ano.

As alfombras, para os que somos de aquí, parécennos moi parecidas ás de anos anteriores, se ben agora búscanse máis motivos típicos, especies de muráis que teñan un sentido, un tema a tratar. Pero non toda a festa consiste nas alfombras floráis e o que iso conleva, este ano houbo festa para tódolos gustos.



O venres celebráronse varios conciertos de grupos de rock da zona no Parque da Concordia e nalgún pub da vila. Eu estiven vendo un pouquiño ós ponteareáns "Capitan Furilo", antes chamados "O caimán do río Tea".

O sábado, a noite longa da festa, aparte de executarse a confección das alfombras, tamén no Parque da Concordia, actuaron "U2" e "Ac/Dc". Si, non os publicitaron moito, pero soar, saoaban moi parecidos. Son este tipo de grupos que se adican a versionear cancións, e o fan bastante ben. Non son eles pero animan.

Domingo pola máñán, procesión polas rúas, moita sesión vermout, as cafeterías e terrazas a tope. Nada, que se vive moi ben. Pola tarde, carrozas con cativos disfrazados, por certo, moi logradas este ano. E a noite a II Gala Musical de Ponteareas, coa "estelar" actuación de "David Cibera", "La Decada Prodigiosa", na Praza Maior. Non é que sexa música do meu gusto, pero chamou a moita xente. Na praza, que non é pequena, non había un burato. As xovenciñas, e non tan xovenciñas tolas polo "Cibera". "A Decada" polo menos me fixo recordar música dos oitenta. E logo tirada de fogos artificiáis de lucería. En resumen, non estivo nada mal.

E como non, jeje, un pase de fotos das alfombras feito por mín. A música de Lúar na Lubre.

Corphus 2009

Onte foi a noite grande de Ponteareas, a do Corphus coas súas alfombras floráis. Como non teño moito tempo para mostravos as fotos e escribir algo, de momento vou "repoñer" ou "republicar" dous posts que puxéramos o ano pasado.
Sei que non funciona así, pero é o que hai, a ver se esta semana me poño ó día.

Este primeiro estaba asinado por min:

"Fixen unha pequena montaxe de fotos que saquei no Corpus máis ou menos nun orden, dende que escomenzan a marcar os diseños das alfombras, ata os fogos artificiais da noite do domingo."



Este segundo fora feito por Beni, (acordádevos del, non?).

"Continuando con outro post adicado as alfombras florais do Corpus Christi en Ponteareas, atopei este vídeo en YouTube realizado pola publicación "A Peneira", que fai un percorrido visual polas distintas rúas de Ponteareas.



Como curiosidade sinalar que os espectaculares tapices conque os habitantes da nosa Vila engalanan as ruas o día de Corpus, véñense confeccionando xa dende o ano 1857 (casi nada).

As fermosas e oromáticas alfombras teñen básicamente un carácter relixioso xa que a súa función é adorna-lo paso da procesión e do Santo Sacramento. De tódolos xeitos con este motivo organízase unha gran festa que xa escomenza a noite anterior coa confección dos devanditos mantos de flores e herbas aromáticas.

Eu, pola miña parte, teño que confesar que nos últimos anos resteille importancia a este día; na mentras recoñezo que de pequeno me encantaban estas festas, con todo o que representan (multitude de xente, farra e xolgorio, e sobre todo ese arume tan especial conque se quedan prendadas as rúas). Creo recordar que cando escomenzaba a sair, a noite de corpus foi a primeira que pasei na sua totalidade fora de casa, e me da a min que moita xente (sobre todo a xuventude) volve para a casa cando os demáis chegan a Vila para ve-lo paso da procesión.

Sexa como sexa, miles de personas acuden cada ano a este espectáculo impresionante pola súa magnitude e o seu colorido; que, como non podía ser doutro xeito, atopou eco incluso fora das nosas fronteiras.

Decir tamén (para a xente que non visitou ainda Pontareas no xoves de Corpus) que dende fai anos a nosa Vila mantén un especial hermanamento co municipio canario de "La Orotava" en Santa Cruz de Tenerife, donde tamén se confeccionan alfombras. Isto é: cada ano unha representación do citado municipio insular realiza unha alfombra en Ponteareas; do mesmo xeito un grupo de Ponteareas viaxa tódolos anos as faldas do Teide pola mesma razón.

Por último decir que estas festas foron declaradas de interés Turístico en 1968 e de interés Turístico Nacional en 1980."

No que actualice, xa direi que agora é festa de interés Turístico Internacional.

A copa é nosa!!!

Os abueletes (como me dixo O Raposo), xa temos a nosa copa. Onte sábado a parroquia de Areas voltou acadar un título deportivo, e van tres este ano, triplete(como me dixo Barreira). Esta vez foi unha cousa trepidante e moi emocionante, pudo máis a enerxía positiva que nos mandou Artabria (mmmmmmm), que a negativa que nos ía mandar San Benito, jeje. Isto digo polo comentario que me mandou o meu amigo anónimo, dicindo que nos ía castigar. E resulta que nese comentario o que quería era motivarnos, que sabía que eu faría todo o posible por gañar con tal de non aturalo, moi sicólogo él. Ou sexa que me engañou, igual que a Thiago que dixo que si todolos equipos tiveran santo, todo serían empates, e no noso caso case que se cumpre, porque tivemos que chegar a prórroga.

Céntrome un pouco no partido, media hora antes recibo a mala nova ou boa, depende de como se vexa, que Luisito, o noso máximo goleador, acaba de marchar ó hospital coa sua muller que se puxo de parto. Tamén é boa, non pudo esperar un par de horiñas, tivo que ser xusto no momento do partido máis esperado da tempada. Chameino á noite e xa era papá doutra nena.

Pois así con este panorama, escomenzou o partido e nos xogando cerradiños atrás, a ver se nalgunha contra os collíamos e que pasasen os minutos. Houbo un momento que gañábamos 2-1, pero xa pronto lle deron a volta, e sempre a remolque. A segunda parte xa empezou sendo un sufrimento e a falta de seis minutos perdíamos por 5 a 3. Aí foi cando mirei a cousa un pouco fastidiada, pero a base de rabia, coraxe, empuxe... sacamos forzas de fraqueza e empatamos o partido.

Pensamos que íamos ós penaltis directamente, pero aínda había que xogar unha prorroga de 10 minutos. O que nos faltaba!! 10 minutos máis a sufrir. Eles cun montón de cambios, frescos como unha rosa, e nos cun cambio so! Volvense a adiantar eles, volvemos a empatar nos, e a falta de 4 minutos o 6-7 ó noso favor. Que catro minutos, se cadra aínda nos encerramos máis atrás, usamos as mañas todas para perder tempo ata que deu rematado o partido. A euforia!! Un equipo claramente inferior como o noso, logrou derrotar a un rival que onte viña con todos. A cara que lles quedou, reflexaba a súa impotencia, non creían que lles pasase iso.

E logo, de caravana nada, vou poñer a excusa que había unha volta ciclista en Ponteareas, e non se podía pasar con chimpín polo pobo, jeje. Ó final non nos atrevemos así que non podo mostrar fotos como me pedíu Paidovento.

E despóis a cea pola noite a recoller o trofeo e co noso xogador máis veterano que foi agraciado cunha placa conmemorativa. Logo unha pouquiña de festa, unhas risas e a durmir. E con isto acabou a tempada.

Deixovos algunha fotos como me pedíu Vermella


Os catro que fomos a festa, falta Luis que estaba na presidencia. Os ollos xa din algo...


Despóis da cea co trofeo.


Luis recibindo a placa do alcalde de Ponteareas.


Luis coa sua muller Monse que foi agasallada cun ramo de frores, menudo ramo.


E os dous titiriteiros, cando nun despiste da reportera da televisión local de Ponteraeas, Canal Tea, colleron o micro e puxeronse a facer o parvo. O cámara pillounos e grabou a escena, para máis males o micro estaba aberto. Xa nos dixeron que nos preparáramos o luns que o poñían no programa. A saber que falaríamos, jeje, que vergoña.

Na primeira foto aparecemos os xogadores cos fillos a celebralo. Por detrás tamén se ve a un seguidor sacando unha foto, e o meu amigo Brabido que tamén nos fixo un reportaxe. Grazas por vir e comprobar que non somos tan malos.

A pola copa.

Vamos con outra nova de deporte. Despóis de tanta celebración, agora tócanos a nos (o Clube Areas Fútbol Sala), e a ver se temos os nosos minutiños de gloria. Comentara fai unhas semanas que íamos a polo torneo da copa, e de momento parece que a cousa non vai mal, xa que este sábado tócanos xogar a final. Sí, así como soa, a final, quen o diría, non? Despóis de tres eliminatorias sufrindo ata o último minuto, tentaremos que este sábado sexa máis levadeiro o partido, xa que un non está para estes trotes e os rapaces novos corren que da gusto velos. A foto é do partido de semifinales.



Xa comentara tamén que temos un equipo moi entrado en anos. A Federación tamén se deu conta e vaille otorgar a Luis, máis coñecido por Ca, un meritorio premio por ser o xogador máis veterano en activo de toda a Liga do Condado. Cando llo comentei, deuseme por decirlle que llo daban por ser o máis vello, non vexades como se puxo... É que a veces teño tan pouco tacto... Por certo, Ca é o que está de pe na dereita.

Caso de gañar, cousa máis que probable, que nadie o poña en dúbida, teremos que facer a nosa caravana polo pobo e a parroquia, como o Cultural Areas, so que en vez de ir nun trailer, chegaranos cunha furgoneta aberta ou un chimpín como os do Festival de Cans. E que nos vaian abrindo o Concello, jeje.

Tentaremos coidarnos durante a semana e o venres saír pouquiño, para estar en forma. Pero tamén hai outra solución, como me contaron nun comentario do post anterior. A ver se falo con "Vinajre" e o convenzo para que se acerque a Angoares a rezarlle a San Benito por nos, jeje. Xa que da tan bos resultados, terá que facelo, digo eu. Cada vez que mo imaxino arrodillado diante do santiño, sáltame unha sonrisa e acabo escarállome eu so. Ó que se chega.

Estes son os dous artífices do ascenso do Cultural Areas!!!!!!



E pola noite terá lugar a cea da Federación, na que se fai entrega dos trofeos deste ano. Alí estaremos a recoller o noso, esperemos que non sexa o de subcampión.

P.D. Por certo, que se me esquecera, o partido será este vindeiro sábado 6 de xuño, ás seis e media da tarde no pavillón de Ponteareas. Non faltedes, a entrada é de balde (como sempre), e veredes un gran espectáculo...

O ascenso do Cultural Areas

Areas entera, se va de borrachera!! Cultural, Cultural, Cultural...!! El año que viene Areas - Depor B...!! Este cánticos e outros tomaron as rúas de Ponteareas o domingo á noite. O motivo o ascenso do Club Deportivo Cultural Areas á Terceira División Nacional. Toda unha hazaña.

Pois si, este domingo foi unha data histórica para a nosa parroquia de Areas. Que un equipo modesto dunha aldea con pouco máis de 1000 habitantes, estivese militando na Rexional Preferente varios anos e sen risco de perder a categoría, xa era meritorio. Pero conseguir o ascenso, é o non vai máis. Despóis de andar toda a segunda volta nos postos altos da clasificación, a forma de conseguilo foi brillante e angustiosa. No derradeiro partido dependía de si mesmo, e con gañar en Pontellas chegaba. O resultado final de 2 - 1, ven a dicir a tensión que se vivíu nos últimos minutos. Ó remate do partido, gran parte da numerosa afición que acompañou ó equipo (xa se sabe, cando as cousas van ben, todo o mundo apoia, pero cando van mal...) invadíu o campo, para saúdar ós xogadores e escomenzar a festa.

E vaia festa. Cando me enterei do resultado, e que se preparaban na Casa Cultural para organizar unha caravana polo pobo, fun rapidamente ata alí, para intentar plasmar a farra que se ía montar.

Xa antes, cando estaba na Praza en Ponteareas, o Juvenil equipo do pobo e máximo rival, deixárase mirar por alí nunha minicaravana composta polos xogadores do equipo e algún directivo nos seus coches, para celebrar o seu ascenso a Primeira Rexional. Nada comparado co que viría despóis. A xente agardaba impaciente a ver con que os sorprendían.

Bueno, sigo o fío que me perdo. Ó chegar á Cultural, os xogadores atopábanse ataviados con camisetas que poñían "Yo jugué en el Areas" (ese castelán, para min, foi un fallo), e ante a falta de autobús descapotable, estaban a subir na gabarra dun trailer, con parcartas, bandeiras e megafonía incluída. Cando lle pregunto a un directivo por donde ían a ir, deixoume impresionado, sacou un papel coa ruta que ían realizar impresa, punto por punto, rúa por rúa. Total que estaba ben preparada a cousa.

E arranca o "camión-descapotable" coa Policía Local diante e unha porrada de coches de aficionados detrás (algúns na vida irían mirar o Areas, pero había que aproveitar a conxuntura e pasalo ben), percorrido polos barrios de Areas e dirección as rúas de Ponteareas. O máximo, música a todo volumen, bocinas a soar, bandeirolas polas ventanillas, algúns con medio corpo por fora do coche; un espectáculo. A xente que paseaba quedaba pasmada, os que estaban nos bares saían a ver de que ía a cousa. E despóis, chegada ó Concello, rúas colapsadas, total, o pobo para o Areas. O "no va más", abriron as portas do Concello para que os xogadores subiran ó balcón a saúdar á afición, algo nunca visto, pero por outro lado normal xa que o presidente do clube é concelleiro. Pois se non...

Outra volta polo pobo e volta a Casa Cultural, donde a festa, entre cervexas, cubatas e cánticos prolongouse ata altas horas. A alguén o luns había de facerselle un pouco longo.

En resumen, unha xornada histórica para Areas. Agora ten que afrontar uns retos moi complicados, o de manter a categoría e sobre todo, topar os ingresos suficientes xa que o orzamento vaise multiplicar.

E o exito non acaba aí, o equipo de categoría xuvenil, tamén conseguíu o ascenso a categoría Nacional, polo que para o ano que ven, terá que desplazarse por toda Galicia.

Aí é nada, que temble Galicia que vamos con dous equipos!!!

Ai quedan algunhas fotos e un video:


Areas campión


Xogadores preparándose para a xira.


O presi Mingos no camión como un aficionado máis.


E como non, meu amigo Pepis na caravana.


Chegada ó Concello.


Xa de noite a xente diante do Concello.

E para seguir cos festexos, onte venres celebrouse unha festa no torreiro ó lado do campo de fútbol. Unha especie de homeaxe a toda a plantilla do equipo.

A directiva quere agradecer especialmente á Presidenta da plataforma dos bingos (na cal o clube está inmerso dende o peche do seu), que se interesou moito polo ascenso do Areas e enviou unha chea de caixas de rosquillas personalizadas.

Tamén quere agradecer ós representantes de orquestas, que lle envíaron dúas gratis para a ocasión.

E para rematar, un pequeno vídeo caseiro da festa. A calidade é bastante mala, amosa a chegada ó Concello. A música que soa é o himno do Cultural misturado co xa famoso "We are the champions". Xa vedes ata ten himno.

A ver se deixan algo para os demáis, que senón haberá que botarse a durmir.

Como xa sabredes, onte celebrouse a final da "Champións League" ou Liga de Campeones. O campión, como non podía ser doutra forma foi o F.C. Barcelona. Péselle a quen lle pese, eu incluído, foi o millor equipo da tempada. Estou pensando que se houbera outro campionato máis en xogo, eu voltaría a querer que perdesen e entón eles empeñaríanse en gañalo. Ó final vou ter que volver por eles a ver se así perden (que malo que sou!).

Por outra banda, teño que alegrarme por Guardiola (ou se cadra cabrearme por ter fichado polo Barça), un home da casa, que supo poñer bo xogo, pero sobre todo, cordura e disciplina nun equipo plagado de estrelas que o ano pasado dedicábanse máis á festa e a entrenos no ximnasio que no campo, caso Ronaldinho.

Tamén me alegro por xogadores como Xavi e Iniesta, a verdadeira alma do equipo, e como non, por un xogador como Silvinho, antiguo xogador do Celta. Este parece que está na sombra, pero é un tío moi sinxelo e sabe cal é o seu papel neste equipo de figuras, aparte sabe crear ambiente dentro dun vestuario. Parece que nunca contan con el, e ó final,por unhas causas ou por outras, sempre acaba xogando.

Felicito tamén a Barreira, que no taboleiro de anuncios do seu blog, poñía aquilo de "Ave Barça, moritatis te salutan" (ou algo polo estilo). Intentén vacilalo un pouquiño e meterlle presión, pero ná de ná. Levouse él o gata á auga.

Aparte do tema futbolístico, tamén sabredes que houbo outros detalles curiosos no palco de autoridades, que por certo, canto chupóptero había.

Que vos pareceu ver durmir a un especimen como o Presidente de Italia, Berlusconi? Se fora noutro tipo de espectáculo, seguro que non lle pegaba o sono.

E o abrazo de Laporta ó Rei? Algo que non cadra moito, non?


A quen non felicito, é ómeu amigo Beni, que onte á noite mandoume un sms en plan recochineo. Que vengativo é, que non se despiste que xa lle tocará a el.

VI Festival de Cans

Non se trata dun fallo ortográfico, non. Na parroquia de Cans, pertencente ó Concello de O Porriño, celébrouse este fin de semana un peculiar festival de curtametraxes. A coincidencia do nome da parroquia co da cidade francesa, deulle a idea a algunha xente de crealo. Naceu con tan bo pe, que en seis anos que leva a celebrarse, estase a consagrar como un dos máis importantes de Galicia.

Aparte do que conleva este tipo de festiváis, este ten unhas costumes moi curiosas, poderíamos dicir enxebres. As salas donde pasan as películas, son baixos de casas, garaxes ou palleiros que os veciños prestan para a ocasión. Así entre pilas de madeira, bocois de viño e outros aparellos, os famosos, veciños e curiosos asisten ás veladas cinematográficas.



E claro, non podía faltar a famosa alfombra vermella. Esta non so a pisan os famosos, calqueira que asista ten que pasar por ela.



O máis chamativo e o medio de transporte que se usa para ir de sala en sala (ou "jalpón en jalpón"). Aquí non usan limusinas, aquí chamanselle "chimpinbús". Os chimpíns dos veciños, cambian de chollo por unha semana, danse un bo lavado de cara, adórnanse e xa están listos para trasladar a xente. E toda unha procesión ben curiosa.



Durante os días previos, as casas e balcóns do barrio vense engalanados coa figura da mascota, que non podía ser outra que un can. Neste caso adornando un canastro típico da zona.



A figura deste can, valeu para que dende hai un par de anos se celebre tamén a "Cans Parade", unha copia das xa famosas "Cow Parade". Aquí é donde se ven as cualidades dos artistas.



Máis ou menos, isto é o que adoita moverse neste festival-festa, xa que polas noites aconpáñase todo isto con actuacións musicáis, humorísticas, etc.



Algúns participantes na edición do ano pasado.

A pesar de estar tan so a cinco quilómetros de Areas, pasou outro ano, e tampouco puden asistir a él. A ver se para o próximo ano o fago, irán pola séptima edición.

Se queredes saber máis, consultade a páxina oficial do festival, que foi de donde tomen prestadas as fotos.

Vídeo de Iago

O amigo Paideleo quere compartir entre varios blogs esta especie de premio e eu collo o testigo de lindo gusto.

O obxetivo do premio é dar a coñecer o vídeo creado polo blog Mamiago , donde a nai de Iago fala por él, xa que este padece unha especie de autismo, que lle dificulta a fala e non é capaz de xuntar dúas palabras. Este vídeo vai participar no "1º Concurso nacional online de cortos sobre los derechos del niño", a min gustoume, é moi entrañable. Se vos animades podedes velo pinchando na foto da cabeceira e votar nas estrelas que aparecen debaixo. A idea é espallalo ó máximo pola blogosfera e a ver se ten sorte no concurso, e por suposto na vida.

Agora tería que mandarllo a cinco blogs, pero prefiro que cantos queirades o publicásedes, sería un bo premio.

Letras Galegas 2009 en Areas

Vaise a celebrar este sábado, aquí en Areas o Día das Letras Galegas. Non vai ser cunha lectura colectiva dalgunha obra do homenaxeado, Ramón Piñeiro López. Se así fose, me temo que non sei se habería algun voluntario no salón de actos para tal fin. Non, aquí somos máis festeiros e dados o "expectáculo", e como tal pásovos a relatar os actos que vai a organizar a Casa Cultural de Areas.

Como se ve na portada do folleto, chámanse os "Xogos da xuventude", polo tanto valen tamén para os novos de 90 anos ou máis, o que se considere xoven pode apuntarse.

A partir das 11 da máñan terá lugar unha xincana de bicicletas no parque da Bouza Vella. O sitio é ideal, cun merendeiro, o río cerquiña, fontes e bastante sombra para o que queira almorzar algo, cousa bastante probable. No folleto explica que hai que levar bici, casco e protección (este último supoño que non será tan tido en conta).

Xa pola tarde, a partir das 6 e no torreiro da Igrexa, "Xogos para todos". Aquí anuncian "Carreiras de sacos con saco" ou sexa, que tamén hai que levar o saco da casa. Polo que vin noutros anos, farán algúns xogos populares máis.

E a partires das 8 e media, actuación da Coral Santa María de Areas. Como di entre risas Verio, un dos seus compoñentes, a millor de Areas (de feito é a que hai). E atención, teñen novos compoñentes e novas cancións, ou sexa, que valerá a pena. Durante a actuación entregaranse os premios dos xogos.

Tamén compre sinalar que durante o 16 e 17 terá lugar no salón de actos da Casa Cultural, unha exposición de pinturas realizadas por mulleres.

Na traseira do folleto ven información sobre Ramón Piñeiro López, o homenaxeado este ano. O trancribo tal cual:

"Ramón Piñeiro López naceu no seo dunha familia labrega da parroquia de Armea, concello de Láncara (Lugo), en maio de 1915. Tivo outros sete irmáns, dos que tres morreron sendo nenos. Era fillo de Vicenta López Fernández e de Salvador Piñeiro García, quen sempre demostrou unha preocupación pola cultura e pola educación dos seus pequeños superior á habitual naquela época entre a xente humilde. Isto, e a incipiente curiosidade e intelixencia de Ramón, explica que xa antes de chegar, con seis anos á escola, o neno soubese ler, escribir e resolver algunhas operacións matemáticas. Se a escola non supuxo dificultades intelectuais para Ramón Piñeiro, adiantado con respecto aos seus compañeiros grazas á axuda familiar, si que lle causou un forte impacto ao facerlle percibir en toda a súa crueza a diglosia presente na sociedade.
Ramón Piñeiro foi o director literario de Galaxia e, dende ese posto, un dos principáis artífices da reconstrución cultural galega da posguerra. Un dos primeiros propósitos da editorial foi crear unha revista, Grial, para a que non se conseguiría autorización gubernamental ata o ano 1963. Preocupado por asegurar a presenza galeguista no primeiro Parlamento galego, cando chegaron as eleccións autonómicas aceptou a oferta do PSdcG-PSOE de ir como independente nas súas listas. Deste xeito, foi elixido deputado autonómico, o que lle deu a oportunidade de traballar a prol da Lei de normalización lingüística, aprobada por unanimidade en 1983. Nese mesmo ano, Ramón Piñeiro foi elixido presidente do primeiro Consello da Cultura Galega, cargo que ocuparía ata o seu pasamento en 1990."

Despóis tamén ven un poema de Manuel Rivas, que ven a tratar a persecución que tivo o galego noutros tempos no ensino.

"Fonema

Do máis aló da gorxa,
dun profundo e misterioso fol.
saíannos sons que debíamos matar.
Repitan, dicía o mestre:
Los pájaros de Guadalajara tienen la garganta llena de trigo.
Pero Lolo o do Rito dicía que los pájaros de Juadalagara tienen lajarjanta llena de trijo.
E o mestre dáballe un pau.
A min custoume algún traballo dicir sen respirar
que había plantas monocotiledóneas
pero non dei sabido de que familia era
se é que a tina
o toxo que douraba os montes de Galicia."

Da que pensar, ideal para estes tempos

Bueno, pois é o que hai, penso que non está nada mal. E para o que non coñecera a Ramón Piñeiro (como é o meu caso), sempre vale para informarse e saber quen era.

A todo isto, supoño que estes actos celebraranse sempre que o tempo acompañe, que ó final parece que se vai cumprir o refrán, "Cando en marzo maiea, en maio marcea"

Outra de fúbol sala

O deporte non acaba detrás do Madrid, Barcelona e demáis. Tampouco con Nadal, Alonso, Pedrosa, etc. Hai moitos anónimos que seguimos a practicalo en plan hoobie, por pasar o rato os sábados a tarde. Pero iso non quita que non queiramos deixar constancia dos nosos resultados, e de como vamos clasificados. Porque sí, aparte de ser en plan aficionado total, hai unha clasificación. Que a parte de arriba dela non cheguemos a frecuentala non quere dicir que non estemos, a veces tamén hai que empezar a ler por abaixo, para acabar antes.

Despóis desta pequena introducción, por chamarlle dalgunha maneira, vou comentar un pouco a nosa situación. Por terceiro ano consecutivo quedamos no décimo posto, non está tan mal, vimos estando dentro do "ton ten", se ben soamente son 14 equipos. Vamos, que unha vez máis na nosa línea. Unicamente estivéramos na mitade dos millores no primeiro ano, que acadáramos a séptima praza.

A todo isto hai que contar que temos un aniño máis, e o noso equipo é dos máis veteranos da categoría, por non dicir o que máis. Dous xogadores con 44 anos, outro con 43, un servidor con 40, outro 39... A media de idade baixa gracias ó fillo do porteiro que ten 19, algún rapaz tiña que haber no medio. E seguimos plantandolle cara ós de vintetantos, por física non será pero colocación e maña, diso si que contamos. Como se adoita dicir "o que tivo retivo" ou "o que de novo baila ben, de vello dalle un xeito".

Agora vamos a ver que podemos facer na Copa, como xogamos este torneo a mitade dos malos das dúas categorás que hai, pois temos moita ilusión en conseguir algo, de feito xa a gañamos un ano. A ver que pasa.

Outro torneo que se nos escapou foi o da Deportividade. Este xa o tíñamos conseguido dous anos, pero nesta temporada multáronno por culpa dunha incomparecencia. A hora do partido eramos catro, un menos dos permitidos. Algúns tiñan ocupacións, e xa avisaran (repito, isto é hoobie), pero un ... (voume morder a lingua) fixo un dos seus típicos plantóns e dende aquela non sabemos nada del, caso parecido a un amigo que facía de delegado. Bueno, para rir por non chorar.

Que quero dicir con isto, que para a temporada que ven fainos falla dúas fichaxes. Se alguén se quere apuntar, xa sabe, que mo diga. Aparte tamén cumprimos co terceiro tempo (como no rugbi), ir a tomar unha cañitas a tasca da Mini. Sacar tensión e botar unha risas. Nisto facemos honra ó deseño do noso escudo.





Esta é a clasificación deste ano, pinchar nela para ver máis grande (o que queira, claro)



Esta de hai dous anos.